Storm

Skye’s openluchtgeboorte

Ik was uitgerekend op 29 juli, 2012, maar rond die datum waren er nog steeds 0,0 tekenen dat ik zou gaan bevallen.

Op 7 augustus had ik ‘s avonds 4 centimeter opening en zei de arts dat de bevalling nog die week zou beginnen. Oef! Ik was echt als de dood voor een inleiding. Ik ben banger van een epiduraal dan voor de bevalling zelf.

Regelmatige steken

Donderdagmorgen, 9 augustus 2012, zo rond een uur of 4 werd ik wakker van regelmatige steken. Tegen 6.30 had ik uitgedokterd dat ze iedere 5 minuten kwamen. Ik heb toen gebeld naar de arts om dat door te geven. Er zou iemand langskomen om te kijken, ondertussen moest ik doen wat ik normaal deed.

Dus ik ben op het gemak opgestaan, heb gegeten, de honden eten gegeven en de paarden buiten gezet. Die laatste stonden op hooi de laatste weken en tegen dat ik dat hooi op de wei zette, had ik weeën om de 3 minuten.

Ondertussen had ik mijn vriend gebeld dat hij terug moest komen naar huis, dat ik echt pijn had. Zowel Amigo als Ceara, mijn paarden, hebben een wee moeten opvangen met mij, en die bleven gewoon superbraaf staan tot de wee voorbij was.

Samen rondwandelen

Tegen 8.00-8.30 was mijn vriend daar en hebben we samen rondgewandeld, op aanraden van de vroedvrouw. In de wei, tussen mijn paarden.

Tegen 9.30 was de vroedvrouw er. Ik had toen 5 centimeter ontsluiting. Ze zou na anderhalf uur nog eens terugkomen.

Toen ze terugkwam had ik 6 centimeter opening. Ze zou dan weer vertrekken om tegen drieën terug te komen met de arts – de vroedvrouw en de arts waren samen een duo dat mijn bevalling van A tot Z zou begeleiden.

Ik heb toen in het zwembadje gezeten, maar dat water was koud geworden en ik kreeg het dus ook koud. Hup, er weer uit. Ben toen in m’n ligbad gaan liggen, zitten…

Echt wel snel

Tegen 16.00-16.30 had ik 10 centimeter opening en hebben ze mijn water gebroken. Vanaf toen deed het PIJN! Eens je water breekt gaat het echt wel snel en ze dachten dat ik tussen 17:00 en 19:00 wel bevallen zou zijn…. Ik weet nog dat ik dacht, ‘oh, was het dat maar?’

Niet dus. Ik had wel degelijk erg sterke bekkenbodemspieren, wat de bevalling heel erg bemoeilijkte. Ik heb superveel pijn gehad door heupweeën die doorstraalden naar mijn benen. Mijn weeën waren echter niet lang genoeg, waardoor er even getwijfeld werd of ze mij niet beter naar de kliniek konden brengen. Het is dat ik geen fut meer had om erop te reageren, maar het was wel ‘t allerlaatste dat ik wou!

Verplicht in bad

De arts was blijkbaar de baarkruk vergeten en de vroedvrouw gaf opdracht om die te gaan halen. Hij was weg en ze heeft zich eens “goed bezig gehouden met mij”. Ik moest in bad en man, ik heb daar de meest vreselijke poses moeten doen. Ik dacht nog dat ik haar echt tegen de muur wou plakken toen, maar het heeft wél geholpen. Tegen de tijd dat de arts terug was, was Skye al een heel stuk verder gezakt en zou het niet meer lang duren.

Ik heb nog even op de baarkruk gezeten, maar om de één of andere reden voelde ik me helemaal blauw van onder, dus ik ben er weer van afgegaan. Ik heb gedurende de dag zowat overal gezeten: in de wei, op een stoel, in mijn eigen bad, in het opblaasbadje, op een baarkruk, op het matras….

Op de veranda

Uiteindelijk, na 4,5 uur persen, is Skye ter wereld gekomen op mijn matras op mijn veranda. Om 21.29 uur zag hij ‘t levenslicht.

We hebben gewacht tot de navelstreng uitgeklopt was voor het doorknippen. Skye lag op mij te bekomen en ik was direct alle pijn en afzien vergeten. Hij heeft een uur of zo op mij gelegen, gedronken en werd toen even meegenomen voor de nodige onderzoekjes. Daarna weer terug bij mij.

Goed afgezien, een klein scheurtje met 3 hechtingen, een lijf dat de dag erna nog steeds uitééngetrokken voelde, maar wél helemaal thuis bevallen. Zonder epiduraal en helemaal zoals ik het wou, na 41 weken en 4 dagen zwangerschap. Ik ben trots op mezelf!

Net geboren edit

Mijn onverwachte, maar fantastische stuitbevalling thuis

Gezond dieet

Voor mijn zwangerschap heb ik een kuur gevolgd met homeopathische middelen en een dieet om van mijn allergieën af te komen. Het voedingspatroon beviel me zo goed dat ik dit heb aangehouden tijdens de zwangerschap. Ik heb er dus een gezond dieet op na gehouden en zwangerschapskwaaltjes op weten te lossen zonder inbreng van een arts of synthetische medicijnen.

Ik was natuurlijk erg benieuwd of je – als je alle tips opvolgt – inderdaad een natuurlijke bevalling kan hebben met zo min mogelijk bemoeienis aan je lijf van een arts, verloskundige of anders. Dat de geboorte van mijn baby op een stuitbevalling thuis zou uitdraaien, had ik nooit kunnen vermoeden.

Bevalplan

Ter voorbereiding op de bevalling heb ik het boek ‘De Natuurlijke Weg Naar Een Betere Geboorte En Een Sterke Band Met Uw Baby’ gelezen van Francesca Naish. Wat zij schreef over voeding paste precies in hetgeen ik wel en niet at. Dus van te voren deed ik dit ‘dieet’ al. Ik heb de yoga-oefeningen gedaan die erin stonden, maar niet de perineum massage.

Ook heb ik een HypnoBirthingcursus gevolgd. Met name omdat die cursus omschreef wat ik altijd al beter wilde leren: mijzelf niet laten opjagen omdat anderen er zijn of wat doen. Mijn angst was vooral dat ik naar het ziekenhuis zou moeten en in paniek zou raken daar.

In mijn bevalplan stond dat ik zo min mogelijk touchers wilde en ook niet zo vaak met de doptone, zodat ik kon vertrouwen dat mijn lichaam het goed zou regelen. Ook wilde ik graag in bad bevallen, thuis in de keuken. Er stond ook in dat ik graag 2 uur op de placenta wil wachten en niet meteen naar het ziekenhuis wilde, omdat dit bij mijn moeder 3 keer het geval was en bij haar de placenta spontaan kwam bij arriveren in ‘t ziekenhuis.

Geen liggingsecho

Kyan was ingedaald met 35 weken, de verloskundige voelde echt dat zijn hoofd naar beneden lag. Maar zelf ik voelde iets ronds bij mijn maag. Ik zei tegen de verloskundige, “ooh zijn dat de billen?”

Ik deed er heel relaxed over. Want stel dat ze toch begon te twijfelen. Ik heb de liggingsecho ook niet gedaan, omdat ik er gewoon op wilde vertrouwen dat de natuur zijn werk doet. Mijn zusje lag in stuit en was zonder enige complicatie geboren. Ik heb tegen iedereen gezegd, “in stuit komen ze er ook uit.”

De baby draaide nog echt heel veel die laatste weken, ik had meer dan genoeg vruchtwater en hij had alle ruimte. Maar er zat steeds een ronde bobbel zo links van ‘t midden, onder mijn maag. Dat was echt zijn voorkeurspositie.

En als we wel van te voren hadden geweten dat ons kindje in stuit lag, zou ik zeker nooit voor een keizersnede zijn gegaan. Dus toen ik twijfelde heb ik nog een verloskundige in opleiding gevraagd uit mijn vriendenkring. “Dit is een hoofd toch? Kan jij voelen hoe die ligt?”

Nee hoor, ze was het met de verloskundige eens: hoofd beneden en die bult moest volgens haar billen zijn. En ingedaald. Ik vroeg nog of hij niet weer uit het bekken kon komen en dan weer draaien. Zij dacht van niet. 

Dus ik heb een mogelijke stuitbevalling, en alle andere doemscenario’s, uit mijn hoofd gebannen. Ook heb ik van te voren hele mooie bevallingsverhalen gelezen en filmpjes gezien om me voor te bereiden. Lekker positief de bevalling tegemoet gaan. 

Eerste harde buik

Mijn eerste harde buik dient zich aan om 15.26. De 2e om 15.32. Hmm, er is in ieder geval iets gaande, want ik heb sinds week 35 geen harde buiken meer gehad. Om 15.56 maken we nog even snel een fotootje van mijn bolle buik onder het mom van je weet het nooit. De harde buiken komen en gaan met intervallen.

Het is 16.18: die rugpijn die ik erbij krijg, vind ik niet leuk. Ik hoop dat mijn vriend gauw thuis is. Inmiddels heb ik ook flinke honger, maar echt koken is er niet van gekomen. Ik bel mijn vriendin om te vragen of ze inderdaad nog bij de bevalling wil zijn, mocht dat vannacht gebeuren. Helaas heeft ze het druk en ik bel nog een paar andere mensen ter afleiding.

Is dit ‘t nou?

Ik ben best enthousiast, want heb wel naar de bevalling toegeleefd. Ik heb mezelf, de verloskundige en mijn vriend verteld dat als het pijn doet ze mij eraan herinneren dat ik geheel natuurlijk wil bevallen. En dat ik liever kort pijn heb dan dat ik wazig van een of ander medicijn ben.

Het is 16.33. Ik begin ik me toch echt af te vragen of dit ‘t nou is. Ik voel me een beetje ongesteld met bijkomende misselijkheid.

Om 17.04 vind ik mezelf een watje want ik zit te janken van de pijn en het misselijke gevoel. Er zit nu duidelijk regelmaat in de weeën, die om de 5 minuten komen en 1 minuut aanhouden. Ik twijfel of het nog weg zal gaan en besluit dat ik in ons ligbad ga om te zien of het daarvan overgaat. Ik had namelijk gehoord dat voorweeën dan stoppen. Bij het bad twijfel ik, want ik wil eigenlijk dat de baby de 14e komt zoals ik had bedacht.

Dansjes doen

17.07: de HypnoBirthing-techniek waarbij je je buik vol maakt tijdens een wee werkt bij mij averechts: mijn pauzes lijken hierdoor bijna in het niets te verdwijnen. Ter afleiding ga ik tussendoor rond het huis bewegen. Dansjes doen, de trap op rennen en mensen bellen.

Eerste timing: 17.50 – 17.53 – 17.58. Ik heb ‘t gevoel dat er iets uit moet. Waar dan ook.

21.00: Ik probeer het bad, met drama als gevolg. Eigenlijk hetzelfde als bij de HypnoBirthing-ademhaling. De weeën worden pijnlijk en zonder pauze. Het warme water van het bad bevalt me ook niet. Het is te heet.

Ik voel zelf even aan mijn baarmoedermond en ik twijfel of de bevalling al begint. Ze voelt nu sponzig, een beetje zacht, terwijl ze de dag ervoor nog super stevig à la deurstopper was. Ik ga nog even dansen en tussendoor ontspannen.

De verloskundige komt

Tweede timing: 21.48 – 21.50 –  21.52 – 21.56 – 21.58. Tegen 22.00 uur bel ik mijn verloskundige nog eens dat ze misschien toch nog vandaag moet komen, anders moeten we midden in de nacht bellen. Is het serieus? Ze krijgt mijn verhaal over de baarmoedermond en klinkt niet echt overtuigd, omdat bellen met weeën schijnbaar heel moeilijk is. Het gaat me blijkbaar nog goed af.

Terwijl de verloskundige in de auto naar ons toe rijdt, denkt ze, “goh, het is al 8 jaar geleden dat ik een stuit bevalling heb begeleid. Moet ik toch weer eens doen.”

Om 23.15 komt eerst mijn vriendin binnen en 2 minuten later de verloskundige. Ik praat bij met mijn vriendin en ben erg blij dat ze er is. Het ontspant me. Anderzijds vind ik het nu eigenlijk niet meer zo leuk worden, dat bevallen.

Joepie!

Kwart voor 12 een toucher. 4,5 centimeter. Ik hoor: “Je bent al op de helft”. WOUW. Ik maar twijfelen of hij echt komt. Ik word heel blij! Joepie hij komt echt in de nacht en echt de 14e zoals ik dat in mijn hoofd had. Ik verlies voor het eerst bloed en moet voor de zoveelste keer naar het toilet om te plassen.

Ik heb het koud en vooral aan mijn benen. Ik stond namelijk nog in mijn badjas sinds ik uit ons ligbad kwam. Ik klets tussendoor en beweeg. Totaal niet HypnoBirthing, maar het is fijner voor me. Ik adem uit bij een wee met zo laag mogelijke klanken en ontspan mijn onderlichaam zoveel mogelijk.

Warm bad

Mijn vriend gaat met de verloskundige het bevalbad opzetten. Ik voel me heel fijn bij deze 3 mensen en ze zorgen geweldig voor me! Het bad is warm en ik krijg meer pauzes tussen de weeën, ook al sta ik maar tot mijn enkels in het warme water. Het leunen op de rand wil niet zo heel erg omdat hij nogal slap is en de nieuwe spullen stinken naar plastic, maar dit word allemaal opgelost.

Op een wee probeer ik heel hard JA! te roepen en mijn onderlijf en kaken te ontspannen, ook al wordt dit steeds moeilijker. In het bevalbad wil de verloskundige nog eens luisteren naar het hartje, maar de doptoon blijkt kapot. De vliezen doen bloeb en bubbels komen omhoog. Het is dan 1.45.

‘Het was een jongetje toch?’

