pregnant woman

Vol vertrouwen bevallen van een stuitbaby

Omdat ik tijdens mijn eerste zwangerschap een hoge bloeddruk had, werd ik bij mijn tweede zwangerschap direct preventief doorverwezen naar het ziekenhuis. Daar zou ik gedurende mijn gehele zwangerschap regelmatig worden gecontroleerd door de gynaecoloog zodat ze direct zouden kunnen ingrijpen, mocht dat nodig zijn. Gelukkig bleef mijn bloeddruk gedurende deze zwangerschap mooi normaal.

Bijzonder avontuur

Toch werd ook deze zwangerschap een heel bijzonder avontuur. Vanaf ca. week 20 werd op de echo duidelijk dat onze mini verkeerd om lag. Ze lag met haar koppie onder mijn ribben en haar voetjes onderin mijn buik. De gynaecoloog gaf aan dat ze nog alle tijd had om te draaien, dus ik maakte mij er vooralsnog niet druk om.

Regelmatige controles

Ik had een kleine buik met weinig vruchtwater en ons kleintje groeide ook wat minder goed, daarom werden de controles vanaf week 25 opgevoerd naar elke 2 weken. En telkens weer zagen we daar een prachtig kloppend hartje, een mooi klein koppie en lieve kleine voetjes, maar nog steeds ‘verkeerd om’.

Rond week 32 kon ik haar ook van buitenaf precies voelen. Elke ochtend checkte ik even of haar hoofdje niet toch naar beneden was gedraaid, maar helaas. Het voelde hierdoor ook echt anders dan mijn eerste zwangerschap. Daar had ik nergens echt last van, maar nu zat het op een gegeven moment niet zo lekker meer met haar hoofdje precies onder mijn ribben en als ze trappelde voelde ik dat dus onder in mijn buik.

Keizersnede of vaginaal?

Ik heb rond deze tijd al met de gynaecoloog besproken hoe het zou gaan als ze in stuitligging geboren zou worden. Nu was aan mij de keuze, wilde ik via de natuurlijke weg bevallen of via een geplande keizersnede? In Nederland laten ze deze keuze bij de moeder als de voorwaarden goed zijn, in het buitenland wordt vaak standaard een keizersnede uitgevoerd bij een stuitligging.

Ik was als de dood voor een keizersnede, dus hoefde ik niet lang na te denken. Mede ook omdat mijn eerste bevalling goed was verlopen en dit een klein kindje was, had ik er alle vertrouwen in dat ze er achterstevoren ook wel goed uit zou moeten kunnen komen.

Stuitbevallingsfilmpjes en moxasticks

Ik wilde precies weten wat me te wachten stond en heb veel stuitbevallingsfilmpjes op internet bekeken, gelezen over de risico’s en het verloop van zo’n bevalling. Helaas werd mij verteld dat er vaak wel standaard een knip wordt gezet bij een stuitbevalling, dat wilde ik absoluut niet!

Toen ze in week 36 nog precies zo lag, wist ik eigenlijk wel zeker dat ze niet meer spontaan zou gaan draaien. Ik heb nog via de alternatieve weg geprobeerd haar zover te krijgen, door een week lang dagelijks met brandende moxasticks naast m’n kleine teentjes te zitten. Maar tevergeefs.

Een geplande inleiding vanwege een groeiachterstand

Omdat ons kleintje niet zo goed meer groeide en mijn placenta al een beetje op leek te zijn, zou ik met 37 weken ingeleid worden.

De dag voor mijn ziekenhuisopname, het was een zondag, heb ik wel nog een uitwendige draaipoging laten doen door een ervaren verloskundige in het ziekenhuis. Dit vond ik een heel nare ervaring, het voelde zo onnatuurlijk, er was zo weinig ruimte in mijn buik en op de echo was te zien dat onze mini er flink van in de stress raakte. Er was ook weinig beweging in te krijgen, ze floepte steeds terug in haar oude positie, met haar koppie onder mijn ribben. Na 15 minuten proberen zijn ze gestopt. Toch lukt zo’n draaipoging bij veel stuitbaby’s wel, dus ik heb geen spijt dat ik het geprobeerd heb.

Melden in het ziekenhuis

Op maandagochtend moest ik mij samen met mijn vriend om 8.00 uur melden in het ziekenhuis op de Afdeling verloskunde. Onze oudste dochter van bijna 3 logeerde bij mijn ouders. Heel de verloskunde-afdeling was in rep en roer, want het was ruim een jaar geleden dat er een stuitbevalling had plaatsgevonden in dit ziekenhuis en alle verpleegkundigen en verloskundigen in opleiding die dienst hadden wilden er graag bij zijn.

Het leuke was dat ik op precies dezelfde verloskamer kwam te liggen als bij mijn eerste bevalling. Die was supergoed verlopen, wel met behulp van weeënopwekkers omdat ook mijn oudste met 37 weken niet meer goed groeide en ze daarom eerder moest komen. Maar aan die bevalling had ik heel goede herinneringen, dat gaf me nu ook vertrouwen.

Beginnende menstruatiepijn

Ik kreeg vrijwel direct een gel ingebracht die ervoor zou zorgen dat de ontsluiting op gang kwam. Ik kreeg een band om mijn buik waaronder een weeënmeter en een hartslagmeter werden geplaatst zodat op de aangesloten monitor constant de baby in de gaten werd gehouden. Rond een uur of 10.00 voelde ik dat mijn baarmoeder een klein beetje ging samenknijpen, een beetje als beginnende menstruatiepijn.

Omdat er verder nog niet veel leek te gebeuren mocht ik van de monitor af en heb ik met mijn vriend rond 13.00 uur geluncht beneden in het restaurant van het ziekenhuis. Het was een gek idee dat er binnen niet al te lange tijd weer een klein mooi mensje bij ons zou zijn, dat we haar bijna konden zien en vasthouden.

De bevalling laat op zich wachten

Helaas zetten de weeën niet door en vorderde de ontsluiting ook niet.

