Sandra en Nora

Mijn 6e thuisbevalling: onverwacht ongeassisteerd

Zeven prachtige thuisbevallingen

Zeven keer bracht ik een kind ter wereld, zeven keer was dat een prachtige thuisbevalling. Maar mijn zesde was toch wel het meest indrukwekkend!

Het echte begin

Op de avond van 30 november 2011 voel ik een kramp waarvan ik denk dat het wel eens het echte begin van mijn bevalling kan gaan zijn. Ik heb al wel wat langer krampen, maar afgelopen dag voelde ik me ook anders. En ik heb zelfs al tegen een paar goede vriendinnen gezegd dat het vanavond wel eens zo ver zou kunnen zijn, als alle kinderen op bed liggen en er rust in huis is.

Inderdaad komen er serieuzere krampen in de loop van de nacht en ik besluit mijn intrek te nemen op de bank beneden. Ik moet ook telkens naar het toilet en aangezien we alleen een toilet beneden hebben is het wel zo gemakkelijk beneden te zijn.

Ik heb echt weeën nu. Soms is er een heftig, soms is het amper een wee te noemen. Soms zit er een half uur tussen, soms komen ze kort op elkaar. Soms duren ze maar 20 tellen, soms houden ze een minuut aan. Aan mijn weeën is niet te merken hoe ver ik ben in de ontsluiting.

In ons zitbadje

Om half drie ‘s nachts besluit ik in bad te gaan zitten. We hebben een klein plastic zitbadje, waar de kleintjes hier in huis in badderen. Geen ideale plek voor een hoogzwangere, het is wat krap. Maar het warme water voelt fijn. Ook maak ik mijn man wakker om hem te vertellen dat het echt is, dat het doorzet, zodat hij een bed op kan zetten in de huiskamer en nog wat spullen klaar kan leggen.

Ik hou het niet zo lang vol in bad en ga weer naar beneden. Daar staat alles klaar en dat ziet er wel heel echt uit! Ons kind gaat komen!

Twijfel: wanneer bellen?

Om half vier vertel ik mijn man dat ik twijfel of we wel of niet moeten gaan bellen. Als ik te vroeg bel zitten we hier misschien nog wel een aantal uur met de verloskundige en kraamhulp. En ik weet van mezelf dat dat me remt. Het geeft bij mij toch wat spanning, anderen om me heen. Dus we stellen het het liefst nog wat uit. Maar natuurlijk ook weer niet te lang. Twijfel dus.

Mijn man besluit dat als ik over een kwartier nog twijfel, we gaan bellen.

15 minuten lang loop ik nog heen en weer tussen huiskamer en toilet. En aangezien ik nog steeds twijfel, ga ik bellen.

Antwoordapparaat

Mijn man biedt aan dat te doen. Maar omdat de verloskundige vast mij wil spreken, bel ik zelf. Ik krijg een antwoordapparaat dat me vertelt een 06-nummer te bellen. En terwijl ik dat nummer probeer te onthouden krijg ik zo’n gigantische wee dat ik de telefoon weggooi en roep: “alsof ik een telefoonnummer kan onthouden nu!” Voor de rest kan ik niets meer uitbrengen.

Mijn man neemt de telefoon over en belt de verloskundige opnieuw, terwijl ik naar de bank strompel en op mijn knieën zak. Ondertussen is de verloskundige aan de lijn en zij zegt dat ze lijkt te horen dat ik persdrang heb. Ze komt er met spoed aan!

“De nieuwe houten vloer!”

“Doeken”, roep ik naar mijn man, maar daar was hij al mee onderweg. Hij legt de doeken tussen mijn knieën, terwijl ik denk: “de nieuwe houten vloer, daar gaat de nieuwe houten vloer”!

Ik voel een perswee en mijn vliezen breken. Ik krijg nog een perswee en voel een gigantische spanning. Ik zeg hardop tegen mezelf en ons kindje: “zuchten nu, rustig aan, niet te snel nu kindje, zuchten” .

Langzaam wordt het hoofdje geboren. Mijn man is ondertussen achter me komen zitten en ik zeg hem naar de navelstreng te kijken, of die goed zit en niet om het nekje. Maar dat had hij al gedaan, alles ziet er goed uit. Bij de volgende wee wordt het lijfje geboren.