Dan voel ik dat er iets groots naar beneden wil en na een tijdje komt er iets zachts uit. Ik denk: navelstreng? Maar dat klopt niet. Na een tijdje kijkt de verloskundige en vraagt: “Het was een jongetje toch?” Ik denk: “Ohoo, een balzakje, hij ligt in stuit.” Ik roep: “Jij zei dat ie goed lag!”. Maar dat is meer mijn sarcasme, want ik maak me totaal geen zorgen.

Mijn verloskundige vertelde me in de zwangerschap dat de beste manier om een stuit te bevallen in het bad is. En ik heb toevallig een verloskundige die expert is in water. O ja, en in tips geven die mij vertrouwen geven. Dus ik voel me helemaal goed. Je kan spreken van enthousiasme. Hij komt er nu echt uit.

Stuitbevalling thuis: 3 weeën

Ik heb 2 broekspijpen te pakken om hard in te knijpen tijdens een wee en denk dat ze 3 straten verder horen en weten dat de baby eraan komt. De verloskundige ziet om 2.00 uur dat ik persweeën krijg.

Ik vind het fijn te voelen dat die buik- en been- en rugpijn overgaat in een wat trekkerig gevoel bij mijn vulva en vagina. Het is 2.17. Dit doet ook wel zeer, maar toch heel anders. De verloskundige zegt: “Als je duwt is hij er in 3 weeën uit”. Dat vind ik erg fijn. Mooi! Ik duw mee totdat mijn plasbuis echt pijn doet. Dan stop ik even en voel al dat mijn baby eruit komt. Bloeb, bloeb, de armen en benen komen er ook uit. Ik voel de baby naar boven drijven en moet even draaien. Ik snap en hoor niet goed waarheen te draaien met mijn lichaam en verslik me bijna in het water op de rand. De verloskundige helpt me en dat is fijn. Net alsof ze even het hoofdje eruit haakt. Dat hoofdje voelt wel kleiner dan de billen.

Geen touchers meer

We hebben 2 keer naar het hartje geluisterd en geen touchers meer gedaan. De enige hulp was dat laatste stukje en dat was fijn, want ik kon niet meer zo goed ademhalen. Ik voelde de baby wiebelen met zijn armen en benen, dus wist dat het goed zat. Er zaten wel een aantal minuten tussen het lijfje en het hoofd, de weeën stopten ook even. Gelukkig maar, want ik was druk bezig met niet verslikken. Om 2.40 is hij geboren! Een stuitbevalling thuis.

De baby krijgt meteen een goede apgar score, 1 puntje aftrek voor z’n gekneusde scrotum. Maar zo’n alerte en relaxte baby, mooi roze en nog geen schrammetje, moet het wel goed doen.

Sabbelen

Lief, mijn baby’tje kan meteen kruipen en is heel lief overal op aan het sabbelen. Ook mijn borst dus. Ik heb dorst en wil graag thee. De beentjes gaan langs beide zijden naar zijn oren en zo zien we hoe hij in mijn buik zat.

stuitbevalling thuis in bad

Dan is het toch tijd voor de placenta, maar ik voel geen weeën meer. Er komen er 2 weeën, maar geen placenta.

Ik probeer uit bad te gaan, maar de kou doet mijn hele lichaam verkrampen en trillen. Heel langzaam ga ik uiteindelijk uit bad. Hoeveel tijd nog voordat de placenta komt? Het duurt al 1,5 uur. Bij mijn moeder duurde het iets meer dan 2 uur bij alle 3 de kids, dus ik maak me geen zorgen. Ik drink wat vrouwenmantelthee. Dit helpt de baarmoeder zich samentrekken. Ook neem ik wat homeopathisch sepia. Mijn baby’tje wordt nog eens aangelegd en na 1 uur en 46 minuten komt dan toch die placenta eruit. Het is 4.26.

Kiplekker en energiek

We bewaren de placenta om hem later te capsuleren. Ik ga met een berg handdoeken en kleedjes en mijn baby op de bank liggen. Er wordt opgeruimd door iedereen. Ik blijf tot 9.00 uur op de bank met mijn baby en voel me heel de tijd kiplekker en energiek.

een stuitbevalling thuis, dat kan heel goed gaan

Ik word ook nog even bekeken aan de onderkant en meer dan een schaafwondje kunnen we niet ontdekken. Ik kan ook lekker naar het toilet gaan rond 9.00 uur zonder problemen. Ik geniet van een potje brandnetelthee (in de zwangerschap kon ik geen hete thee drinken vanwege het maagzuur) en mijn lieve baby die graag op mij ligt te slapen.


Om 11.00 uur bellen we de kraamzorgorganisatie of er die dag nog iemand kan komen. Zij wil me in bed hebben en laten slapen, maar de adrenaline zorgt ervoor dat ik nog 4 dagen vrolijk blijf door stuiteren met baby op mijn arm. Niet moe en geen pijn.

Nachtelijke bevalling

Ik had wel een beeld van de bevalling, bijvoorbeeld dat het nacht zou zijn en het bevalbadje blauw. Dit klopte perfect. Ik had me geen voorstelling gemaakt van de geboorte zelf, maar goed ook, misschien had ik dan wel geweten dat-ie in stuit kwam.

De placenta bewaarden we en werd de dag erop gecapsuleerd.

Kyan is om 2.40 geboren, weegt 2870gram en is 49cm lang. De verloskundige, die de stuitligging niet had opgemerkt, had wel voorspeld dat Kyan net geen 3 kg zou zijn, maar 2900 gram.

Wil je naast genieten in de zwangerschap, ook genieten van je bevalling? Wil je meer weten over natuurlijke aanpak bij zwangerschapskwaaltjes, kijk dan op de website van Wendy: www.zonenaarde.nl 

DSC_0175

De vlotte thuisbevalling van ons kleine mannetje

De afgelopen 9 maanden verliepen als een zonnetje, ik voel me heerlijk. Zeker de laatste 5 weken met verlof bevallen me prima. Niets is lekkerder dan de hele dag niets anders doen dan een beetje rustig opstarten, beetje in huis rommelen, gezellig theedrinken met een vriendin en vooral veel lezen.

Alles is af

Mijn uitgerekende datum is pas over 5 dagen en ik heb altijd het gevoel gehad dat ons kleine mannetje overtijd gaat zijn. Om die reden hebben we pas sinds een week de kinderkamer klaar en waren we pas 2 weken geleden uit de namen. Op zich ben ik er wel klaar voor, alles is af.

We hebben besloten om voor een thuisbevalling te gaan, omdat ik het gevoel heb dat ik dat prima ga redden. Ook is uit onderzoek gebleken dat er geen verschil in overleving of complicaties is bij de baby als er thuis wordt bevallen of in het ziekenhuis.

Ik maak me eigenlijk ook totaal niet druk over de bevalling. Vrouwen doen dit al een jaartje of 250.000, ik ben in een prima conditie en heb er alle vertrouwen in dat me dit goed af gaat zijn. Gekscherend heb ik wel eens tegen een vriendin gezegd dat dit een bevalling in 5 uurtjes gaat worden, ik was zelf ook erg snel en ben in 3 uur geboren. Maar ik was een 2e kind. Mijn oudere broer deed er 8 uur over.

Harde buiken

Al een paar dagen heb ik regelmatig last van harde buiken. Dat is niet verwonderlijk, als je bedenkt wat ik allemaal nog aan het doen ben. Vorige week nog gezellig over de rommelmarkt geslenterd en ’s avonds nog bij vrienden barbecueën, lekker winkelen met mijn moeder, de laatste hand leggen aan de gordijnen. Ik heb ook ons bed in de slaapkamer toch maar naar de andere kant gesleept om meer ruimte te creëren voor de kraamverzorgster en verloskundige. B. (mijn vriend) heeft het bed al op klossen gezet en ik heb alle kleertjes voor de kleine man in de kast gelegd.

Op zondag maken B. en ik nog een mooie fotoshoot van mijn zwangere buik in het landgoed bij ons om de hoek. Ondanks dat het eind oktober is, is het een prachtige dag met volop bloemen en het wordt een fantastische shoot. ’s Avonds heb ik weer wat harde buiken, dus even lekker op de bank bijkomen.

Bang voor blaasontsteking

Op maandag stofzuig ik nog even het hele huis en werk de laatste was weg. ’s Avonds mail ik toch nog even de verloskundige, omdat ik last heb van pijn onderin mijn buik. Ik ben bang voor een blaasontsteking. Rond de 20e week had ik dezelfde klachten, maar uiteindelijk bleek dat geen ontsteking te zijn en ging het vanzelf weer over. Omdat het niet altijd duidelijk voelbaar is of je een blaasontsteking hebt tijdens je zwangerschap, maak ik me een beetje zorgen.

De verloskundige mailt me terug dat het inderdaad verstandig is de volgende ochtend even urine langs te brengen en ik zet alvast een leeg jampotje in de badkamer neer. ’s Avonds ga ik voor de verandering op tijd naar bed, ik ben een beetje moe en mijn buik doet wat zeer. Ik neem me voor de komende dagen toch echt wat rustiger aan te doen.

Voorwerk?

Om 2 uur ’s nachts moet ik naar de wc. De steken onderin mijn buik zijn er nog steeds, maar ze zijn niet heel hinderlijk en ik val weer in slaap. Om half 3 word ik wakker van een nieuwe steek. Deze voelt iets anders en ik krijg er een harde buik achteraan. Zou dit dan toch een begin zijn? Ik weet het niet, er wordt altijd gesproken over ‘voorweeën’, die zeker 3 uur kunnen aanhouden, regelmatig kunnen voorkomen, maar ook gewoon weer weg kunnen trekken.

Elke 5 minuten

Om 2.50 krijg ik regelmatiger steken en ik gebruik mijn weeëntimer-app om ze bij te houden. Hmm, elke 5 minuten. B. wordt half wakker en vraagt of alles goed is. Ik antwoord dat het volgens mij begonnen is, maar dat het ook voorweeën kunnen zijn. Lastig hoor, die onzekerheid. De steken blijven wel elke 5 minuten komen, dus dit zullen wel een soort weeën zijn.

Om 4 uur, een goed uur na de start van de weeën, ga ik maar naar beneden om B. niet tot last te zijn. Er wordt altijd wel gezegd dat je bij het begin van je bevalling gerust nog even kan proberen te slapen, maar met een baarmoeder die elke 5 minuten even samentrekt, kan ik de slaap niet meer vatten.

Ademen op de yogabal

thuisbevalling op de bevalbal

Ik heb een yogabal geleend van mijn docente en ondanks dat ik er van tevoren niet veel aan vond, blijkt het een fijn hulpmiddel om me te kunnen ontspannen. Tijdens de weeën gebruik ik de ‘gouden draad’-ademhaling van yoga, waarbij je een lange, zachte uitademing gebruikt om door de wee heen te komen. Dit tezamen met rondjes draaien met mijn bekken brengt verlichting.

Toch vind ik het niet zwaar, zo kan ik het nog wel een paar uur volhouden. Ik ben wel erg blij met de afleiding in mijn boek en ik probeer een broodje naar binnen te werken, aangezien zo’n bevalling nog wel eens een tijdje kan gaan duren. Ik heb echter echt geen trek meer en eet met lange tanden 1 boterham met hagelslag (hmmm, chocola!).

Niet storen

Om half 6 loop ik even naar boven naar B. om te overleggen of ik al de verloskundige zal bellen of niet. Ik heb niet echt het idee dat ik per direct ga bevallen, het is nog erg vroeg in de ochtend en ik weet uit ervaring dat het best fijn is om tijdens een dienstnacht vooral níet gestoord te worden in de laatste uurtjes van de ochtend.

Toch bel ik om 6 uur even het dienstnummer van de verloskundige om te overleggen en krijg Ellen aan de telefoon. Ik bespreek met haar mijn twijfels of het echte weeën of voorweeën zijn. Het is prima uit te houden om de yogabal en door regelmatig even te gaan staan en te wiegen met mijn heupen. Ook hier komen mijn yogalessen goed van pas.

Ellen vraagt hoe het gaat en stelt voor dat ze tijdens haar ochtendronde om half 9 even langskomt om te checken hoe het gaat. Tenzij ik natuurlijk wil dat ze eerder komt. Ik hou het voorlopig nog wel even uit, dus we spreken af dat ze straks even langskomt. Ze vraagt of het goed is als ze een stagiaire meeneemt, wat ik prima vind, zolang Ellen supervisie houdt.

Stipte weeën

B. komt beneden even ontbijten en vraagt of hij wat voor me moet doen. De oefeningen waarbij hij in mijn rug duwt zijn ronduit onprettig, dus veel is er niet. Hij spoort me aan nog wat water te drinken (ik heb eigenlijk echt geen dorst), eventueel met kleine slokjes. Inmiddels ben ik 5 uur verder en zijn het ook wat stevigere weeën geworden, maar nog prima vol te houden. Ze komen nog steeds elke 5 minuten, je kan de klok erop gelijk zetten. Ik vind de bal nu alleen nog fijn om tussendoor op te zitten, tijdens een wee ga ik staan en met mijn heupen achtjes draaien, leunend op de tafel.

Hoera, 3 centimeter!

Ellen is er om half 9. Ze heeft Charina meegenomen, de derdejaars verloskundestudent die mijn bevalling gaat begeleiden. Ik heb nog geen moment op mijn bed gelegen nadat de weeën zijn begonnen, maar voor het onderzoek moet ik even liggen. Dit is niet mijn favoriete houding, zeker niet als er tijdens een wee inwendig onderzoek wordt gedaan, maar hoera, ik heb al 3 centimeter ontsluiting! Het is nu echt begonnen! Ze tempert mijn enthousiasme door te zeggen dat er nu pas gerekend gaat worden qua uren. Oh, dus die 5,5u die ik al heb gehad tellen niet mee? Bummer. Nou ja, we gaan gewoon rustig verder.