De gynaecoloog vertelde dat wanneer een kindje normaal ligt, dus met het hoofd naar beneden, ze met ca. 2 centimeter ontsluiting de vliezen kunnen breken en direct met wee-opwekkers via het infuus kunnen starten, waardoor de bevalling snel op gang komt. Zo ging dat ook bij mijn eerste bevalling. Maar bij een stuitligging doen ze dat liever niet, omdat ze de hele bevalling geleidelijker willen laten verlopen. Billetjes of voetjes dalen namelijk minder makkelijk in of geven minder druk op de baarmoedermond, daarom was het beter de vliezen zo lang mogelijk heel te laten, zodat die als een soort ballonnetje druk konden geven op de baarmoedermond en de ontsluiting op die manier zou vorderen.

We spraken af dat we de volgende ochtend verder zouden gaan met inleiden. Ik werd rond 16.00 uur naar een eigen kamertje gebracht op de kraamafdeling, waar ik een nachtje kon slapen.

Ik heb er alle vertrouwen in

Van slapen kwam maar weinig terecht. Ik zat vol adrenaline en was in mijn hoofd continue bezig met hoe de bevalling zou gaan verlopen. De verpleegkundigen kwamen regelmatig even aan mijn bed om te vragen hoe het ging en ze vertelden dat er de dagen dat ik in het ziekenhuis was ook een OK-team stand by stond, voor het geval het toch een spoedkeizersnede zou worden. Er werd mij verteld dat ik 50% kans had op een gewone bevalling, wanneer er ook maar iets niet zou vorderen of de baby zou in nood komen, dan zou ik direct naar de OK gebracht worden. Maar ik had in mijn hoofd dat het mij ging lukken, zelf, zonder kunstgrepen. Ik had er alle vertrouwen in, al was ik nog zo gespannen.

De volgende dag

De volgende ochtend, het was inmiddels dinsdag, werd ik meteen weer aan de monitor gelegd en kreeg ik een ontbijtje, ik had trek en dorst, het was zo warm op die kraamafdeling, ik lag er te zweten terwijl het begin februari was. Rond 10.00 uur kwam mijn vriend bij me, hij had de nacht thuis geslapen en wel een goede nacht gemaakt. Rond die tijd kreeg ik voor de tweede keer gel ingebracht en heeft een dienstdoende verloskundige mij ‘gestript’. Ze maakte met haar vingers de vliezen een beetje los van de baarmoedermond, dit zou de ontsluiting moeten bevorderen.

Douchen met weeën

Rond 15.00 uur zetten de weeën door. Ik kon even lekker op een krukje onder de douche zitten, dat was lekker, even wegdoezelen, helemaal in mezelf, met de warme douche op m’n buik.

Toen ik weer op mijn kamertje lag – op mijn zij met mijn knieën opgetrokken vond ik ’t het fijnst – kwam een verpleegkundige langs om te vertellen wat de beste bevalhouding is bij een stuitbevalling. Omdat de gynaecoloog er goed bij moet kunnen voor eventuele noodgrepen, was er geen andere optie dan op mijn rug te liggen. De verpleegkundige oefende met mij hoe ik straks, wanneer ik mocht persen, mijn bekken zo wijd mogelijk kon maken door mijn knieën helemaal naar mij toe en opzij te trekken, op die manier zou de doorgang voor de baby het makkelijkst zijn.

Mijn vriend moest lachen om alle commotie en goed bedoelde adviezen, ik vond het alleen maar fijn en superlief en het gaf me nog meer vertrouwen in alle mensen om me heen.

Toch wee-opwekkers

Om 20.30 uur had ik zo’n 7 centimeter ontsluiting en ging ik terug naar weer diezelfde verloskamer. Mijn vriend, de gynaecoloog, een verpleegkundige en een verloskundige in opleiding waren er bij. Daar werden de weeën heftiger maar ook onregelmatiger, dus besloot de gynaecoloog rond 23.00 uur toch wee-opwekkers via het infuus bij te geven.

Dat viel me even tegen zeg! Opeens waren daar weer die superheftige weeën die ik herkende van mijn eerste ingeleide bevalling. Ze kwamen direct om de 2 minuten en waren erg fel. Toch wist ik dat het vanaf nu snel zou gaan, de laatste centimeters zijn het heftigst, maar dan ben je er ook bijna. Ik werd er helaas wel even misselijk van en moest overgeven, maar dat luchtte ook wel op eigenlijk.

Mijn soort van mantra

Omdat ik wist dat ik er bijna was, heb ik geen pijnstilling gevraagd. Dit was heel heftig, maar ik kon de weeën, liggend op mijn zij, flink zuchtend en blazend, goed doorstaan. Ik heb nooit een bevalcursus gedaan, maar had van mijn tante de tip gekregen de volgende zin als een soort van mantra in mijn hoofd te prenten: “Zakken en openen, zakken en openen.”

Los die buik, los dat bekken

Bij mijn eerste bevalling heb ik wel gekozen voor pijnstilling de laatste 3 uurtjes: een infuuspompje met remifentanil, omdat ik toen van begin tot eind aan de wee-opwekkers lag en ik dat op een gegeven moment zo heftig vond, dat ik de pijn toen nog maar moeilijk kon opvangen. Door de remifentanyl werd ik een beetje stoned en haalde het net de scherpe kantjes van de weeën af. Maar nu deed ik het dus zonder en dacht alleen maar “zakken en openen”, hahaha, dat werkte prima om me van onder te kunnen ontspannen, hup, los die buik, los dat bekken en gaan!

Persweeën wegpuffen

Op het moment dat de persweeën begonnen, rond 00.30 uur, moest ik die nog ruim een half uur wegpuffen, omdat de gynaecoloog aangaf dat het bij een stuitligging belangrijk is pas te gaan meepersen als het kindje al voor het grootste deel door het geboortekanaal heen is. Dat was even een pittige klus, zulke heftige persweeën waar je niet aan mag toegeven, maar daarna ging het supersnel.