Een dochter

Mijn man pakt het kindje aan. Ik draai me naar hem om en zie dat we er een dochter bij hebben! Ik blijf nog op mijn knieën zitten omdat de placenta nog geboren moet worden. Die komt tijdens de volgende wee. Nu kan ik op mijn billen gaan zitten.

Onderwijl houd ik in de gaten dat de navelstreng niet te strak staat tussen de placenta op de grond en de baby in mijn armen. Mijn man brengt doeken en een deken om ons toe te dekken. Het is 04.00 uur.

De verloskundige arriveert

Mijn man belt de verloskundige om te zeggen dat ze zich niet meer hoeft te haasten, dat de baby er al is en dat alles goed is gegaan.

Na een minuut of tien arriveert de verloskundige in alle rust. Zij navelt ons kindje af en helpt mij het bed in.

We wisten precies hoe te handelen

Wij hebben deze bevalling als geweldig ervaren en als heel bijzonder. We voelden ons zo verbonden. We waren geen moment in paniek. Het gebeurde en we wisten precies hoe te handelen.

We hebben tijdens de zwangerschap wel eens gekscherend tegen elkaar gezegd dat we gewoon te laat zouden bellen, dat we het lekker samen gingen doen. Maar dat het ook echt werkelijkheid zou worden…. Wauw!

Sandra Broeders-van Dun is getrouwd met Jeroen en moeder van Kas (2001), Isis (2002), Jutta (2003), Mats (2006), Lasse (2009), Nora (2011) en Hanne (2014).

geboorte Mats3

Kerstkindje

Eens werd aan mijn zoontje gevraagd of zijn mama een broertje of een zusje in haar buik had. Mijn zoon antwoordde: “twee zusjes en een broertje”. De vraagsteller lachte er hartelijk om en zei dat mama vast geen drie baby’s in haar buik had.

Nee, ik had inderdaad niet drie baby’s tegelijkertijd in mijn buik, maar ik wist meteen dat mijn zoon iets bijzonders gezegd had. En dat bleek. We kregen na onze zoon twee meisjes, zijn zusjes. En toen ik voor de vierde keer zwanger was, wist ik direct dat ik een zoon droeg.

Een ontspannen zwangerschap

Tijdens zijn zwangerschap zijn we verhuisd omdat we dichter bij de school van onze kinderen wilden wonen. Hierdoor moest ik eigenlijk naar de verloskundigen van onze nieuwe woonplaats. Maar daar had ik moeite mee. Ik had goede ervaringen met onze eerdere verloskundigenpraktijk en het voelde fijn als zij mijn zwangerschap en bevalling weer zouden begeleiden. Er werd overleg gepleegd tussen de praktijken (blijkbaar worden cliënten niet zomaar van elkaar overgenomen) en omdat de afstand voor iedereen te doen was, kon ik bij mijn oude praktijk blijven. Mooi zo. Het ging tenslotte om mij en mijn ontspanning. En ontspanning is belangrijk voor een goede zwangerschap en zeker voor een goede bevalling!

Voorspelling

Mijn man zei de hele zwangerschap lang dat het een Kerstkind zou gaan worden. Waar hij dat op baseerde; geen idee. Ik was de tweede week van januari uitgerekend. Eerder keren beviel ik op de uitgerekende datum, 3 dagen erna en 2 weken eerder. Geen peil op te trekken dus…

De feestdagen, zou het?

En dan wordt het Kerst. Maandag, eerste Kerstdag gaan we op de koffie bij oma. Deze dag gaat rustig voorbij. Dinsdag, tweede Kerstdag gaan we op bezoek bij de andere opa en oma. We wandelen met zijn allen naar de kerststal en bekijken Maria met haar baby in de kribbe. Wat voel ik me, met mijn dikke buik, verbonden met haar.

Op de terugweg voel ik af en toe een steek. Maar dat wuif ik weg. Het kan net zo goed van het wandelen zijn.

Als we ’s middags thuis komen wil ik toch even in bad. Mijn lijf heeft het koud. Dit is toch wel een teken. Ik kan mezelf blijkbaar moeilijk warm houden omdat er iets anders gaande is in mijn lijf. Zou ik gaan bevallen?