Tijdens het bezoek van de verloskundige zijn de weeën gezakt naar elke 10 minuten, dus Ellen en Charina stellen voor over 3 uur weer terug te komen voor nieuwe evaluatie. Het moment dat ze de deur uitstappen, gaan mijn weeën weer terug naar hun elke 5 minuten ritme en worden iets steviger.

Rockin’ in bad

Van tevoren had ik bedacht dat een bad niets voor mij was, maar als B. voorstelt het toch even te proberen, lijkt me dat prima. Het is best lekker om in dat warme water te zakken, hoewel ik ook hierbij weer merk dat op mijn rug liggen geen optie is om weeën op te vangen. B. zit naast het bad en we hebben veel lol om rustige ‘bevallingsmuziek’ te vinden op Spotify, maar na 3 nummers relaxte yogamuziek, komt er keiharde rock overheen en we schieten allebei gigantisch in de lach.

In bad zit ik op mijn knieën en als de weeën te heftig worden, leg ik mijn hoofd op de schoot van mijn vriend terwijl hij mijn armen vasthoudt. Op deze manier houden we het anderhalf uur vol, waarna ik toch wel weer graag uit bad wil.

Heftige weeën

B. helpt me uit bad en droogt me af. Ik ben heel erg blij dat hij bij me is om me te steunen, want zodra ik verticaal ben, vindt kleine man in mijn buik het tijd om het tempo op te voeren. De weeën worden ineens behoorlijk heftig! Ik moet echt even mijn ademhaling op orde krijgen tijdens de weeën en kan me niet voorstellen dat er mensen zijn die nu in de auto moeten op weg naar het ziekenhuis!

We besluiten om naar de slaapkamer te gaan. Op handen en knieën op bed? Geen optie. Op mijn rug? Absoluut geen optie. Op de yogabal? Echt niet! Eigenlijk is de enige optie naast het bed staan, steunend op mijn armen, mijn hoofd in het dekbed en de hele buurt bij elkaar schreeuwen als er een wee komt. Tussen de weeën door check ik de klok om te kijken of Ellen al binnen bereik is en voel een lichte gêne over mijn geluidsniveau, maar ik kan het echt niet helpen.

Tweede check

Na een half uurtje vraag ik of B. alsjeblieft Ellen wil bellen waar ze blijft, want het kan volgens mij niet lang meer duren. Ik wil echt heel graag weten hoeveel ontsluiting ik inmiddels heb. Een half uurtje later is ze er en mag ik op bed op mijn rug (hoera, mijn favoriete houding… Not) een paar weeën opvangen terwijl Charina mijn ontsluiting checkt. Er is nog een klein richeltje voelbaar, ze breekt vervolgens mijn vliezen, waarna ik volledige ontsluiting heb! Tien centimeter en persweeën, joepie! We hadden van tevoren bedacht dat B. ook eens mocht voelen hoe het zat met de ontsluiting (als dierenartsen zijn we soms rare mensen), maar op het moment zelf zie ik dat echt niet meer zitten!

Verticaal is fijn

Aangezien Charina de bevalling begeleidt, begint ze met adviseren hoe ik het persen het beste kan aanpakken: op mijn rug, benen optrekken, dijbenen vastpakken… Op dat moment grijpt Ellen gelukkig in, want in mijn geboorteplan had ik aangegeven op de baarkruk te willen bevallen.

Ik vind alles allang best op dit moment, maar ben wel blij dat Ellen dit zei, aangezien ik op mijn rug of mijn zijde liggen echt niet fijn vind met mijn weeën. Ik had al gemerkt dat mijn verticale positie gedurende bijna het hele proces al voor een goede indaling en ontsluiting heeft gezorgd. Het kost even wat moeite om overeind te komen en van het hoge bed af te stappen met volledige ontsluiting en persweeën, maar B. staat naast me om me te ondersteunen.

thuisbevalling op de baarkruk

De gêne voorbij

De baarkruk zit eigenlijk niet helemaal lekker, ik had eigenlijk verwacht dat het een soort wc-bril zou zijn. Hij is echter wat hard, maar ik merk wel dat dit stukken beter is dan op mijn hurken of nog erger: op mijn rug op bed. Met voorbedachten rade plaatst Ellen een metalen beddenpan onder de kruk voor het opvangen van eventuele ontlasting. Ik was dat even vergeten, maar ben de gêne allang voorbij. Dit hoort bij bevallen, het kan me ook werkelijk niet meer schelen.

B. is achter me gaan zitten op de yogabal om me te kunnen ondersteunen tijdens de verplichte rustfase. Ellen is wat dat betreft wat streng en adviseert me om echt achterover te leunen tegen B. aan tussen de weeën door. Dit om te voorkomen dat ik volledig verkramp, omdat ik mezelf teveel voorover hou. Ze raadt me ook aan om te proberen om de kracht die ik nu in mijn stem leg (ja, ik schreeuw nog steeds de buurt bij elkaar tijdens een wee) te richten op het persen. Het lijkt onmogelijk, maar na een aantal keren proberen lukt het toch om de beweging meer naar beneden te laten gaan.

Charina vraagt of ik het zelf een keer wil zien en laat met een spiegel de bovenkant van het hoofdje zien wat keurig nog net binnen de schaamlippen zichtbaar is. Het is even vreemd, maar wel fijn om te kunnen zien en te beseffen dat het bijna zover is!

Fishy

Eén van onze katten, Fish, is nogal een vreetzak, hij eet alles wat los en vast zit. Tijdens mijn tijd op de kruk horen we ineens gerommel en zijn bang dat de kat weer bezig is. B. en ik draaien ons tegelijkertijd om en schreeuwen: “Fishy!!”

Uit de kinderkamer komt een vrouw tevoorschijn: “Oh, hoi, ik ben Ria, de kraamhulp. Er werd niet op de bel gereageerd en de achterdeur was open…”. We schieten in de lach. Ik kan me niet eens herinneren dat ik die van het slot heb gedaan, maar het blijkt een goede vooruitziende blik te zijn geweest. De persweeën laten zich echter niet tegenhouden en ik concentreer me weer op de weeën.

Ik doe het goed

Voor mijn gevoel ben ik al uren bezig, maar het blijkt maar een half uurtje te zijn. Ellen en Charina praten me moed in, vertellen me dat ik goed bezig ben en moedigen me aan. Ik weet dat ik niet op de klok mag kijken, maar voor mij is het een soort controle.

Charina checkt nog een keer hoe ver het staat met de baby en gaat vrij ver naar binnen. Mijn eerste gedacht is: “Wat? Nog zo ver te gaan???” Maar gelukkig blijkt het te zijn om te checken of de navelstreng om de hals zit. Het lukt steeds beter om echt naar beneden te persen en de energie naar mijn baarmoeder te sturen. Het blijft moeilijk me tussendoor te ontspannen, maar ook dat gaat steeds beter.

Thuisbevalling: het laatste stukje

Dan komt het laatste stukje: als Charina zegt dat ik niet mag persen, moet ik proberen het weg te puffen. Yeah right, dit gaat dus echt niet meer lukken. Op het moment dat ze zegt dat het hoofdje er bijna is komt er ineens een oerkracht vrij en ik kan het niet meer tegenhouden. Ik pers in 1 keer mijn zoontje eruit. Stein Jamie is geboren! Hij blijkt met zijn handje naast zijn hoofd te hebben gelegen en is enigszins paars aangelopen, maar het is fantastisch om hem in mijn armen te hebben! B. slaat ook direct zijn armen om ons heen vanaf achter me en we genieten even van het moment. We hebben een zoontje!

Drinken bij mama

Het volgende onderdeel is een lastige: ik moet weer het bed op! Met trillende benen en een glibberige baby in mijn armen met de navelstreng nog aan mij verbonden lukt het me toch het verhoogde bed op te klimmen en kan ik rustig op mijn rug met mijn baby’tje knuffelen! We hadden in mijn geboorteplan aangegeven dat ik de navelstreng wilde laten uitkloppen, wat keurig wordt gedaan. Dat is best een rare gewaarwording, ik mag het ook even voelen. Het ene moment is er nog een hartslag voelbaar in de rubberen spiraal, het volgende moment is dat weg!

B. knipt de navelstreng door en onze kleine man kan lekker onder een dekentje bij mama op de borst liggen. Hij probeert zijn hoofdje al wat op te tillen en snuffelt wat aan mijn tepel. Zo blijven we een uurtje liggen, waarbij hij al 2 keer geprobeerd heeft wat te drinken. Ik heb geen idee of hij daadwerkelijk wat heeft gedronken, maar het is fijn om mijn kleine manneke eindelijk bij me te hebben. Het is wel ook erg onwerkelijk om ineens een baby te hebben. B. houdt de kleine man ook even vast, het is een mooi gezicht mijn lief met zijn zoon te zien.

Placentacheck

Terwijl Stein gewogen, gemeten en gecheckt wordt op zijn APGAR (Charina had dit direct na de geboorte al gedaan terwijl ik hem vast had), houdt Ellen zich met mijn placenta bezig. Ze geeft me een injectie met oxytocine om de placenta te helpen loskomen en de baarmoeder te doen samentrekken. Helaas is de placenta niet zo genegen snel te komen en als hij dan komt, blijkt er een ruw plekje te zijn en Ellen twijfelt of er niet een stukje is achtergebleven. Ze neemt contact op met de gynaecoloog, die zegt dat het nog wel even aangekeken kan worden.

Ellen vertrouwt het toch niet en na overleg met haar collega op de praktijk bespreekt ze het geval met mij en B. We besluiten toch voor controle naar het ziekenhuis te gaan om zeker te weten of er geen placentarestant is achtergebleven. Ik blijf ook een beetje vloeien, maar dit is nog niet zorgwekkend. Ik ben inmiddels gigantisch gaan trillen en shaken. Ik kan mijn lichaam haast niet stilhouden. Als ik een paar dekens over me heen heb gekregen trekt het gelukkig weg, maar dit is wel een rare gewaarwording.

Alsnog naar het ziekenhuis

Binnen een kwartier nadat Ellen het ziekenhuis heeft gebeld, staat de ambulance al voor de deur en mag ik zelfstandig de trap af naar de brancard om naar het ziekenhuis gereden te worden. B. volgt met Stein in de maxi cosi en Ellen rijdt daar weer achteraan. Charina rijdt met mij mee in de ambulance.

thuisbevalling

In het ziekenhuis blijk ik inderdaad een placentarestant te hebben en ik moet blijven ter observatie, nadat het restant eerst manueel verwijderd is en er een stuk of 4 hechtingen zijn geplaatst. Pas ’s avonds in het ziekenhuis bellen we onze ouders, die natuurlijk dolblij zijn. Het grappige is dat ik de hele dag door sms’jes en appjes van vriendinnen heb gehad met succeswensen en vragen of er al wat gebeurde. Alsof ze het wisten…

B. gaat ’s avonds laat naar huis, want de slaapbank ligt verschrikkelijk. ‘s Nachts heb ik Stein naast me liggen in zijn wiegje en hij wordt een paar keer wakker. Ondanks dat ik me erg zwak voel, haal ik hem toch uit zijn wiegje en leg hem aan. De nachtzuster probeert te helpen, maar de druk van haar handen tegen zijn hoofd werkt averechts en het lukt me beter zelf.

Tot rust komen

thuisbevalling

Ik vind het geweldig zo’n klein hummeltje tegen me aan en voel me eindelijk een beetje tot rust komen. De hele bevalling is behoorlijk snel gegaan, van 3 centimeter ontsluiting tot kleine Stein in mijn armen is er 5 uur verlopen. Heb ik toch nog mijn voorspelling uit laten komen. Ik slaap ongeveer 5 uur die nacht, ik word elke keer wakker van de geluidjes van het wezentje naast me, maar het maakt me niet uit. Het is mijn kleintje.

De volgende avond mogen we eindelijk met zijn drietjes als gezin naar huis, waar we worden opgewacht door een trotse opa en oma!

Ondanks dat de volgende dag in het ziekenhuis onder algehele narcose het restant uit mijn baarmoeder is verwijderd en ik 1,7 liter bloed ben verloren, kan ik een zwangerschap en bevalling zoals de mijne van harte aanbevelen! Heerlijk relaxed, prima uit te houden, niet te lang en vooral: lekker thuis.

pregnant woman

Een droombevalling

Tijdens de zomervakantie besloten mijn vriend en ik dat als we thuis waren, ik zou stoppen met de anticonceptie. We hadden een huis gekocht waar we heerlijk woonden, ik had mijn studie afgerond en een baan gevonden met uitzicht op een vast contract. Dit was de situatie waarin we een kleintje durfden en wilden verwelkomen.

Snel zwanger

Na 1 menstruatiecyclus was ik al zwanger. Ik wist dat vrouwen in mijn familie erg vruchtbaar waren, maar zo snel had ik het niet verwacht. 5 september verwachtten wij ons kindje. De eerste 3 maanden was ik, door miskramen in mijn omgeving, bang dat het mis zou gaan. We hebben het onze ouders dan ook pas verteld toen we met 8 weken een eerste echo hadden gehad, zodat ik zeker wist dat er leven was. Pas met 13 weken hebben we anderen op de hoogte gesteld, op mijn werk heb ik zelfs gewacht tot 15 weken.

De zwangerschap ging voorspoedig en ik had nergens last van. Ik heb nog tot 26 weken met de zumbalessen meegedaan. Ik ben van mezelf een bezig bijtje en met drukte op mijn werk besloot ik dat zwangerschapsyoga een goede voorbereiding kon zijn en een rustpuntje in de drukke weken.

Komt hij eerder?

Tijdens mijn zwangerschap had ik continu het idee dat we op moesten schieten met de uitzet en het kamertje. Ik had sterk het gevoel dat ons kindje zich eerder ging aandienen dan de uitgerekende datum. Ik probeerde hier toch niet teveel aan vast te houden, want het kon ook langer dan mijn uitgerekende datum gaan duren, dus daar wilde ik wel rekening mee houden. Toch bleef het gevoel aanwezig.