De dienstdoende gynaecoloog had mij gerustgesteld dat zij niet zomaar een knip zou zetten als dat niet nodig zou zijn, iets waar ik ontzettend opgelucht over was. Dat gaf me meteen ook de moed om goed mee te gaan persen met de weeën zodra het mocht.

De geboorte

Ik had het hoofdeind iets rechterop en mijn vriend steunde mij in mijn rug zodat ik zelf mee kon kijken. De vliezen braken en na 2 flinke persweeën waarin ik actief mee mocht persen kwamen haar billetjes al tevoorschijn. De derde perswee liet even op zich wachten, waardoor ik er een beetje maf bij lag, met een halfgeboren dubbelgeklapt kindje tussen mijn benen.

De gynaecoloog zei dat ze bij de volgende wee geboren zou worden. Ik was nu al zo blij en opgelucht dat ik, terwijl ze er dus nog niet eens helemaal uit was, heel enthousiast riep: “Nou jongens, dit is dan Evi!” We moesten er allemaal om lachen dat ik zoiets riep in het heetst van de strijd. De verloskundige in opleiding stond klaar om mee te duwen boven mijn schaambeen, voor als het hoofdje zou blijven steken. Toen kwam de derde perswee en werd ze, om 1.10 uur ’s nachts, heel soepeltjes, zonder te hoeven duwen of trekken, geboren.

Geen knip of scheurtje

De gynaecoloog heeft eigenlijk niets hoeven doen, pas op het laatste moment heeft ze haar opgevangen en op mijn buik gelegd. Wat een bizar gezicht toen ons kleintje er dubbelgeklapt met haar billetjes eerst en haar beentjes gestrekt langs haar gezichtje uit kwam! En ik was ook helemaal heel gebleven, geen knip, geen scheurtje, niks. Fantastisch!

Ik voelde me zo sterk!

Evi werd meteen op mijn buik gelegd, ze huilde niet echt, maar ademde wel meteen goed en had een mooi roze kleurtje. Mijn vriend mocht de navelstreng doorknippen. Zo’n mooi moment! Ik was heel emotioneel, ontzettend opgelucht en boven alles supertrots dat het was gelukt! Ik voelde me zo sterk!

Na ongeveer een half uur kreeg ik een injectie in mijn been om ervoor te zorgen dat de placenta goed zou loslaten, met wat duwen op mijn buik kwam die er ook uit en was duidelijk te zien dat die helemaal op was, verkalkt en slecht doorbloed. Ik was zo dankbaar en blij met de fijne begeleiding van de gynaecoloog, ze heeft het goed ingeschat dat Evi buiten de buik uiteindelijk beter af was dan er in met 37 weken, ze woog 2500 gram.

Alsof ze op een stoeltje zat

Na een uurtje ongeveer werd Evi nagekeken door de verloskundige. We moesten zo lachen want doordat ze haast 20 weken dubbelgeklapt in mijn buik had gezeten, staken haar beentjes nu in een hoek van 90 graden gestrekt naar voren, alsof ze op een stoeltje zat, zo grappig.

Mijn vriend had inmiddels mijn moeder en zijn moeder uit bed gebeld, zodat ze, gezellig midden in de nacht, in het ziekenhuis ons kleine meisje konden komen bewonderen. In een warm dekentje gerold lag onze Evi daar in de armen van twee trotse en ontroerde oma’s. Rond 5.00 uur ’s ochtends had ik lekker gedoucht en werd ik met Evi naast me in een wiegje terug naar de kraamafdeling gebracht.

Naar huis

De volgende dag, woensdag, mochten we rond 13.00 uur lekker naar huis. Mila, onze oudste, was nu grote zus en vond het de eerste paar weken maar niks dat Evi er was. Ze heeft erg moeten wennen. Dat is na verloop van tijd helemaal goed gekomen nu zijn ze gek op elkaar.

Gelukkig kon Evi na een week of 3 haar beentjes goed buigen en als een kikkertje optrekken, haar heupjes zijn nog nagekeken of er geen dysplasie zou zijn – dat gebeurt vaak bij stuitbaby’s – maar alles was in orde.

Het voordeel van vertrouwen

Zes weken na de bevalling kwam ik op nacontrole bij de gynaecoloog die mijn bevalling heeft begeleid. Ze moest nog lachen om het feit dat ik de naam al riep terwijl ze er nog niet helemaal uit was. Ze zei dat ze er vanaf het begin ook alle vertrouwen in had gehad dat deze stuitbevalling goed zou verlopen omdat ze vond dat ik er zo zelfverzekerd en vol vertrouwen in ging. Ze zei dat wanneer je als aanstaande moeder twijfelt of angst hebt, dat een bevalling echt kan afremmen. Vol vertrouwen en zonder teveel nadenken, maar echt op gevoel en in jezelf keren heeft er bij mij voor gezorgd dat ik op een heel fijne manier ben bevallen.

Onze dochter, Evi, is inmiddels 2 jaar en ik ben nog steeds trots op ons dat we zo’n spannende klus toch maar mooi gefikst hebben samen.

toch naar het ziekenhuis

Alsnog naar het ziekenhuis: ik blijf in mijn cocon

Vrijdagochtend (41 weken precies) verloor ik bij het opstaan een straal vocht met wat bloed. Geen gebroken vliezen, maar wat dan? We hadden een afspraak staan bij de verloskundige, dus dat kwam goed uit. Die constateerde dat het geen vruchtwater was, maar wilde me niet strippen, want er was duidelijk al wat aan de gang. De hele dag steeds weer beetjes verloren.

Lichte weeën

Einde van de middag begonnen wat lichte weeën. Vanaf 19.00 uur kwam er regelmaat in en kon ik ze goed weg bewegen en zuchten. Mijn man’s warme handen waren heerlijk op mijn onderbuik! Ook heerlijk was onze “weeëndans” samen. We hebben nog een film gekeken en daarna ‘chill-out’ muziek opgezet. Ik ben achterstevoren op een stoel gaan zitten met een warme kruik op mijn buik. Mijn man achter me om mijn rug tegendruk te geven tijdens een wee.