Dit lijkt een begin

Terwijl ik in bad zit voel ik dat de krampen sterker worden. Dit lijkt wel het begin te worden van een bevalling! Maar zodra ik de kinderen beneden hoor, ebt de kramp weer weg….

Oke, duidelijk nog niet genoeg rust in huis voor mij. Ik besluit uit bad te komen. Als ik uit bad ben draai ik de verwarming op de slaapkamer open en leg alvast dekentjes en kleertjes voor de baby op de verwarming. Dat heb ik de verloskundige al een aantal keer zien doen en deze keer wil ik dit zelf regelen.

Als ik beneden kom vertel ik mijn man dat ik het idee heb dat ik weeën heb en dat het kindje misschien nog wel met Kerst geboren gaat worden, al zal dat op het nippertje zijn. Ik zeg hem ook dat ik denk dat het doorzet zodra de kinderen op bed liggen.

Koken voor het gezin

En zo ga ik, af en toe een wee weg zuchtend, het eten bereiden. Mijn man houdt zich bezig met de kinderen, dat gaat mij namelijk niet zo gemakkelijk meer af.

Na het eten, zo rond half zeven, neemt mijn man de kinderen mee naar boven voor het avondritueel. Zelf ga ik de afwas doen. Zodra de kinderen hun eerste stap op de trap zetten, barsten de weeën los. Ik wist dat het zou komen zodra er ruimte voor was!

Creatief met rugweeën

Deze keer heb ik rugweeën. Een nieuwe beleving voor mij. Gelukkig sta ik aan het aanrecht met achter mij een kast. Als ik een wee voel opkomen hang ik op het aanrecht en mijn rug duw ik, intuïtief, tegen de kast achter me. Zo is er goed mee om te gaan. Tussendoor werk ik de vaat nog weg.

Als de kinderen op bed liggen neemt de frequentie van de weeën toe. Om 20.00 heb ik contracties om de 5 minuten en we besluiten de verloskundige van haar kerstmaaltijd te halen.

Graag alleen

Als ze arriveert om 20.15 gaan we samen naar boven en ik blijk al 7 centimeter ontsluiting te hebben. Ik geef aan dat ik de weeën graag alleen onderga en we spreken af dat mijn man en de verloskundige beneden thee gaan drinken. Ik zal ze roepen zodra ik hun aanwezigheid kan gebruiken.

Ik duik in mijn weeën en ik neem het zoals het komt. Het voelt goed en ondanks de inspanning voel ik me ontspannen. Fijn om mijn lijf te kunnen volgen en mee te gaan in de flow. En dan na een uurtje op mezelf zijn roep ik ze: ik heb persdrang!

7 minuten persweeën

In overleg worden mijn vliezen gebroken en ik begin mee te duwen op een wee. De verloskundige helpt ons kind inwendig een beetje met de afwikkeling van zijn schouder omdat hij daar wat op blijft hangen. Vlot daarna, na 7 minuten persweeën, wordt hij geboren, onze zoon. Het is 21.35.

Kerstkind

We hebben een aantal namen voor hem klaar. En nadat we hem goed gevoeld hebben, noemen we hem Mats. Mats: geschenk van God. Wat een prachtige naam voor een prachtig Kerstkind.

Nadat alles opgeruimd is en ik weer fris met de baby aan mijn borst in bed lig, maakt mijn man de kinderen wakker om ze te vertellen dat hun broertje geboren is. Drie warme, slaperige kindertjes komen ons bewonderen en gaan daarna opgewekt terug naar hun bedjes. Ook wij proberen wat te slapen en rusten.

Ik kijk terug op een prachtige, serene bevalling. Ik ben dankbaar dat ik dit heb mogen meemaken. Een mooiere komst van Mats had ik me niet kunnen wensen. Onze oudste zoon vertelde me al dat het een jongen zou zijn. En ook mijn man kreeg gelijk: ons vierde kind werd een Kerstkind!

Sandra Broeders-van Dun is getrouwd met Jeroen en moeder van Kas (2001), Isis (2002), Jutta (2003), Mats (2006), Lasse (2009), Nora (2011) en Hanne (2014). Alle zeven thuis geboren.