Met bijna 37 weken moest ik voor controle naar de verloskundige en heb ik nog nagevraagd of het klopte dat ik vanaf donderdag (37 weken) thuis mocht bevallen. Het gevoel dat ik eerder ging bevallen was nog niet afgenomen en ik wilde graag thuis bevallen. In het weekend heb ik met mijn vriendinnen heerlijk op het terras gezeten. We speculeerden over wanneer ik zou bevallen. Met 2 hittegolven die zomer en mijn ongekende nieuwsgierigheid, vond ik mijn zwangerschap wel mooi geweest. Vanaf die week mocht ik thuis bevallen, dus wat mij betreft kon de baby komen. Ik zei nog met een gekke bek: “Vanaf vandaag mag ik thuis bevallen en volgende week is het ergens volle maan, dus dat vind ik wel een mooi moment.”

Slijmprop

Maandag 19 augustus zou ik met mijn moeder meegaan naar het ziekenhuis voor een controleafspraak die zij had. Halverwege de ochtend had ik het idee dat ik mijn slijmprop aan het verliezen was. Ik dook meteen het internet op: Google is my best friend. Ik las op internet dat het verliezen van je slijmprop geen direct signaal is en dat de bevalling nog wel 2 weken op zich kon laten wachten. Ik liet het los, want anders konden de laatste paar weken wel heel lang gaan duren.

Toen mijn moeder me kwam halen vertelde ik van de slijmprop, maar dat het nog niks hoefde te betekenen. We zaten grapjes te maken dat mocht het beginnen, ik dan in ieder geval in het ziekenhuis was. Ik weet nog dat ik heel ontspannen was over het idee van de bevalling en dat ik mij afvroeg of ik niet meer wat nerveus moest zijn. Hier heb ik ook nog met mijn moeder over gesproken onderweg.

Ik had al meerdere verhalen gehoord over uitputtende bevallingen en de dames van mijn yogagroepje spraken over ‘angsten’ die ik niet eens bedacht had. Ik voelde me een soort van naïef, terwijl ik normaal zo’n lekkere stresskip kan zijn. Mijn moeder gaf aan dat ik maar op mijn gevoel moest vertrouwen, je kan van tevoren toch niet weten hoe het loopt dus je druk maken erover heeft geen zin.

Stilletjes

Na de afspraak ben ik met mijn moeder meegegaan naar huis en heerlijk in de tuin gezeten. Mijn moeder bleef maar vragen of het wel goed ging, ze vond me zo stil. Ik had werkelijk nergens last van en schreef het toe aan slaapgebrek door de warmte en mijn buik.

Toen mijn vriend mij rond 18.00 uur kwam halen, kreeg ik een pijnscheut in mijn buik. Mijn moeder viel dit meteen op en stond al met een been in het startblok. Ik zei dat ze zich niet zo druk moest maken en dat een pijnscheut niet meteen weeën betekenen, ik had toch verder nergens last van. We gingen naar huis en ik begon met koken.

Voorweeën?

Tijdens het eten, rond 19.00 uur, kreeg ik toch wat krampjes, pas een uur later dan die eerste pijnscheut. Ik dacht nog, ‘Goh zullen dit dan voorweeën zijn?’ De krampen zetten door en ik begon toch wat te twijfelen aan de voorweeën. Mijn vriend zei nog lachend: “Nu nog niet hoor, eerst even eten.”

Ik heb nog wat gegeten, maar kreeg steeds meer krampen. Rond 19.30 uur zijn we toch maar begonnen met het timen van de weeën. Beter voor niks getimed dan te laat, dacht ik. Er kwam al snel een patroon in de weeën en ik besefte dat dit toch echt wel het moment was dat de bevalling was begonnen.

Al heen en weer lopend, bedacht ik dat we de reiswieg van de kinderwagen nog in elkaar moesten zetten. De wieg was te groot voor bij ons in de slaapkamer, dus hadden we bedacht dat de kleine de eerste nachten in de reiswieg bij ons op de kamer zou slapen. Rond 20.00 uur zijn we naar boven gegaan en hebben we tussen de weeën door de kinderwagen in elkaar gezet en grapjes gemaakt over de lange nacht die ons te wachten stond.

Handen en knieën

Na het in elkaar zetten van de wagen ben ik boven gebleven en heb ik op bed, op handen en knieën de weeën opgevangen, een houding die ik bij de yoga geleerd had.

Tussen de weeën door was ik aan het appen met mijn moeder, die vroeg hoe het ging. Ik loog dat alles nog rustig was en het misschien wel een voorwee was geweest. Het kon nog wel even gaan duren en ik wilde niet dat ze als een zenuwpees de hele nacht wakker lag.

Verloskundige blijft

Rond 20.30 uur waren mijn weeën al vlot en lang genoeg om de verloskundige te bellen. Rond 20.50 uur was zij er. Terwijl ik de erger wordende weeën opving, zat zij op het randje van het bed. We hebben wat gesproken over hoe het ging en hoe het begonnen was. Ze vond dat ik de weeën zo rustig opving. Zij zat zo rustig dat ik ongeduldig dacht, ‘Wat gaan we nu doen?’ en vroeg dan ook wat het plan was. Ze gaf aan dat ze wel even wilde voelen hoe ver ik was, als ik dat goed vond. “Goed, zal toch nodig zijn”, was mijn antwoord.

Ik dacht nog, zal wel een aantal centimeter zijn en dan komt ze over een paar uur weer terug. De verloskundige gaf aan dat het voelen niet perse nodig was, de weeën werden vanzelf wel heftiger. Ik vond het wel prettig om te weten hoe de zaken ervoor stonden en daarbij had ik het idee dat de weeën al vrij heftig waren. Dit gaf ik ook bij haar aan, waarop zij antwoordde: “Misschien ben je er ook wel bijna.” Hier heb ik nog om gelachen, ik kon toch na anderhalf uur weeën er niet al bijna zijn?

Niets bleek echter minder waar en het bleek dat ik al zo’n 9 centimeter ontsluiting had. De verloskundige gaf aan dat ze mijn vliezen kon doorprikken, waardoor het wat sneller zou gaan en de druk er dan wat af was. Dit vond ik een prettig idee.

Terwijl ze haar spullen ging pakken ging ik weer op mijn knieën zitten, zwaartekracht dacht ik, waar tijdens de yoga over verteld was. Daarnaast vond ik liggen ook allesbehalve prettig.

Helder vruchtwater

Het prikken van mijn vliezen vond ik nog een spannend momentje. Als het niet helder zou zijn, zou ik alsnog naar het ziekenhuis moeten. Gelukkig was het helder en konden we gewoon thuis verder met de bevalling.

Het gevoel van opluchting werd echter al snel overschaduwd door de intense weeën. Ik ging van het bed af, zodat de verloskundige het kon opmaken voor de bevalling. De laatste ontsluitingsweeën heb ik op mijn hurken, hangend aan de kast, opgevangen tot het echt niet meer ging. Dit was al een kwartier na het prikken van de vliezen.

“Ik moet poepen,” riep ik, terwijl ik eigenlijk gewoon bedoelde dat ik wilde persen. Mijn vriend maakt nog steeds grapjes over deze opmerking.

Bijgebleven yogatips

Inmiddels waren mijn benen zo aan het trillen dat ik niet meer op mijn hurken kon zitten en op bed ben gaan liggen. Even na 21.30 uur mocht ik beginnen met persen. Na een aantal persweeën wilde ik steeds meer kracht zetten, ik voelde me een stukje inscheuren. De verloskundige gaf ook meteen aan dat de kleine er bijna was en dat ik rustig moest persen, hap lucht en kin op de borst. Dat ik dit juist niet moest doen was me zo bijgebleven van de yoga, dat ik rustig ben blijven liggen en voorzichtig geperst heb. Verbazingwekkend hoe je ‘in the heat of the moment’ aan deze opgestoken kennis kan denken.

Na een kwartier persen werd de kleine geboren, om 22.50. De verloskundige pakte hem aan. Mijn vriend had al die tijd naast me gezeten, mij vastgehouden en bemoedigend toegesproken. De kleine begon meteen te huilen, dat was zo’n fijn gevoel: hij doet het! Ze legde de kleine meteen op mijn borst neer.

Jongen of meisje?

Ik was heel nieuwsgierig of het een jongen of meisje was, want dat wisten we tijdens de zwangerschap niet. Dat was dan ook het eerste wat ik vroeg: “Wat is het?” Een jongen, was het antwoord: “Gefeliciteerd met jullie zoon.”

3,5 uur na de eerste weeën lag ons zoontje gewoon al op mijn borst, wat was dat snel gegaan. We hebben hem uitgebreid bekeken en wat een heerlijk gevoel was het om dat kleine mannetje, 48 cm en nog geen 3 kilo, zo dicht tegen mij aan te hebben.

De verloskundige gaf ons even tijd mijn zijn drieën en toen de navelstreng uitgeklopt was, heeft mijn vriend hem doorgeknipt. Ik wilde graag meteen de placenta eruit persen. Ik wist niet goed wat ik daarbij kon verwachten en wilde het graag gehad hebben, zodat ik helemaal kon ontspannen. De placenta was er snel uit en de herstelwerkzaamheden, een hechting, vielen mee. Alhoewel, als ik daar nu aan terug denk, kan ik mij meer pijn van die ene hechting herinneren, dan van de hele bevalling.

Gedurende de uitdrijving van de placenta en het hechten heeft de kleine heerlijk op mijn borst gelegen. De verloskundige is daarna naar beneden gegaan om ons de ruimte te geven en om de kraamhulp op te wachten. We hebben heerlijk met zijn drieën op bed gelegen en onze kleine man bewonderd.

Verraste familie

Ongeduldig als ik ben, wilde ik ook graag de familie bellen en op de hoogte brengen voordat zij zouden slapen. Even voor 23.00 uur hebben we dan ook gebeld. Mijn schoonmoeder was uiterst verrast, want die had het totaal nog niet verwacht. Mijn moeder kon er niet over uit dat ik zo snel bevallen was, zij heeft over mij 48 uur gedaan. Ze vertelde dat ze net een berichtje wilde sturen dat ze naar bed ging maar haar telefoon meenam, voor het geval dat.

Rond 23.00 uur kwamen de verloskundige en de kraamhulp boven. De verloskundige heeft de eerste controles gedaan en terwijl mijn vriend de baby met de kraamhulp ging aankleden, heb ik heerlijk gedoucht. Normaal vind ik een lange douche heerlijk, maar nu wilde ik zo snel mogelijk weer terug naar onze kleine man.

De kraamverzorgster hielp met het aanleggen voor de eerste borstvoeding, zo bijzonder hoe alles meteen al werkte bij de kleine man en bij mij. Beide ouders en mijn zusje zijn hierna nog langsgeweest om hun kleinzoon en neefje even te bewonderen. Ik voelde mij intens gelukkig om deze beleving zo snel te kunnen delen, dit was precies zoals ik het graag wilde.

Droombevalling

Rond 1.30 uur gingen ook de verloskundige en de kraamverzorgster weg en daar lagen we dan. We waren ouders. Omdat het zo snel gegaan was, was dat nog steeds niet helemaal ingezonken. Het werd geen lange nacht vanwege de bevalling zelf, maar wel omdat ik nog vol adrenaline zat en eigenlijk de hele wereld al op de hoogte wilde stellen en de neiging had te controleren of ‘hij het nog deed’. Bij elk geluidje dacht ik: ja hij is er echt al, ons mannetje.

De volgende dag hoorde ik dat het afgelopen nacht volle maan was, dat wat ik lachend op het terras gezegd had was uitgekomen. De hele zwangerschap en bevalling berustte erg op gevoelens die ik er over had. Ik heb een sterke intuïtie, maar mijn ratio neemt het vaak over. Achteraf ben ik nog steeds verbaasd hoe sterk mijn gevoel was tijdens de zwangerschap en bevalling. Als ik terugkijk op deze zwangerschap en bevalling had ik niet eens durven dromen dat het zo soepel zou gaan.

Foto gemaakt door Stina Kullberg

Onverwacht naar het ziekenhuis: ik blijf in mijn kracht

Zwanger worden ging makkelijk. Tussen het moment dat we er voor gingen en zwanger raken zaten 2 maanden. Ook fysiek kende mijn zwangerschap weinig bijzonderheden; ieder bezoek aan de verloskundige was mijn bloeddruk exact hetzelfde. Ik heb nog wel wat fysiotherapie gehad voor mijn heup en bekken, omdat ik daar last van kreeg verderop in mijn zwangerschap. Maar niks was zo belastend dat ik niet goed meer kon functioneren.

Ontspannen met verlof

Het zwaarste had ik het mentaal. Op mijn werk had ik het moeilijk met samenwerken met een aantal collega’s. Dat in combinatie met de zwangerschap en het idee om verantwoordelijk te zijn voor een klein wezentje vond ik beangstigend en maakte me onzeker. Een aantal coachingsessies hielpen mij met het omgaan met de verantwoordelijkheid. Het was op mijn werk met mijn collega´s nog niet opgelost, maar ik kon wel ontspannen mijn bevallingsverlof in gaan en me focussen op de komst van de kleine.

Thuis en in bad

Ik wilde thuis bevallen in bad. Thuis omdat ik dan in de omgeving ben waar ik me het meest comfortabel voel. Het is intiemer, met je eigen dingen om je heen en je hoeft na je bevalling niet nog eens ergens heen (als alles goed gaat natuurlijk).

In bad omdat me dit heel natuurlijk leek en in bad kon ik altijd goed ontspannen, dus dat is een natuurlijke vorm van pijnstilling. De verloskundigen stonden hier gelukkig achter, onder voorwaarde dat we het bad in de woonkamer zouden zetten. Zo hoefden we niet 2 trappen naar beneden (we hebben een bovenwoning). Ook wilden ze dat er genoeg ruimte was rond het bad en moesten we een matras bij het bad leggen waar ik naartoe kon verplaatsen.