Lange buikademhaling

Alle weeën heb ik opgevangen met een lange buikademhaling. Vanuit yoga had ik geleerd om goed en diep via mijn buik te ademen. Dat deden we door ons handen op de buik te leggen en daar naartoe te ademen. Daarbij kan je visualiseren dat je buik als een ballon groter word (naar voren, opzij en achteren). Op de manier waarop je hierbij aandacht vestigt op het inademen, zo leerden we ook om intensief uit te ademen. En om dan tijdens de uitademing te visualiseren dat je je kindje helpt naar beneden te gaan, je bekkenbodem in. (Dit helpt ook goed bij obstipatie trouwens).

Tijdens de weeën kon ik, door op deze manier zo lang mogelijk uit te ademen, de weeën erg goed opvangen. Tijdens de uitademing doen ze minder pijn. Dus voelde ik een wee aankomen, ademde ik zo diep mogelijk in, was de wee op z’n hoogtepunt, dan ademde ik uit en in gedachte naar beneden. Op deze manier heb ik het tot het laatst erg goed kunnen volhouden.

De verloskundige kwam en ging

Om 23.00 uur kwamen de weeën om de 2 tot 3 minuten en hebben we de verloskundige gebeld. Die constateerde 3-4 centimeter ontsluiting en dat ik de weeën heel goed opving met mijn ademhaling! “Ga zo door,” zei ze en daar ging ze weer.

De houdingen uit de yogalessen die ik toen zo fijn vond, kon ik geen van alle meer gebruiken, want die voelden tijdens de bevalling juist niet fijn!Ik had erge buikweeën, en ik wilde mijn buik juist strekken. Bij geen van de yogahoudingen gaf het mij de verlichting die ik zocht. Dat vond ik wel jammer. Ik ben op een kruk voor het bed gaan zitten, rechtop moest ik blijven. Tussen de weeën door naar achteren tegen het bed aan geleund voor ontspanning. Mijn man kon nog even slapen.

Douchen was een uitkomst

Om 3.00 uur werden de weeën heftiger en ben ik onder de douche gestapt. Ik had er eerst geen zin in, maar toch gedaan. De warme stralen waren een heerlijke uitkomst om de weeën op te vangen! Ik heb er anderhalf uur onder gezeten en gestaan! Nog steeds met buikademhalingen en lang uitblazen.

Toen de verloskundige weer gebeld, ze kwam eraan. Uit de douche constateerde zij al 8 centimeter! Dat is mij zo meegevallen, omdat ik de weeën goed kon wegzuchten.

Met meconium naar het ziekenhuis

De verloskundige brak om 5.30 uur mijn vliezen en helaas had ons kindje in het vruchtwater gepoept, dus we gingen naar het ziekenhuis.

Ik wist van te voren dat de helft van de thuisbevallingen toch in het ziekenhuis eindigt. Dus ik wilde mij niet tèveel instellen op een thuisbevalling ook al was dat wel mijn ideale plaatje. Bovendien was ik volgens de berekening over tijd en dan schijnt het vaker voor te komen dat een kindje in het vruchtwater poept, dus ik wist dat die kans er was.

Go with the flow

Tijdens een bevalling kan alles zomaar anders gaan dan je van tevoren hebt bedacht, dus in die zin had ik me zo open mogelijk ingesteld. Op het moment zelf was ik zo met mezelf, mijn lijf en de baby bezig, dat het me helemaal niet meer uitmaakte waar ik was. Ik leefde in mijn eigen cocon leek het wel. Achteraf vind ik dat een heel mooie ervaring van de natuurlijke oerkracht in je, als vrouw.

Go with the flow! Als ik dit kon, zou dat ook goed komen!

Op m’n gemak

Wat een mooie kraamkamers in het ziekenhuis! En héél vriendelijk personeel. Ik voelde me gelijk op mijn gemak en kon doorgaan met het wegademen van de weeën. Ook daar kreeg ik er complimenten voor en de vraag of ik yoga had gedaan.

Er werd gevraagd naar mijn wensen. Ik wilde graag blijven zitten en staan, maar moest toch even gaan liggen om een draadje op het hoofd van de baby te zetten zodat ze alles in de gaten konden houden. De weeën werden toen direct iets minder, dus ben weer gaan staan en zitten naast het bed.

Conditie van de baby

Daar kreeg ik na een tijdje persdrang. Toen ging ik weer op bed om de ontsluiting te laten meten. Nog 1 centimeter te gaan, maar door het liggen duurde dat weer lang en ging de toestand van de baby achteruit.

Toen een vervelend stukje van de bevalling: voor de zuurstoftoevoer naar de baby moest ik op mijn zij gaan liggen. Ik kreeg een zuurstofmaskertje. Er werd een echo gemaakt, omdat het hoofd van de baby er nog niet goed voor leek te liggen, maar haar hoofdje bleek wel toch gunstig te liggen. Ook kreeg ik nog een infuus toegediend! In de eerste instantie was dat een waakinfuus, op het eind kreeg ik minimaal oxytocine toegediend. Mijn lichaam pakte dat meteen over.

Vervelend op mijn zij

Op mijn zij kon ik de heftigste weeën niet goed opvangen! Dat vond ik echt heel vervelend, maar kon op dat moment niet anders.

Ik kreeg al snel weer persdrang en snelle weeën achter elkaar, dus gelukkig kon ik na een tijdje weer om mijn rug liggen en mee persen. Toen was het gauw klaar: ik heb in een kwartier onze dochter eruit geperst. Zij is om 9.50 uur geboren.

Twijfelachtige placenta

Helaas daarna veel bloedverlies, waar al rekening mee werd gehouden gezien mijn familiebevallingen. Placenta kwam er na 20 minuten uit, maar ze twijfelde of die compleet was.

Gelukkig is wel aan mijn verzoek gehoor gegeven en heb ik Jente de hele tijd op mijn buik gehad en kon ze naar mijn borst zoeken. Dat is gelukt! Ze pakte mijn borst en begon hard te zuigen! Prachtig moment. Mijn man mocht de navelstreng doorknippen.