Startklaar

Een lieve vriendin leende haar bad aan ons uit. Het feit dat het bad zo laagdrempelig beschikbaar was, maakte voor mij ook een verschil om voor een badbevalling te kiezen. Zo gezegd, zo gedaan. Bad en matras stonden de laatste weken startklaar in de woonkamer.

Er was natuurlijk een kans dat we toch naar het ziekenhuis moesten. Daarvoor had ik een bevalplan geschreven. Ik wilde geen pijnstilling aangeboden krijgen, tenzij ik er zelf om zou vragen. Ik wilde veel huid-op-huid na bevalling en ik wilde snel starten met borstvoeding.

Voorweeën

Het was 29 mei 2013 in de middag. Ik was in mijn eentje thuis aan het rommelen. De afgelopen dagen was mijn buik aan het rommelen met voorweeën en ik had niet zo een behoefte meer om eropuit te gaan. Mijn vriend was aan het werk, hij is docent. Die dag had hij een fietstocht met leerlingen naar Breukelen. Ik grapte nog met hem via de chat dat hij wel bereikbaar moest zijn. Hij liet toen weten dat ik alleen mocht bellen als er echt iets was, want zijn telefoon was bijna leeg.

De voorweeën bleven. Ik besloot mijn weeën-app erbij te pakken en eens te timen. Ze kwamen al best regelmatig, om de 5 minuten, maar waren nog niet heel sterk. Het konden dus nog voorweeën zijn die later konden afzwakken. Ik besloot lekker in bad te gaan om te ontspannen, dit hielp eerder altijd met voorweeën. Maar nu niet, ze zwakten niet af.

De weeën waren nog steeds niet heel sterk, maar ze verdwenen niet. Eenmaal uit bad besloot ik toch maar de verloskundige te bellen. Ze zouden er binnen een uur zijn. Daarna mijn vriend geprobeerd te bellen, maar er werd niet opgenomen. Vlak voor de verloskundige arriveerde kwam hij thuis aan. Hij zat op de fiets op weg naar huis, pheeewwww.

2 verloskundigen

De verloskundige kwam met een verloskundige in opleiding. Zij zou mijn bevalling (als die door zou zetten) begeleiden. Er werd inwendig onderzoek gedaan. Ik was nog niet zo heel ver, zo’n 1 centimeter ontsluiting. Ook waren de weeën nog niet zo intens. Ik kon nog praten, lopen en grapjes maken. Het was nu wachten tot weeën sterker werden en korter op elkaar kwamen, maar er kon gezegd worden dat de bevalling was begonnen!

Eindelijk badderen

De volgende stap was om mijn moeder te bellen, dat ze onze kant op moest komen.  Ik had mijn moeder gevraagd om de bevalling te fotograferen. Ze doet veel met fotografie en ik vind haar stijl van fotografie mooi, niet geposeerd, de momenten zoeken. Tegen 19.00 uur was ze bij ons.

Nu was het wachten en de natuur zijn werk laten doen. Een paar uur gingen voorbij (en een paar tv programma’s). De weeën werden sterker en kwamen korter op elkaar. In de tussentijd kon mijn vriend de ‘de badmeester’ aan de slag. In een half uurtje werd de woonkamer omgetoverd tot badbevallingsparadijs. Ik ging nog niet in bad, hiermee wilde ik wachten tot de verloskundigen er een ok voor zouden geven en de weeën erger waren, zodat de het water me de meeste ontspanning zou geven.

Tegen middernacht was ik wel toe aan het bad, dus belde we de verloskundige of ze weer konden komen. Een half uurtje later waren ze er. Bij het voelen bleek ik echter nog steeds maar 1-2 centimeter ontsluiting te hebben. Er zat wel voortgang in, maar niet veel. Ik vroeg of ik dan wel het bad in mocht, want te veel ontspanning kon de bevalling ook weer afremmen had ik gelezen. De verloskundige vertelde dat ik de ontsluiting moest loslaten (letterlijk en figuurlijk) en gaf toestemming om in bad te gaan. Eindelijk! Kleren uit en badderen.

Water en vliezen

IMG_5835_2

Het warme water was heerlijk om in te ontspannen en het was fijn om een houding te vinden. Het liefste zat ik voorover, hangend of leunend over de rand.

De weeën werden nu echt wel sterker en mijn maag voelde dit ook. Gevolg: ik was erg misselijk en alles wat ik dronk of at werd eruit gegooid, alsof weeën hebben niet genoeg is.

‘s Nachts kwamen de verloskundigen weer langs om te checken hoe het ging. Een krappe 4 centimeter ontsluiting. Ze stelden voor om mijn vliezen te breken. Hierdoor zou het hoofdje beter druk kunnen geven en dat kon de ontsluiting doen vorderen. Ik had lang genoeg gewacht, breek ze maar die vliezen. Dit was makkelijker gezegd dan gedaan, want het waren taaie vliezen. Na wat ongemakkelijk gefriemel lukte het.

Intensere weeën

Toen begon het pas echt! De weeën werden gelijk een stuk heftiger en anders dan voor het breken van de vliezen. Nu de vliezen gebroken waren, was het alsof mijn baarmoeder beter kon samentrekken, de tegendruk van het vruchtwater was weg. Gek genoeg kon ik de weeën nu beter opvangen, hoewel ze intenser waren.

Helder vruchtwater?

Maar was het vruchtwater helder? Dit bepaalde of ik thuis door mocht gaan of niet. Dit was niet duidelijk na het breken van mijn vliezen. Ik mocht nog even het bad in en na een half uur zouden ze nog een keer checken of het vruchtwater helder was. Dus hup bad weer in. Na een half uur ‘t bad weer uit. Intussen zat ik helemaal in de weeën en is aardig wat langs mee heen aan het gaan, ik was in mezelf gekeerd. Ik moest vooral geen afleiding hebben of gemasseerd worden, ik wilde niet aangeraakt worden. Ik was één met mijn buik. Ik kreeg complimentjes van de verloskundigen over hoe ik de weeën opving, zo rustig en kalm. De zwangerschapscursus die ik had gevolgd had in ieder geval geholpen. Ik leunde, uit het bad, wat over de box heen. Zo was het fijn om de weeën op de vangen.

Onverwacht naar het ziekenhuis

En het vruchtwater was niet helder. Naar het ziekenhuis dus. Niet de bevalling die ik had gewenst, maar ik wist dat dit een mogelijkheid was en zette de knop om. Welk ziekenhuis en hoe komen we daar? We hadden een voorkeur, maar bij bellen bleek dit ziekenhuis vol. Het kon me daarna echt niet meer schelen welk ziekenhuis het werd. Zolang we er maar snel heen gingen.

Op naar Nieuwegein

Een keuze werd gemaakt en om me heen werd van alles bij elkaar gepakt, voorbereid en verschoven. Ik werd in kleding geholpen. Samen met verloskundigen reden we tegen half 4 in de nacht naar Nieuwegein. Mijn vriend en moeder in de achtervolging. De rit was ongemakkelijk, maar gelukkig was het te doen en ging het snel zo midden in de nacht. De verloskundigen gingen mee naar de afdeling. Ze zijn de hele bevalling gebleven en zijn me blijven ondersteunen. Dit gaf mij toch een gevoel van een thuisbevalling en een bekend gezicht.

Op bed? No way!

Eenmaal op de afdeling moest ik op mijn rug gaan liggen. En als er iets was wat ik tijdens de bevalling niet fijn vond, was het op mijn rug liggen. Leunend op de stoel bleef ik stug staand de weeën opvangen. Met veel moeite hebben ze me op een bed gekregen. Ik kreeg monitoren aangekoppeld en daarna ben ik weer gaan staan. Leunend op het bed ving ik de weeën op.

Ik begon me langzaam af te vragen hoe lang ik dit kon volhouden, maar ik bleef aanmoedigingen krijgen hoe goed ik het deed. Mijn vriend kon zien wanneer er een wee kwam en begon dit aan te geven, hierdoor kon ik me op een wee voorbereiden. Wellicht één van de voordelen nu de bevalling in het ziekenhuis verder ging.

Niet lang nadat ik naast het bed was gaan staan, kreeg ik persdrang. De gynaecoloog kwam kijken en ik moest toch weer het bed op. Ik zat op 9,5 centimeter ontsluiting. Er zat echter nog een klein randje, dus ik mocht nog niet persen. Ik moest de persweeën weg zuchten.

Oerkracht

IMG_5876

Dat was heftig! Een oerkracht neemt je lichaam over ie zegt dat je moet persen. Dat tegenhouden, wegzuchten, dat was een onmogelijke opgave. Op de top van een wee kon ik het gewoon niet tegenhouden. Na een half uur werd weer gecheckt, maar het randje was nog niet weg en was ook niet weg te masseren. Ik moest dus nog even verder met weg zuchten. Na een klein uur wegzuchten, mocht ik eindelijk mee gaan persen met de weeën.

Wat een verademing. Met nieuw gevonden energie ging ik aan de slag. Ik had goede persweeën en de bevalling vorderde goed. Na nog geen 3 kwartier persen werd onze dochter geboren, al aan het huilen voor ze goed en wel geboren was. 30 mei 2013, het was 6.46.

Meconium

Ze werd op mijn buik gelegd en heeft daar heerlijk liggen wennen aan ons en alles om haar heen. Op ieder geluidje reageerde ze, zo nieuw was alles. Ze lag bij me terwijl ik gehecht werd. Waarschijnlijk zat er wel meconium in het vruchtwater, want toen ze van mijn buik werd gehaald om gecontroleerd en aangekleed te worden, zaten we beide onder de meconium (echt een plakkerig goedje). Poepen kon ze!

De kinderarts kwam haar nog controleren voor we wisten of we die dag naar huis mochten. Alles was goed dus die middag mochten we al weer naar huis toe. Van bijslapen is die ochtend in het ziekenhuis niet veel terecht gekomen, ik heb alleen maar naar haar liggen kijken. Welkom op de wereld kleine meid.

Aan de borst

Ik wilde borstvoeding geven. Meerdere keren hebben we geprobeerd haar aan te leggen in het ziekenhuis, maar helaas had ik nogal vlakke tepels en had ze moeite om mijn tepels te vinden. In het ziekenhuis ben ik gestart met kolven en de opbrengst heb ik aan haar gegeven.

De eerste dag en nacht is ze erg misselijk geweest, ze had kennelijk best wel wat vruchtwater binnengekregen. Daarna ging het beter en dronk ze goed via fingerfeeding. In de kraamweek zijn we met de kraamhulp en een lactatiekundige bezig geweest om mijn dochter aan de borst te krijgen. Dit ging met ups en downs (kolven, tepelkloven, overproductie, borstontsteking, tepelhoedje). Toch is het met de borstvoeding helemaal goedgekomen en mijn dochter (nu ruim 2,5 jaar) mag nog steeds drinken bij me. Ik geniet er zelf ook nog heel erg van.

De eerste weken

De eerste weken heb ik heel erg de behoefte gehad om in mijn coconnetje te blijven. Het moederschap en het opstarten van de borstvoeding vond ik heftiger dan de bevalling. Ze spreken van een roze wolk, maar die was bij mij lang niet altijd roze de eerste weken. Ik had me gedegen voorbereid op het bevallen, maar niet zo intens op de eerste tijd na de geboorte. Ik wou dat ik meer had geweten over hoe dat zou zijn en dat het heftig is.

Alles was nieuw, voor haar en voor mij. We moesten wennen aan elkaar. Hormonen, slaaptekort, doe ik het allemaal wel goed? Na de eerste kraamweek alles alleen doen vond ik zwaar. Ik was alleen met haar bezig en zag of sprak niemand anders en ik wilde het zo goed mogelijk doen voor mijn meisje. Ik had bijna geen contact met anderen. In de eerste weken hebben we ook weinig bezoek gehad, omdat we nog een kraampicknick gingen doen. Dit zou ik niet nog een keer zo doen. De eerste weken hadden bezoeken me juist goed gedaan, om het contact met de buitenwereld te behouden en me niet helemaal in het moederschap te verliezen.

Lees hier het ongelooflijke geboorteverhaal van Liza’s tweede kind.

IMG_6020
fullsizeoutput_b2f

Ongekende oerkrachten

In de laatste dagen voor de geboorte van mijn zoon heb ik veel positieve energie opgedaan door de verhalen op deze website. Daarom besloot ik dat ook ik een bijdrage wil leveren door het delen van mijn verhaal.

Weerstand

Toen mijn man, Alex, en ik besloten in het avontuur te springen en te stoppen met anticonceptie was het vrij snel raak. Twee maanden later gaf de zwangerschapstest namelijk al twee streepjes aan: er zat een kleintje in mijn buik! Dat was sneller dan verwacht en ik moest dan ook wel wat wennen aan het idee. Elke nieuwe fase van de zwangerschap was weer een drempel die ik nam met enige scepsis en soms wat tegenzin. Het eerste bezoek aan de verloskundigenpraktijk met al haar overdaad aan borstvoedingsfolders en kraamhulpreclame bijvoorbeeld, de glaasjes wijn die ik moest laten staan, de broeken die niet meer pasten, mijn veranderende lichaam en groeiende buik en de eerste zwangerschapscursus. Toch bleek dat het, als ik het een beetje tijd gaf, steeds alles reuze mee te vallen en overwon de blijde verwachting en het spannende gevoel het van de onzekerheid over wat me allemaal overkwam.

Toch nog wat ‘zweverige gekkigheid’

Ondanks dat ik voor mijn zwangerschap niets wilde horen over zwangerschapscursussen en meer van die, naar mijn mening toen, ‘zweverige gekkigheid’, besloot ik een paar weken voor de uitgerekende datum toch een cursus Hypnobirthing te volgen. Ik had er goede verhalen over gehoord en nu de komst van de baby dichterbij kwam leek het me verstandig om me toch een beetje voor te bereiden. In het kort gezegd krijg je tijdens een cursus Hypnobirthing tools om in een zeer ontspannen gemoedstoestand te raken waardoor je de bevalling makkelijker op een natuurlijke manier kunt beleven.