Toen moest ik toch nog naar de OK om een restje placenta te laten verwijderen. Mijn man heeft in die twee uur lekker met Jente kunnen tuttelen.

“Dit doe ik zo nog een keer”

We moesten de hele dag blijven en ook een nacht, vanwege mijn bloedverlies. De ochtend erna heb ik nog een infuus met ijzer gekregen en toen mochten we eindelijk naar huis.

Ik vind het wel jammer dat ik nu voor een volgende bevalling een medische indicatie heb vanwege het bloedverlies. Dat was zeker 2 liter. Het heeft lang geduurd voordat ik me weer helemaal fit voelde, maar dat heb je te accepteren. Toch viel me de bevalling reuze mee en ik dacht direct erna al: “Dit doe ik zo nog een keer.” De borstvoeding heb ik zes maanden kunnen geven!

IMG_5003-1

Vol vertrouwen: een gecompliceerde ligging

Het 2e en 3e trimester van de zwangerschap gingen mij heel gemakkelijk af, ik heb weinig last van kwaaltjes gehad. Ik had 6 weken voor de uitgerekende datum al verlof. Daardoor had ik genoeg rust om nog van alles te ondernemen. Mijn man Bart is voor zijn werk lange periodes weg, maar hij kwam precies 3 weken voor de uitgerekende datum thuis. Zo konden we nog mooi samen genieten en ons verder voorbereiden op de komst van onze Eva.

Benieuwd

Eén dag na de uitgerekende datum, een dinsdag, hadden we een afspraak met de verloskundige. Alles was in orde en Eva was eindelijk volledig ingedaald. Ze was al een aantal weken deels ingedaald, maar zat al die tijd nog wat los in mijn bekken. We hebben besproken hoe goed alles nog ging, maar de verloskundige gaf ook aan dat genoeg rust nemen op de dag ook belangrijk is en dat druk blijven de bevalling mogelijk wat kan uitstellen. Eigenlijk wat we tijdens de HynoBirthing ook al geleerd hadden. We zaten zelf nog niet te wachten op Eva, maar waren inmiddels wel benieuwd hoe ze zou zijn. Vanaf die dag ben ik dus begonnen met in de middag een dutje te doen, met daaraan voorafgaand een Regenboogrelaxatie. Dat was er voor die tijd eigenlijk een beetje bij ingeschoten.

Echte weeën

De dag erna zijn we nog lekker op pad geweest met familie en ‘s avonds op de bank zaten we te bespreken wat we de volgende dag zouden gaan doen. Toen we naar bed gingen, rond 23.30 uur, begonnen na het lachen om een grapje voorzichtig de weeën. Behalve wat licht gerommel had ik eerder eigenlijk nog niets gevoeld, dus wist niet echt wat het betekende en of ik het serieus moest nemen. Bart viel in slaap en bij mij bleven de weeën met steeds meer regelmaat en korter op elkaar komen.

Toen ik om 02.00 uur nog steeds niet had geslapen en toch wel de indruk kreeg dat het echte weeën waren, heb ik Bart weer wakker gemaakt. Ik kon de weeën inmiddels niet meer liggend opvangen, dus ben ik gaan staan en lopen. Bart maakte een kruik voor me en ging de weeën timen. Vrij snel werd duidelijk dat de weeën regelmatig waren (om de 3 minuten, 45 seconden lang).

1 centimeter

We stapten samen onder de douche. Bart om op te frissen en ik om de weeën op te vangen. Een uur later besloten we de verloskundige te bellen, want ook na het douchen bleven de weeën aanhouden. De verloskundige bevestigde onze vermoedens dat de bevalling begonnen was en kwam onze richting op. Rond 03.45 uur was de verloskundige er en zij ging rustig kijken hoe het er allemaal voor stond. Alles was in orde en ik had op dat moment ongeveer 1 centimeter ontsluiting. Ze gaf aan dat ze het hoofdje nog voelde bewegen in mijn bekken.

We hebben toen afgesproken dat de dienstdoende verloskundige van de volgende ochtend om 09.00 uur zou langskomen om te kijken hoe het ervoor stond. Ik kon op dat moment eigenlijk alleen nog maar staand de weeën opvangen, vaak hangend aan de deurpost. We hebben wel andere houdingen uitgeprobeerd, maar dat voelde niet prettig. Staand en draaiend met mijn heupen werkte het beste.

Drijvend in bad

Bart heeft rond 06.00 uur nog een uurtje geslapen, want ik vond dat één van ons in ieder geval maar een beetje uitgerust moest zijn. Rond een uur of 8 is Bart het bevalbad gaan voorbereiden (dat was vooraf grotendeels klaar gezet). Hoewel de verloskundige met een uur zou komen, vond Bart dat ik dat toch maar in bad moest gaan, omdat het blijven staan erg vermoeiend werd. Bart zou dan wel aan de verloskundige vragen of de onderzoeken in het bad konden gebeuren.

Rond 09.30 uur belde de verloskundige dat ze wat laat was (spoedje tussendoor en ze stond in de file). Hier heb ik zelf weinig van meegekregen, ik was in mij zelf gekeerd en had weinig besef van tijd. Inmiddels lag ik lekker in bad, met Bart op een krukje naast mij. Ik kon zijn handen of armen pakken als dat voor mij nodig was. Dat voelde voor mij als een houvast, maar ook omhullend.

Dit was erg fijn, al liggend op mijn rug in het bad kon ik goed de weeën opvangen. Ook nu draaiend met mijn heupen, drijvend en ontspannen door het warme water. Om 10.00 uur kwam de verloskundige. Dat was ongeveer tegelijk met mijn moeder, die Bart gebeld had om onze hond Jip uit te laten. Bart besloot dat mijn moeder Jip mee zou nemen omdat ze erg onrustig werd van alle nachtelijke bezoeken en het gebeuren boven.