De eerste lessen vormden weer een flinke drempel. Ik moest wennen aan de licht spirituele inslag, de bevallingsfilmpjes en vooral dat alles rondom de bevalling en het vrouwelijk lichaam werd benoemd en besproken. En dat waar onze mannen bij zaten! Soms kon ik met mijn rode konen wel door de grond zakken.

Meditatieve sfeer

De derde les besloot ik dus ook om Alex thuis te laten en alleen te gaan. De hypno-juf fungeerde als mijn geboortepartner en ja hoor, juist die les lukte het me voor het eerst om in de oefeningen op te gaan en in een heel ontspannen, bijna meditatieve sfeer te komen. Dat wilde ik met Alex delen! Dus de keren daarop mocht hij weer mee en hebben we samen nog veel geleerd. Mijn weerzin veranderde in een lach. Zeker toen Alex tijdens een oefening iets te ontspannen werd, en zijn ademhaling overging in een snurkend geluid.

Op de valreep een bevalbad

De dag van de uitgerekende datum brak aan en de whatsappjes vlogen om mijn oren. Waar blijft de baby nou? Die zat nog lekker in mijn buik en uit niets bleek dat hij of zij zin had om te komen. Ik vond het zelf stiekem niet zo erg. Ik volgde nog wat colleges, maakte zelfs nog een tentamen en las veel positieve verhalen over bevallingen. Maar toen ook de 41 wekengrens passeerde, werd ik toch wel ongerust. Ik wilde liever geen ziekenhuis-bevalling, maar dan moest het nu wel opschieten. Op een nacht werd ik wakker met het idee: ik wil in bad bevallen! In een bevallingsbad! In de slaapkamer! En wel snel want het kon immers elk moment gebeuren! De volgende dag reden we naar Delft om een een groot opblaasbad te huren.

De dag erop moesten we ons melden in het ziekenhuis. Ze wilden checken of het veilig was om de baby nog even te laten zitten. Dat bleek het geval. Zijn hartje deed het goed, het vruchtwater was voldoende en ook ik was in goede staat dus ik kreeg wat uitstel tot max 42 weken en 1 dag. Dan zou ik echt ingeleid worden en dus een medisch geval worden.

Krampen of weeën?

Gelukkig kwam het niet zover want bij 41 weken en 3 dagen begon het te ‘rommelen’ zoals ze dat noemen in de verloskunde-praktijk. Omdat ik geen ervaring had met harde buiken of voorweeën wist ik niet zeker of de krampen die ik voelde weeën waren. Ik werd er wel wat zenuwachtig giechelig van en tegen het eind van de middag ging ik de ‘weeën’ bijhouden op een papiertje, terwijl Alex in de kamer naast me aan het werk was.

Ik bleek om de vijf minuten toch wel zo’n gevoel van kramp te krijgen en dat hield een minuut aan. Was het dan toch begonnen? Ik probeerde de aandacht van Alex te trekken, maar hij zat in een conference call en reageerde niet op mijn aandachttrekkerij. Toen hij rond 6 uur eindelijk ophing, liep ik naar hem toe en vertelde hem dat ik dacht dat er mogelijk iets begonnen was.

Vier centimeter ontsluiting

Omdat ik erg honger had, besloten we eerst eens een gebakken eitje te maken met kaas. Maar terwijl ik daar in de keuken rondliep, kwamen de weeën om de drie minuten en moest ik echt leunen op het aanrecht om ze op te vangen. Snel werkte ik de boterham naar binnen terwijl Alex de verloskundige belde. Tegen zeven uur stond ze op de stoep en constateerde: het is absoluut begonnen! Ik had vier centimeter ontsluiting.

Toen werd het menens. Ik besloot eerst in mijn eigen badkamer-bad te gaan waar Alex de kaarsjes had aangestoken en rustige hypnobirthing muziek had opgezet. De weeën werden heftiger en pijnlijker. Ik schrok er een beetje van, maar door de ademhaling die ik had geleerd op de cursus lukte het me om heel rustig te blijven. Ook merkte ik dat ik erg leunde op de ingesproken hypnobirthingtekst. De tekst die ik eerder zweverig had gevonden, sleepte me er nu volledig doorheen.

Een goede concentratie

Alex zat naast me en sprak me bemoedigend en heel rustig toe. Als er een golving kwam probeerde ik het gewoon over me heen te laten komen. Alsof ik de pijn op een surfboard zette en het surfboard in tien seconden naar mijn tenen zuchtte. Met een goede concentratie lukte het me om de steeds hevigere pijngolvingen op te vangen. Maar zodra ik me eventjes bemoeide met gesprekken om mij heen, had ik het zwaar te verduren.

Na drie uur was ik zo geconcentreerd dat ook Alex niets meer tegen mij mocht zeggen. Na een uur of vier in mijn gewone bad, besloot ik te gaan verzitten. Dát zette pas echt de boel in werking. Tijdens de volgende wee ervoer ik op eens een ander soort kracht. Een gevoel dat ik moest persen. Dat vormde zich in een soort oerkreet, waar ik mij niet tegen kon verzetten. Ik schrok er ontzettend van. Wat was dit? Zover was ik toch nog helemaal niet?

Gauw het bevalbad opzetten

De verloskundige kwam er snel aan en riep naar Alex dat hij het bevallingsbad gereed moest maken. Terwijl het bevallingsbad volliep werd ik gecheckt op bed. 10 centimeter ontsluiting. Ondertussen kwamen er oerkrachten in mij los waarvan ik het bestaan niet kende. Ik botvierde me op het t-shirt van Alex. Dat deze heel gebleven is, mag een wonder heten.

Door de kracht die in mij loskwam, raakte ik van slag. Het deed niet zozeer pijn, maar de heftigheid was niet onder controle te houden. Het nam mijn lichaam over en ik vond het lastig om die controle te verliezen. Van de rustige meditatieve sfeer in mijn badkamer-bad, kwam ik in een wervelwind terecht en kondigde de baby zich echt aan.

Brullen als een leeuw

Ik was op slag vergeten wat we hadden geleerd over ademhaling tijdens persweeën en liet me begaan. Dat zorgde ervoor dat ik voor mijn gevoel als een leeuw kreten uitbrulde en merkte zelfs tussendoor nog op: “Shit, de buren!” De verloskundige sprak me streng toe. “Gebruik je kracht om te persen, niet om te brullen. Anders kun je straks je moeder niet meer bellen om het blijde nieuws te vertellen.”

Een goede opmerking om het geluid te dempen, maar toen ik de kracht ging gebruiken om te persen, ging het pas echt snel. Na twee of drie flinke persweeën voelde ik het hoofdje tussen mijn benen en na nog drie tot vier keer persen riep de verloskundige: geef me je handen! Zo vingen Alex en ik samen het kindje op in het warme water.

Blij en trots

Ik kon het niet gelijk geloven en keek wazig voor me uit. Wat was er nu net gebeurd? Maar een luide huil riep mijn aandacht er weer bij en ik keek naar het kindje dat ik in mijn handen had. Een jongetje! Wauw, door emoties overmand staarde ik wat versuft voor me uit. Blij dat het voorbij was, blij dat mijn zoon gezond ter wereld kwam en ook een beetje trots op hoe ik dit klaargespeeld had.

Wankelend stapte ik het bad uit en ik wachtte, met mijn zoon op mijn borst, tot de navelstreng uitgeklopt was. Daarna mocht Alex de navelstreng doorknippen en werd onze zoon gewogen. Het bleek een flinke knul: 4160 gram schoon aan de haak. Na met de verloskundige en de kraamverzorgster te hebben geproost met een glaasje priklimo gingen zij weer naar huis en bleven we met z’n drietjes achter. Gek genoeg hebben we zelfs nog een paar uurtjes geslapen voordat de zaterdagochtend zich aandiende en een nieuwe kraamverzorgster op de stoep stond met achter haar de eerste nieuwsgierige familieleden die niet konden wachten om de kleine man te zien.

Bijna een week oud

Al met al vond ik de bevalling een overweldigende, heftige maar tegelijkertijd ook mooie ervaring. Mede dankzij de tools die ik had meegekregen tijdens de cursus hypnobirthing, de mooie thuissetting, het bevallingsbad en de nuchtere en relaxte houding en aanmoediging van de verloskundige en Alex. Wat ik een volgende keer anders zou doen is meer tijd nemen tijdens de persfase. Naar mijn idee had de schade dan nog iets beperkter kunnen blijven. Maar achteraf is altijd makkelijker praten.

Onze zoon is nu bijna een week oud. En heus loopt niet alles op rolletjes. De borstvoeding gaat bijvoorbeeld niet vanzelf en is wat pijnlijk, daardoor verloor de baby iets te veel gewicht in de eerste dagen. Maar met behulp van wat bijvoeding en een lactatiedeskundige gaat alles nu de goede kant op. Het leukste is om de liefde te voelen groeien. Elke gekke bek die hij trekt, elke minuut kroelen, die kleine handjes op je borst voelen en die zachte wangetjes tegen je aan. De bevalling was overweldigend, maar de liefde die we nu voelen voor dit kleine mensje is nog overweldigender.

IMG_2735

De geboorte van Megan: in mijn ouderlijk huis

In de ochtend van 27 februari 2014 voelde ik rond 06.00 een lichte pijn in mijn buik en ik wist meteen dat dit de eerste weeën waren. Paul werd wakker en vroeg, ‘’waar heb jij last van?’’ dus ik antwoordde dat ik weeën had. Ik zei tegen hem dat hij wel naar zijn werk kon gaan maar dat hij wel in de buurt moest blijven.

Zeker geen vals alarm

Ik maakte me wel een beetje zorgen omdat ik al een paar dagen last had van een koortslip en ik wist dat dat voor pasgeboren baby’s levensgevaarlijk kon zijn. Toen Paul naar zijn werk was heb ik meteen de verloskundige van praktijk gebeld en gevraagd aan de assistent hoe ik veilig kon bevallen met een koortslip.

De assistente schakelde me door naar de verloskundige en ik kreeg mijn favoriete verloskundige aan de telefoon. Ze vertelde dat er een kans bestond dat de weeën misschien vals alarm waren en dat ze dus weg konden gaan, al wist ik zelf zeker dat dat dus niet zou gebeuren! Ze vertelde ook dat een moeder met een koortslip antistoffen opbouwt op het moment dat ze een koortslip heeft en dat die doorgegeven worden aan de baby. Wel zei ze dat ik mijn baby niet mocht kussen en het best een koortslippenpleister kon op doen mocht ik wel die dag bevallen.

Douchen en stofzuigen

Nadat ik de verloskundige opgehangen had stuurde ik mijn zus een whatsappje met de mededeling dat ze wel rustig aan mijn kant op kon komen. Ze zei dat ze eigenlijk naar de sportschool zou gaan maar dat ze dat wel zou afzeggen omdat ze wist dat vrouwen in onze familie best snel konden bevallen!

Daarna ben ik lekker gaan douchen en heb ik alles even netjes haarvrij gemaakt. Toen ik onder de douche vandaan kwam dacht ik: wat is het huis eigenlijk een puinhoop! Ondertussen had ik nog steeds weeën die toch wel erger werden, maar ik vond het toch nodig om even de stofzuiger door het huis heen te halen.

Tijdens het stofzuigen moest ik af en toe gaan zitten om de weeën weg te puffen maar daarna ging ik gewoon weer verder tot alles netjes was. Toen ik klaar was met stofzuigen belde ik mijn zus of ze al in de buurt was en of ze me dan kon komen ophalen.

Het huis waar ook ik geboren ben

Ik zou namelijk bevallen bij mijn ouders thuis in Oostzaan, omdat we zelf op drie hoog woonden zonder lift. Het leuke is dat ik zelf ook in dat huis ben geboren, in dezelfde kamer, dus het was extra speciaal dat ik daar zou gaan bevallen.

Mijn zus had mijn moeder gebeld. Zij zat bij de kapper maar ze zou ook snel naar huis komen. Mijn zus had ook mijn neefje Liam mee die destijds negen maanden oud was, maar tijdens de bevalling zou mijn vader op hem passen zodat mijn moeder en zus bij de bevalling konden zijn.

Tijdens de rit naar mijn ouders had ik al best wat vervelende weeën en die hobbels onderweg maakten dat niet beter. Bij mijn ouders thuis was het al gelijk gezellig met mijn moeder en zus. Mijn vader was nog op zijn werk maar zou er ook aan komen.

In bad

Ik heb nog even een broodje gegeten en daarna vroeg mijn moeder of ik niet nog in bad wilde, omdat ik dat van te voren gezegd had dat me dat wel fijn leek.

Ondertussen had mijn zus met de weeën timer app een beetje in de gaten gehouden hoeveel tijd er tussen de weeën zat. Dat was tot nu toe nog teveel om de verloskundige te bellen: pas als ze regelmatig elke 5 minuten kwamen en pijnlijk waren, of als mijn vliezen waren gebroken, was het nodig om de verloskundige te bellen.

Ondertussen toen ik in bad lag heeft mijn zus of moeder Paul gebeld dat hij onze kant op kon komen omdat het zeker die dag zou gaan gebeuren. In bad kreeg ik een aantal weeën en mijn zus, moeder en neefje Liam waren daar gezellig bij. Liam deed zelfs mee als ik de weeën probeerde weg te puffen, heel grappig.

Alsof er een pistool afging

IMG_2646

Toen ik uit bad kwam stond Paul in de deuropening en op dat moment kreeg ik een wee en moest Paul lachen, waardoor ik ook moest lachen! Ineens hoorde ik een keiharde PANG alsof er een pistool afging en van schrik maakte ik een gilletje, en daarna kwam er een enorme vloedgolf. Het eerste wat ik riep was of het niet bruin of groen was van kleur, want dat zou betekenen dat de baby het niet fijn heeft en dan moet je naar het ziekenhuis. Gelukkig was het helder van kleur dus mocht ik gewoon thuis bevallen.