Roes

De verloskundige was erg rustig. Ze zei zelf meteen al dat ze alles in bad kon bekijken en dat ik mocht aangeven wanneer dit voor mij kon. Op dat moment had ik 4 centimeter ontsluiting. Dit namen we ter kennisgeving aan. Het ging heel goed en er zat vooruitgang in, dus we zouden doorgaan met wat we aan het doen waren.

De weeën waren eigenlijk nog steeds even regelmatig als bij het begin, alleen wat heviger. Ook heb ik 2 keer moeten overgeven, dus gaf Bart mij tussendoor water te drinken. Maar ik voelde me goed genoeg en had voldoende energie om dit voort te zetten. Door te blijven letten op een kalme ademhaling en tussen de weeën door volledig toe te geven aan de ontspanning was dit vol te houden. Ik was in een soort roes, alsof ik elk moment in slaap zou kunnen vallen. Mijn gedachten waren gefocust op het behouden van deze ontspanning en de gedachte dat het bijna zover was dat we Eva konden verwelkomen.

Plop

Bart sprak met de verloskundige af dat ze om 13.00 uur terug zou komen. Alles ging eigenlijk rustig zo door, tot ik rond 11.30 uur in een wee een soort ‘plop’ voelde. Het voelde meteen anders: ik kreeg persdrang en wist niet of ik daaraan toe kon geven. Als ik bij mij zelf voelde, voelde ik niet een glad achterhoofdje zoals je dat zou verwachten, maar iets anders, onregelmatig. Ik vertelde dit aan Bart, maar we wisten eigenlijk beide niet wat dit betekende. Gelukkig voelde ik Eva in mijn buik nog wel bewegen en daardoor vertrouwden we er beiden nog wel op dat het wel goed zat. Ik bleef gericht op het weg ademen van de weeën en wisselde wat meer van houding zoals de verloskundige had geadviseerd.

Bart belde de verloskundige met dit verhaal. Hij kreeg haar eerst niet te pakken, maar ze zou direct onze kant op komen. Ze was 15 minuten na het telefoontje bij ons en was nog steeds de rust zelve, hoewel ze van binnen niet rustig was, begrepen we achteraf. Zij wist eigenlijk ook niet wat ze voelde met het toucheren, ze vertelde aan Bart dat er mogelijk een handje of iets anders voor zat.

Spoed

Ik moest uit het bad en op bed gaan liggen. Dat ging eindelijk nog vrij gemakkelijk tussen de weeën door. Op bed heeft de verloskundige goed gevoeld, dit was even niet prettig, maar ook dit heb ik me over me heen laten komen, omdat het gewoon moest. Hierdoor werd wel vrij snel duidelijk wat er aan de hand was. De verloskundige legde mij en Bart uit dat ze met het toucheren in het mondje van Eva zat. Ze lag er dus anders voor: met haar gezicht naar voren in aangezichtsligging en ze was ook nog een sterrenkijker.

De verloskundige legde kalm uit dat we deze bevalling niet thuis gingen doen en dat ze een ambulance zou bellen. Ik had inmiddels volledige ontsluiting en moest de persweeën wegzuchten, wat nogal onnatuurlijk voelt. Concentreren op de buikademhaling hielp me hierbij erg.Op de gang hoorde we de verloskundige aan de telefoon zeggen dat het “echt spoed” was en dat het dichtstbijzijnde ziekenhuis al vol was. Ze vroeg naar welk ziekenhuis wij zouden willen. We hadden ons hier helemaal niet in verdiept en hadden daardoor ook geen voorkeur. Als we dan toch naar het ziekenhuis moesten, maakte het toch niet veel uit. Bart koos maar voor het ziekenhuis waar we al bekend waren vanwege groei-echo’s tijdens de zwangerschap.

Persweeën in de ambulance

Bart moest mij even alleen laten om de vluchtkoffer en alle spullen klaar te zetten, hierna heeft hij mij samen met de verloskundige aangekleed. Eenmaal klaar was de ambulance er al en ik werd de trap afgeholpen door de ambulancebroeder. Hier kreeg ik bij de eerste tree alweer een perswee. De ambulancebroeders werden hier zenuwachtig van en wilden eigenlijk dat de verloskundige mee zou gaan in de ambulance. Zij gaf aan dat ik “echt niet” in de ambulance ging bevallen. Volgens mij hadden we hier stiekem allemaal onze twijfels wel over.

In de ambulance, had ik echt het gevoel dat Eva elk moment zou kunnen komen, ik probeerde met mijn ademhaling de persweeën weg te ademen. Ik stak mijn hand op als er een wee kwam als signaal naar de ambulance broeder dat ik me even moest focussen op mijzelf, maar tussen de weeën was ik eigenlijk nog best helder en ik voelde me heel krachtig. Ik heb zelfs nog een grapje gemaakt toen de ambulance moest omdraaien omdat de brug openstond en dat ze de hobbelige oprit naar het ziekenhuis maar eens moesten asfalteren, omdat het zo schudde. De ambulancebroeders waren erg vriendelijk, maar ook bezorgd. Ze leken wel onder de indruk van hoe ik het allemaal deed, ze moedigden me op een positieve manier aan.

Chaos

Eenmaal in het ziekenhuis moest ik verplaatsen naar het bed en kwam ik voor mijn gevoel in een chaos terecht. Er werd apparatuur naar binnen gereden en ik werd aan banden gelegd, die overigens niet eens werkten omdat ze zo vluchtig omgedaan werden.

Op dit moment kwam Bart gelukkig ook de verloskamer binnen, die moest met zijn eigen auto naar het ziekenhuis racen. Er werd over mij heen overlegd wie het infuus aan ging leggen en of ik wel in het systeem stond. Mij werd niks gevraagd, maar ik liet het over me heen komen, ik concentreerde me vooral op mezelf.

Samengedrukt gezichtje

De verloskundige van het ziekenhuis wilde eigenlijk nog een echo maken, maar toen ik met mijn benen in de steunen lag, kwam ze tot de conclusie dat Eva er echt al bijna aankwam. Bart kon haar mond en neusje al zien tijdens de perswee, dat zag er wel erg samengedrukt uit. Ook mijn eigen verloskundige kwam binnen. Zij heeft gelijk onze camera gepakt en is foto’s gaan maken. De ziekenhuisverloskundige gaf aan dat ik kon gaan persen, dus ik deed braaf mijn aangeleerde en veelvuldig op de wc geoefende J-ademhaling.

Bart zag Eva’s hoofdje voor een deel naar buitenkomen en weer teruggaan aan het einde van de wee. De verloskundige gaf aan dat ik echt goed moest persen en mijn adem moest vast houden. Er ontstonden een beetje zorgen of Eva nog wel genoeg zuurstof zou krijgen in deze positie. Ook tussen deze weeën door voelde ik me nog heel sterk. En alsof ik heel goed wist wat ik in deze situatie los kon laten en wat niet, heb ik de verloskundige duidelijk op het hart gedrukt dat Eva direct na de geboorte op mijn buik moest worden gelegd.

Zoektocht naar de borst

De volgende wee liet even op zich wachten. Bart zei ook nog tegen me dat ik maar echt moest persen. De volgende perswee heb ik dit dan ook braaf gedaan en met diezelfde perswee werd om 12.58 uur onze Eva geboren!

Eva werd hoog op mijn buik gelegd dus heb ik haar meteen naar beneden geschoven. Haar gezichtje zag er wat bedrukt uit, gezwollen oogje en lipjes, maar alles was goed met haar. Ze greep Bart zijn vinger en begon vervolgens de beroemde zoektocht naar mijn borst. Dit zag er erg bijzonder uit en iedereen stond te kijken over hoe krachtig de natuur en ons kindje waren. Met wat voorzichtige hulp vond ze mijn tepel en probeerde te drinken.


Welkom

Ondertussen kreeg ik, ongevraagd, via het infuus oxytocine toegediend en al gauw kwam de placenta gezond en wel. We wilden vooraf eigenlijk afzien van deze procedure, maar hebben ook dit losgelaten. We waren vooral Eva aan het verwelkomen!

We kregen gelukkig de tijd om hiervan te genieten terwijl ondertussen de controles bij mij werden gedaan. Ik had weinig bloed verloren (200cc) en hoefde geen hechtingen. Ik voelde me dus, op wat slaaptekort na, heel goed. Er werd veelvuldig benoemd dat ik deze bevalling ook makkelijk thuis had kunnen doen en dat ik geboren was om te baren.

Naar huis!

Eva moest uit voorzorg nog wel gezien worden door de kinderarts, omdat ze zuurstoftekort gehad zou kunnen hebben. Dit kon niet op dezelfde kamer, dus Bart is meegegaan. Alle tests waren goed, eigenlijk zo goed dat de kinderarts dacht dat de metingen niet klopte. Eva werd gewogen (2966gr) en aangekleed, ze had op dat moment al geplast en gepoept. Desondanks wilde de kinderarts dat we tot het eind van de middag bleven ter observatie.

Bart heeft een hele tijd met Eva op zijn borst gelegen, zodat we beide konden eten en ik kon douchen. De kinderarts kwam al gauw de controle doen. Alles was in orde, we kregen instructies mee waar we op moesten letten en mochten eindelijk naar huis.

Spectaculair

Ik kijk erg positief terug op de bevalling, ik kon me heel goed ontspannen en de weeën opvangen. Hoe helder ik was tussen de weeën door, zo geconcentreerd was ik tijdens de weeën. Ik heb me heel sterk en tegelijkertijd heel ontspannen gevoeld tijdens de bevalling. Ik heb daarbij geen gebruik gemaakt van de regenboog, de houdingen, het anker, de bloemen of andere associaties van de hypnobirthing. Wel hebben we gezorgd voor een ontspannen omgeving, gedimd licht, onze eigen rustgevende muziek, het warme bad en het belangrijkste: de houvast en steun die ik had aan Bart. Ook hebben wij met zoveel vertrouwen in Eva en in mijn lijf toegeleefd naar de bevalling. Dit hielp ons ook toen het alsnog een medische bevalling werd, we konden vasthouden aan waar we in geloven; een rustige en natuurlijke bevalling.

Ook hebben we ons gesteund gevoeld door onze verloskundige, die ons thuis en in het ziekenhuis op een heel prettige en rustige manier heeft begeleid. We staan achter haar keuze om ons over te dragen naar het ziekenhuis. De ligging van Eva komt erg weinig voor en had een nogal zware bevalling kunnen betekenen. Ik vond het fijn dat ik bijna de hele bevalling thuis heb kunnen doen, op onze eigen manier. Achteraf konden we gelijk ook wel lachen over de spectaculaire wijze waarop Eva uiteindelijk geboren is. We zijn de mensen die ons hierin hebben begeleid dankbaar en we zijn tevreden met hoe het allemaal verlopen is. We hebben genoten van het voorbereiden van de bevalling, de bevalling zelf en het verwelkomen van onze Eva.

stuitbevalling zwanger

Een stuitligging betekent nog geen keizersnede

Stuit

En dan hoor je dat je kindje niet ideaal ligt. Rond 34 weken is zichtbaar dat de baby met de billen omlaag ligt en met de beentjes omhoog. Een onvolkomen stuitligging. Wat nu? Aangezien ik in de medische wereld zit en een lezer ben, verdiep ik mij in de wetenschappelijke artikelen die er te vinden zijn over een stuitbevalling versus keizersnede. Een heel klein percentage kans op meer complicaties voor de baby bij een natuurlijke stuitbevalling in één groot onderzoek van een aantal jaren geleden maakt dat veel gynaecologen in Nederland licht aansturen op het kiezen van een keizersnede. Maar een keizersnede heeft ook risico’s voor moeder en kind.