Ik mocht daarna op het prinses op de erwt bed liggen van wel 3 matrassen hoog en toen werden de weeën echt heel pijnlijk. Mijn zus belde de verloskundige met het verhaal dat mijn vliezen gebroken waren.

In een roes

Vanaf dat moment ging alles een beetje in een roes voorbij. De weeën waren zo pijnlijk dat ik niet meer stil kon liggen, dus toen de verloskundige kwam was ik eigenlijk al heel blij dat iemand mij kwam verlossen, maar ik was nog blijer dat het deze specifieke verloskundige was, omdat zij gewoon heel erg leuk is.

IMG_2652

Ze ging mijn ontsluiting controleren en ik had al best wat, volgens mij zat ik op de 7 centimeter maar dat weet ik niet meer zeker. Ze zei in ieder geval dat ze niet meer weg zou gaan en dat het afwachten was want bij 10 centimeter mocht je gaan persen.

Na een tijdje ging ze weer mijn ontsluiting voelen en vond ze het tijd om de kraamverzorgster te bellen. Tijdens het voelen van mijn ontsluiting kreeg ik soms een wee en dat was echt een verschrikkelijk vervelend gevoel. Ook luisterde ze regelmatig naar het hartje.

Ik wist niet meer hoe ik moest liggen

Ondertussen wist ik niet meer hoe ik moest liggen zo erg waren de weeën. Ik wilde mijn sokken aan en toen ik die aan had riep ik heel hard dat ze weer uit moesten omdat het toch te warm was. Ook kreeg ik heel erge dorst dus maakte de kraamverzorgster die er inmiddels was een kan met limonade voor me.

IMG_2660

Tijdens de weeën heeft Paul me heel lief ondersteund en ook heb ik heerlijk bij mijn moeder gelegen, wat me toch er doorheen geeft geholpen. Ook kwam mijn vader af en toe kijken hoe het ging samen met Liam en die vond me wel heel zielig, dus ging hij daarna ook weer snel weg.

Wachten op persdrang

Toen ik eindelijk op de 10 centimeter ontsluiting zat zei ze dat ik langzaam mocht gaan persen maar dat we moesten wachten op de echte persdrang. Ik zei dat ik die al had omdat ik het gevoel had van, “ik wil nu!” Ze zei dat dat toch iets anders voelde dus nog even geduld, maar gelukkig ging dat heel snel en mocht ik eindelijk echt gaan persen!

IMG_2701

Dat persen ging super snel, alleen toen het hoofdje er nèt niet uit was had ik ineens geen wee dus mocht ik niet verder persen. Ik moest wachten tot er weer een wee kwam en dat was echt verschrikkelijk maar duurde gelukkig niet heel lang.

Ze is geboren!

IMG_2710

De verloskundige zei om 18.20 dat ik voor 19.00 mijn baby in mijn armen zou hebben maar om 18.25 legde mijn zus ons mooie meisje op mijn borst. Megan Caitlin was geboren!

Er werd een lekkere warme doek over haar heen gelegd zodat ze lekker bij mij kon liggen en er werd geprobeerd of Megan bij me wilde drinken aan de borst. Helaas lukte dat toen nog niet maar ze heeft in ieder geval gezien waar ze moest zijn.

Daarna moest de placenta er nog uit. Na een pers was die er al uit (toen bleek de verloskundige de placenta nog op de grond te hebben laten vallen maar dat hoorde ik later pas, haha). Ik had nog wel wat hechtinkjes nodig vanwege een paar schaafwondjes en dat was eigenlijk het ergste van de hele bevalling, ondanks de verdovingsspray!

De familie komt boven

Gelukkig was dat snel voorbij en kon daarna de rest van de familie naar boven komen, nadat ik netjes bedekt was natuurlijk! Megan’s grote zus (mijn stiefdochter) en haar moeder, en mijn vader, en mijn schoonouders waren erbij toen een andere verloskundige de eerste afloste en Megan ging controleren. Ze ging haar wegen en ze woog 3200 gram en was 51 centimeter lang. Ook ging ze haar reflexen en haar ruggengraat controleren en toen alles goedgekeurd was werd ze mooi aangekleed in de kleertjes die ik van te voren had uitgezocht.

Ik kreeg als cadeautje van mijn schoonouders een prachtige zilveren spaarpot in de vorm van een kinderwagen voor Megan.

Er werd pizza besteld en ik heb daar heerlijk van gegeten in mijn kraambed en Paul heeft Megan mee naar beneden genomen zodat ik nog even lekker kon douchen.

Terug naar ons eigen huis

Na het douchen ben ik ook naar beneden gegaan en kon ik nog even op de foto met mijn oma, de enigste overgrootouder van Megan. Toen was het tijd om naar huis te gaan en werd Megan lekker in de Maxicosi gestopt.

Mijn vader reed mee om mij naar boven te helpen, want omdat Paul Megan had was het lastig om mij die drie trappen op te helpen, en ik had toch wat bloed verloren dus was ik wel wat duizelig.

Thuis gekomen nog even heerlijk op de bank gezeten en alles van de dag even rustig in mijn hoofd doorgenomen en alle felicitaties op Facebook bekeken.

Die nacht was heel spannend en ik kon amper slapen door de adrenaline maar dat gaf niet. Het was een super bevalling en zonder pijnbestrijding. Makkelijk te doen!

image

Vruchtwater op een festival: een unieke vroeggeboorte

De wens voor een groot gezin

Al sinds ik heel klein ben, weet ik dat ik graag een groot gezin wil. Na het ontmoeten van mijn man Roel, werd dat beeld steeds duidelijker en in mei 2014 besloten we dan ook om te gaan proberen zwanger te worden. In september 2014 lukte dat, maar helaas besloot de natuur dat het vruchtje niet sterk genoeg was en kregen we een vroege miskraam. Gelukkig raakten we in december van dat jaar weer zwanger.

Solo verloskundige

image

We wilden het geslacht van de baby niet weten en gingen op zoek naar een verloskundige die in haar eentje werkte, zoveel mogelijk een hands-off aanpak hanteerde en die daarnaast badbevallingen kon begeleiden. Dat zijn er niet zoveel in Nederland, dus we hebben de hele zwangerschap een uur reistijd gehad om bij haar te komen, maar dat hadden we er graag voor over.

De gesprekken met de verloskundige waren elke keer gezellig en we konden met onze vragen en ideeën goed bij haar terecht. Vaak hadden wij een onderwerp of vraag bedacht, waar zij dat in het gesprek spontaan al zelf mee kwam! De afspraken duurden een uur per keer en vonden soms bij haar thuis plaats, waardoor er een hechte vertrouwensband is ontstaan.

De zwangerschap verliep overigens prima, al vond ik de combinatie van fulltime werken en zwanger zijn best wel pittig van tijd tot tijd. Ik heb vooral heel erg veel geslapen en had gekke hoofdpijnen.

De kracht van evolutie

Ik had bedacht dat ik graag een badbevalling wilde, bij ons thuis in Den Haag. Ik wilde geen medicatie of ingrepen en per se niet naar het ziekenhuis. Ik hoopte te kunnen bevallen op een manier die past bij de intimiteit van het maken en krijgen van een kindje: met kaarsjes, een fijn muziekje, zo min mogelijk mensen en zo min mogelijk gedoe. Ik geloof meer in de kracht van duizenden jaren evolutie dan in de kracht van enkele honderden jaren medische wetenschap en had vertrouwen in mijn lichaam en zag het allemaal, vanaf het begin, prima zitten!

De baby was uitgerekend op 27 september, al had ik zelf het gevoel dat ons Boontje zich pas ergens in oktober aan zou dienen. Dat werd ietsjes eerder, zoals je hieronder kunt lezen…

Laatste festival van de zomer

Na een gesprek bij onze lieve verloskundige op woensdag, besluiten we donderdag 27 augustus om, zoals gepland, lekker nog een paar dagen met zijn tweetjes en een groep vrienden naar Psy-Fi Festival in Leeuwarden te gaan. Ik ben nu 36 weken zwanger, voel me goed, de baby zit nog erg hoog en ik heb nog geen enkel spoortje van voorweeën of iets dergelijks kunnen ontdekken.

Voor de zekerheid nemen we natuurlijk wel ‘de vluchtkoffer’ mee, met alle medische papieren en kleren voor mij en kleertjes voor de baby. Ook parkeren we het camperbusje zo, dat we in geval van nood, of als ik erg moe word, meteen weg kunnen. Het is best een endje rijden naar Leeuwarden vanuit Den Haag, maar we hebben goede moed en zin om onze ‘hobby’, festivals bezoeken, nog een keertje uit te kunnen voeren deze zomer.

“We hebben nog wéken”

We genieten erg van de muziek, lopen rustig wat rondes over het terrein, eten lekkere gerechten en kletsen met vrienden. Veel mensen vragen hoe lang we nog “moeten” en hoe het gaat en ik lach elke keer dat we nog wéken hebben en dat ik me heel goed voel. Ik heb het idee dat ik straal!

De dixies op het terrein zijn wel ongelofelijk smerig en ik heb meerdere keren het vermoeden dat ik wat urine verlies. Het voelt ook allemaal wat branderig, dus ik denk aan een beginnende blaasontsteking of aan een baby die op mijn blaas drukt. Ik heb af en toe wat harde buiken, vooral door onverwachts harde geluiden.

Zwemmen in een meertje

We blijven uiteraard bij de boxen van de podia weg, maar één van de eettentjes heeft zo’n bel en daar schrikken ik en mijn buik van! Uiteindelijk zwem ik nog heerlijk relaxed in het meertje voor het avondeten, leg mijn telefoon ergens aan een lader en kruip samen met man Roel rond 22 uur de camper in. We spreken met de vriendengroep af om met elkaar te ontbijten bij één van mijn favoriete artiesten, maar dat loopt uiteindelijk totaal anders…

Ik lek

Het is zaterdag 29 augustus. Rond 4 uur ‘s nachts word ik wakker met onwijze alertheid en een beetje kramp. De zoektocht naar een schone dixie strandt tussen twee auto’s en na het afvegen merk ik dat ik meteen weer lek. Terug bij de bus check ik m’n voor de zekerheid ingedane maandverband en zie dat er roze vloeistof in zit. Tijdens het checken loopt er bovendien nog meer vloeistof weg. Ik denk nog steeds, redelijk onbenullig, dat het een blaasontsteking zou kunnen zijn, maar voel me super alert en denk dus toch dat het ook meer zou kunnen zijn. Ik maak Roel wakker en ook die is meteen actief en alert. Zou het dan nu al gaan beginnen?

Verloskundige bellen

M’n telefoon ligt nog in de bus bij degene die hem opgeladen heeft, dus ‘t eerste doel is om daarbij te komen zodat ik nog even snel kan Googlen om te kijken wat de risico’s zijn van roze vochtverlies en wat het kan zijn naast gebroken vliezen. We besluiten naar aanleiding van deze zoektocht om de verloskundige wakker te bellen rond 4.10 ‘s morgens.

Zij geeft aan dat het verstandig is om naar huis te komen en dat ze me wil zien als we thuis zijn. De risico’s voor een kindje dat met deze termijn geboren wordt zijn vooral dat ze hun temperatuur moeilijk zelf op pijl kunnen houden en dat ze soms slecht drinken. Daarnaast hebben premature kindjes met deze termijn een grotere kans op geelzucht dan voldragen kindjes.

Protocol

Het protocol is eigenlijk om naar het ziekenhuis te gaan en daar te bevallen en de kleine een dag of meer te houden om glucose te meten, maar in overleg besluiten we het in ieder geval eerst thuis te gaan proberen. Ik heb nooit zo goed begrepen waarom de richtlijnen allemaal zo strak zijn: waarom zou ik met 36w1d níet thuis mogen bevallen en met 37w wel? Wat maken die zes dagen voor verschil? Maakt het niet veel meer verschil hoe de zwangere zich voelt en hoe de zwangerschap verlopen is? Het leek me echt helemaal niets om naar een ziekenhuis te gaan, de hele zwangerschap al niet, en dan al helemaal niet naar een ziekenhuis 2,5 uur van huis!

Ik heb er zin in!

Terug naar het verhaal… Ik heb op dit moment nog geen weeën en ben vooral alert en gefocust en erg enthousiast. Ik heb er zin in! Ik ben nog wel bang dat de bevalling niet op gang zal komen en dat we na 48 uur tóch naar het ziekenhuis ‘moeten’ omdat de kans op infectie groter wordt, maar die gedachten druk ik weg; er is van alles te doen voor het zover is!

Weeën tijdens de terugrit

We pakken de bus in, maken het regenzeiltje los van de andere busjes en schrijven “wij worden ouders!” voor de vriendjes waarmee we stonden. Daarna stappen we rond 5 uur in de auto en rijden weg uit Leeuwarden. Ik zit op de bijrijdersstoel en navigeer terwijl Roel rijdt.

Na een kwartier komt dan toch de eerste wee. Vooral in m’n rug heb ik er last van, het voelt alsof er veel druk zit net boven m’n heupbotjes aan beide kanten. Roel stopt bij een tankstation waar ik, naast diarree, ook nog een wee opvang op het toilet. Achteraf gezien vind ik dit de vervelendste wee van de hele bevalling: ik ben alleen, voel me niet prettig en had pas een paar weeën gehad om eraan te wennen.

Achter in de camperbus

Daarna kruip ik in bed achter in de bus terwijl Roel verder rijdt. Ik denk bij elke grote stad of ik het nog trek of dat we toch naar een ziekenhuis moeten. Ondertussen SMS ik de achtergebleven vrienden op het festival om te vertellen wat er aan de hand is en hou ik de verloskundige op de hoogte van de vorderingen.