Versie

Een versie (draaipoging) heeft zo’n 50% kans op slagen. Dat willen we in ieder geval proberen. Eerst volgt een poging door een gespecialiseerd verloskundige. Helaas lukt het niet. De billen komen net uit het bekken, maar het hoofdje kiept niet naar beneden. Ik vind het niet erg pijnlijk, het is goed te doen. Die dag voelt mijn buik wel op 2 plekken waar ze geduwd heeft, beurs. Blauwe-plek-achtig. Vervolgens wordt een paar dagen later in het ziekenhuis nog een poging gedaan, nu ondersteund met een middeltje wat de baarmoeder helpt te ontspannen. De billen waren helaas al niet meer te liften en ook deze poging faalde.

Acupunctuur en moxa

Niet sterk onderbouwd, maar toch zijn er enige wetenschappelijke onderzoeken gedaan die aantonen dat de therapie kans op draaien vergroot. Onder het motto: baat het niet dan schaadt het niet, ga ik naar een acupuncturist met uitgebreide ervaring in deze behandelmethode. Ik krijg een paar naalden geplaatst op mijn benen en armen en flink stinkende soort van kruidensigaren worden aangestoken en dichtbij mijn kleine tenen gehouden. Ook krijg ik moxastaafjes mee voor thuis om nog enkele dagen deze aan te steken en bij de tenen te houden. Gelukkig is het hoogzomer en manlief en ik zitten ‘s avonds te stinken in de achtertuin. Daarna is een douche en schone kleding meer dan nodig. Helaas heeft mij deze therapie niet geholpen. Maar vervelend was het niet en af en toe zelfs humoristisch.

Keizersnede of vaginale stuitbevalling

Als het kindje was gedraaid had ik mijzelf een badbevalling thuis cadeau gegeven. Dat leek mij de ideale wijze van bevallen. Ik ben gek op warmte en een thuissituatie met weinig mensen om mij heen leek mij erg ontspannen. Deze droom viel steeds verder in duigen.

Ziekenhuis

Dan volgen de gesprekken in het ziekenhuis. Met een verpleegkundige, met een arts-assistent en vervolgens met een gynaecoloog. Al met al blijft de conclusie: Jullie mogen zelf het besluit nemen. Maar na 41 weken adviseren we wel een keizersnede. Dit laatste advies geeft ons wel een deadline waar we aan vast willen houden. Aangezien ik nog geen bevalling heb mee gemaakt en ik dus niet weet hoe heftige een gewone bevalling is, is het erg moeilijk om zo’n keuze als deze te maken.  

We besluiten voor de natuurlijke stuitbevalling te gaan en weten dat als e.e.a. niet snel genoeg verloopt (als de start traag is, zal het eind mogelijk traag gaan), het alsnog een keizersnede kan worden. Ik moet dit kunnen! Er zijn mij al zoveel voor geweest.

Week 40

De uitgerekende datum is al voorbij en we hebben een afspraak om een datum te gaan prikken voor de keizersnede in week 41. De ochtend van de controle-afspraak wordt ik wakker en ik voel dat ik vocht verlies. Het zal toch niet…. En ja hoor, witte kleine vlokjes en ik verlies ongecontroleerd vocht dat geen plas is. We bellen het ziekenhuis en we moeten komen. Ik vraag of de ziekenhuistas mee moet want ik heb nog geen weeën. Ja die moet mee. We verblijven een dag in het ziekenhuis en wederom wordt ons gevraagd of we nog voor de natuurlijke bevalling gaan. Zo ja, dan moeten de weeën wel binnen 24 u komen. 

‘s Avonds om 20u gaan we even koffie drinken in de kantine en ineens heb ik hevige buikpijn. Nu weet ik het, dit is de eerste wee. Gauw gaan we naar de kraamkamer en vervolgens gaan de weeën razendsnel achter elkaar. De puftechnieken waar ik vooraf nogal luchtig over deed helpen mij toch. In het ziekenhuis krijg je veel en vaak verschillende mensen aan je bed. Ik probeer me daar niet over te frustreren. Ze zijn er allemaal om mij te helpen.

Persen is een verlichting

Na 2 uren blijk ik zo’n 4 cm ontsluiting te hebben en omdat de weeën zo heftig zijn wordt de anesthesist gebeld om een ruggenprik te plaatsen. Nog voor deze prik goed zijn werk kon doen vroeg ik om nog een controle en ik bleek al volledige ontsluiting te hebben. Van de heftige pijn weg puffen naar persen over gaan is een verlichting. Ik kan nu wat doen! Ik blijf denken in de richting waar het kind heen moet. De pijn, de wee is er om mijn kindje omlaag te krijgen dus ik werk deze niet tegen en puf en ontspan me. Mijn blaas wordt even geleegd middels een katheter (geen last van gehad!) om ruimte te geven voor de baby. In vervolgens nog 20 minuten en een knip (overigens niet pijnlijk) is onze kleine baby ter wereld! Wat is ze prachtig!

Omdat de bevalling dusdanig snel ging, was de optie keizersnede niet meer mogelijk. Gedurende de dag in het ziekenhuis heb ik nog vaak lopen wikken en wegen. Verschillende artsen (wisselende diensten) vroegen steeds weer, “wat willen jullie?” Maar de gynaecoloog in opleiding die uiteindelijk tijdens de bevalling aan mijn bed stond heeft mij ontzettend goed gecoacht en gaf mij net dat beetje extra vertrouwen dat ik nodig had. “Dit gaan we doen,” zei ze, en ze straalde rust en zelfvertrouwen uit. 

Terugblik

Bijna iedereen die hoort dat de baby in stuit lag, zegt, “ohw dus je hebt een keizersnede gehad?”

Bij deze wil ik andere vrouwen helpen met hun keuze maken. Ik heb een kerngezonde baby en merkte niet dat het hoofdje er moeilijker uit te persen was dan het lijfje. Enkele uren na de bevalling konden we al naar huis en dat was bij een keizersnede niet mogelijk. Ook heb ik geen belemmeringen voor een mogelijk volgende bevalling. Deze zou thuis mogen en wie weet, als we nog een kindje willen, doe ik deze bevalling in bad!