Sommige weeën time ik, maar dan vergeet ik de volgende weer waardoor een patroon moeilijk te ontdekken is. Ik heb van te voren besloten me niet bezig te houden met tijd en tijdsduur en wil me daar eigenlijk ook gewoon aan houden.

Eindelijk thuis

Rond 7 uur komen we thuis aan na een toch best wel lange rit. Roel helpt me naar binnen en gaat dan de bus parkeren en uitpakken. Ik zit op de wc, moet spugen, en ben vooral erg warm en een beetje gedesoriënteerd. De verloskundige komt om half 8. Achteraf blijkt dat ze één van haar kinderen mee had genomen, in de auto, omdat ze dacht dat ze die nog wel even weg kon brengen. De vader van het vriendje waar de dochter heen zou gaan, is haar uit de auto komen ophalen, omdat het toch allemaal een stuk sneller liep dan verwacht.

De verloskundige vraagt me hoe het gaat en is even bij me maar laat me voor de rest m’n gang gaan. Ik vang weeën op op de wc, op handen en knieën op het badkamerkleed en op de bank in de woonkamer. Roel zet in tussentijd het bad op en zoekt de spulletjes bij elkaar.

Het water voelt ongelofelijk lekker

Tussen 8 en 9 uur kan ik dan eindelijk in bad. Eerst nog even douchen om het water en de viezigheid van het festival van me af te spoelen. Ik verzet me behoorlijk tegen het idee om te douchen, omdat staan me helemaal niet aanstaat, maar Roel overtuigt me van het belang om schoon ons kindje ter wereld te brengen. Het water in de douche en later in bad voelt ongelofelijk lekker en de weeën zijn meteen een stuk dragelijker.

Pijnstillende werking van alle hormonen

De verloskundige gaat aan de badrand zitten breien en tussen de weeën door kletsen we wat. Ook Roel is bij me en houdt m’n hand vast of strijkt me door m’n haar. Ik voel me geliefd en bijzonder en sterk. De pijn is heel dragelijk, al denk ik daar midden in een wee elke keer toch anders over. Tussen de weeën door voel ik duidelijk de sterke pijnstillende werking van alle hormonen.

Na een tijdje heb ik het gevoel dat de boel stagneert en dat er steeds meer tijd tussen de weeën zit. De verloskundige reageert hier een beetje lacherig op en denkt van niet. Ze lacht: “Als het op dit tempo doorgaat, krijg ik dit kindertruitje natuurlijk nooit afgebreid!”

Zelf toucheren

Ik vraag haar, een beetje onbenullig, of ik zelf van binnen mag voelen. We hebben het van te voren uitgebreid gehad over toucheren, dat ik dat, als het enigszins kon, absoluut niet wilde. Ik wilde geen verstoringen tijdens het baarproces en ik wilde het liefst in mijn eigen bubbeltje kunnen blijven.

Als ik voel, tref ik na een paar centimeter een hoofdje met haar! Het hoofdje voelt veel zachter dan bot, heel bijzonder. Dit geeft me mega veel motivatie om door te gaan en maakt me nog veel enthousiaster! Na een tijdje voel ik dat het hoofdje naar buiten komt, wat branderig aanvoelt langs de randen. Vooral het terugschieten van het hoofdje voelt niet fijn, maar nog steeds vind ik het allemaal dragelijker dan van te voren verwacht.

Persen op gevoel

Ik hou m’n hand de hele tijd bij het hoofdje om te kunnen voelen welke kant het op gaat en hoe ver het al is. Als het teveel brandt, hou ik even op met persen, om door te gaan als het weer minder branderig aanvoelt.

Na een half uurtje persen wordt eerst het hoofdje en daarna meteen de rest van het lijfje van ons kindje geboren. Van dit moment, en van geen enkel ander stukje van de bevalling, is een filmpje gemaakt! Ik vang haar zelf op vanuit hurkende positie en kan haar naar m’n borst brengen waar ze huilt en voor de eerste keer ademhaalt. Ze heeft een prachtige bos zwart haar en alles zit erop en eraan. Op dit punt denken we trouwens dat het een jongetje is! Niet goed gekeken naar het opgezwollen gedeelte.

Toch een dochter!

Na een half uurtje stap ik met haar in m’n armen wat moeizaam uit bad, de navelstreng is kort en zit niet fijn te schuren langs m’n vagina die wat gevoelig is. Ik ga op de bank liggen en geniet samen met Roel van ons prachtige kindje. We tellen vingertjes en teentjes en ontdekken dat het toch een dochter is. De hele zwangerschap wist ik vrij zeker dat we een meisje verwachtte en zelfs vóór de positieve zwangerschapstest dacht ik dat áls het die cyclus gelukt was, dat we dan een dochtertje zouden krijgen.

Onze prachtige dochter Vera, geboren na acht maanden zwangerschap, gevoelsmatig precies op tijd om 10.32 uur en geen dag te vroeg.

Placenta op de baarkruk

De navelstreng is dan uitgeklopt en kan worden doorgeknipt, de placenta laat nog even op zich wachten dus neemt Roel Vera bloot op zijn blote borst en krijg ik de placenta met wat moeite en wat hulp op de baarkruk. Hij lijkt intact. Daarna probeer ik Vera voor het eerst te voeden.

De verloskundige kijkt nog even of er niks kapot is bij me, wat gelukkig niet het geval is. Het voeden gaat nog niet echt, maar dat geeft niets op dit moment.

Zó goed te doen!

Rond 12 uur belt de verloskundige met de kraamzorg en bel ik mijn moeder met het grote nieuws. Die wil meteen langskomen om haar eerste kleinkind te ontmoeten. Roel belt zijn vader en ook die staat een paar uur later op de stoep. Ik voel me trots en stoer en op en top vrouw: mijn lijf is gemaakt om te baren en onze dochter is het prachtige resultaat van heel veel liefde en miljoenen jaren evolutie.

DSC_0437-e1455002135839

De verloskundige weegt en controleert Vera: 2670 gram en alles zit erop en eraan. Ik grap dat ik op deze manier wel een elftal van kinderen wil baren, het was allemaal zó goed te doen!

De verloskundige gaat rond 14 uur weg en we hebben een uurtje met z’n drieën. Voelt gelijk heerlijk zeker, ik heb er meteen vol vertrouwen in dat wij dit aankunnen. Een uur later staat de kraamzorg op de stoep, die Vera opnieuw wegen. Ik heb wat moeite met de hardhandigheid en wil haar liever niet uit handen geven, maar krijg haar gelukkig heel snel weer bij me. Samen met de kraamzorg probeer ik nog een keer te voeden, maar ik snap haar aanwijzingen niet helemaal en Vera is te moe.

Grootouders op bezoek

De grootouders komen rond 16 uur en zijn ontroerd en trots. M’n moeder komt met een hele mand cadeautjes voor mij en voor Roel, één cadeautje per dag voor de komende tien dagen. De kraamzorg gaat rond etenstijd weg en Roel bakt een groenteomelet voor ons. Daarna kruipen we met z’n drieën in bed. We maken Vera elke drie uur wakker door haar te verschonen. Ze draagt hydrofielen met een snappie en een mutsje. We trekken haar ook een veel te grote romper (maat 50) en een broekje aan, maar komen daar halverwege de nacht op terug.

Uitputtende verschoonsessies

Ze slaapt een paar uur in de co-sleeper, maar dat voelt voor ons allebei niet goed. Daarna dicht tegen me aan, huid op huid, lekker bloot. Het voelt veel fijner om haar bij me te hebben dan weg te leggen, ook voor Roel. Ze drinkt niet echt gedurende de nacht, mede doordat we haar wakker moeten maken door haar te verschonen: ze heeft veel vieze meconium en daardoor is het poetsen best een strijd. In die strijd verspilt ze dan alle energie die ze eigenlijk nodig heeft om te drinken.

We vinden de nacht allebei goed te doen, maar ik maak me wel zorgen over haar voedingen. Later horen we dat onze festival-vriendjes deze hele nacht hebben geproost en gedanst op ons en ons kleine wereldwondertje.

De borstvoeding een handje helpen

Het drinken blijft in de dagen daarna lastig omdat ze zo moe is, dus we huren een kolf bij het borstvoedingscentrum en ik kolf wat af en we geven dat haar na elke voedpoging via een fingerfeeder, een soort spuitje. Na vier dagen is dit gelukkig al niet meer nodig: ons meisje wordt sterker en valt niet meer af. We hebben haar nog steeds 24 uur per dag huid op huid, met alleen een hydrofiel als luier om of op ons.

Er komt allerlei bezoek in die eerste paar weken, alle trotse ooms en tantes en vrienden. Pas als Vera vier weken is wordt ze door iemand anders vastgehouden dan mij, Roel, of de verloskundige. Ik heb een beetje het ‘ze had nog in m’n buik gezeten’-principe gehanteerd tot die tijd.

Ik heb totaal geen last van de bevalling, de eerste dagen voelt het alsof ik te lang op de fiets heb gezeten, gewoon een beetje beurs, niks ernstigs. Het bloeden stopt ook al na twee weken, ik heb wat dat betreft echt geluk!

20151222_150040

Vera vijf maanden

Terwijl ik dit schrijf is Vera inmiddels vijf maanden. Ze is gegroeid als kool: er is niets meer aan haar wat wijst op een vroeggeboorte. Ze is van zwemmen in maatje 40, nu inmiddels uit maatje 68 aan het groeien. Ze ontwikkelt zich prima en is een hele tevreden, gezellige baby. Van flesjes afgekolfde moedermelk moet zich niets weten, dus ze drinkt nog steeds alle voedingen live bij mij.

Terugblik

We kijken beiden terug op een hele fijne bevalling. De rust die de verloskundige uitstraalde door naast het bad te gaan breien had op mij en Roel eenzelfde effect: “Als zij zit te breien, zal dit er allemaal wel bij horen.” We hadden daardoor beiden vertrouwen in elke stap van het proces.

Ik vind het zelf heel prettig dat de bevalling zo hands-off was: ik had volledig de regie en voelde me nooit gestoord maar wél gesteund, een knappe combinatie. Later hoor ik van Roel dat de verloskundige wel af en toe in het bad gekeken heeft met een spiegeltje en een lampje, maar dat is volledig langs mij heen gegaan.

Halve bevalling op de snelweg

Het was natuurlijk niet zo handig dat de halve bevalling zich op de snelweg afspeelde, maar het heeft denk ik ook voordelen gehad: ik kon mijn focus elke keer verleggen op het volgende dat ‘moest’. Eerst moesten we de verloskundige bereiken, daarna de bus inpakken, daarna naar huis rijden (“als we de Afsluitdijk maar over zijn, want ik heb geen zin om een item te worden in Hart van Nederland”), daarna thuis het bad opzetten en tot slot wachten tot het bad vol was. Daarna duurde de hele bevalling nog maar 1,5 uur. Door die verlegging van de focus, heb ik me totaal niet op de pijn gericht.

Bevallingspijn

Ik heb overigens altijd al geroepen dat bevallingspijn heel erg afhankelijk is van je interpretatie en ik sta daar nu nóg meer achter. Als je van te voren denkt dat het een hel wordt, dan verkramp je en zal het zeker weten een hel worden! Ik geef toe dat het soms best pijnlijk was, maar door de rust te bewaren en door de hormonen zijn (haar?) werk te laten doen, vond ik het een hele mooie, inspirerende, oerkrachtoproepende ervaring.

Wil je weten hoe het nu met Iris en Vera gaat? Kijk op www.eenmooigebaar.nl!

alleenstaande moeder thuisbevalling

Prachtbevalling van een alleenstaande moeder

De geboorte van een zonnestraal

Toen ik vanmorgen wakker werd wist ik niet dat dit de mooiste dag van mijn leven zou worden. Sterker nog. Een jaar geleden was het zeer onwaarschijnlijk dat ik op het punt zou staan van bevallen. Vastberaden als mijn ongeboren kind is nestelde ze zich net naast mijn spiraal op het moment dat ik en haar vader niet meer bij elkaar waren.

Ik koos voor mijn kind

De zwangerschap verliep goed, het contact tussen haar vader en mij had veel ups en downs. Ik heb geleerd om de regie te nemen en niet langer voor hem te zorgen. Ik wilde tenslotte maar 1 kind en niet 2. Daarom was hij in de loop van de zwangerschap niet langer betrokken, enkel werd hij op de hoogte gehouden door mijn zusje. Ik ontdekte een kracht en oerinstinct in mijzelf die mij het vertrouwen gaven dat ik dit samen met mijn ongeboren kind aan zou gaan. Ze had tenslotte gekozen voor deze situatie en mij als moeder. En ik koos voor haar.

Laatste nacht lekker slapen

Al enkele dagen had ik last van harde buiken en krampjes. Elke dag maakte ik een wandeling om te kijken of het zich door zou zetten, maar zonder resultaat. Ik was er al bijna 2 weken klaar voor dat mijn kleine meisje zou komen, maar ik probeerde geduldig te zijn. Op zondagavond app ik naar mijn geboortepartners (mijn 2 zusjes en moeder gaan erbij zijn) dat dit mijn laatste nachtje lekker slapen wordt.

Het begin

Ik heb heerlijk geslapen en word om 7 uur wakker. Om half 8 lig ik nog lekker in bed en voel ik een kramp komen. Niet veel later nog een. Ik app mijn partners dat ik er al 2 heb gehad, dus dat het zomaar begonnen kan zijn. En ja hoor de derde dient zich ook aan. Ik ga uit bed en maak ontbijt.

De krampen blijven komen en om 8 uur ga ik toch maar mijn zusjes wakker bellen, zij hebben namelijk nog niet gereageerd op de app en wonen allemaal niet in de buurt. Mijn jongste zusje is enthousiast en gaat haar spullen pakken en voorbereiden om deze kant op te komen. Mijn moeder en oudste zusje moeten toevallig deze dag naar de bruiloft van haar schoonmoeder. Mijn moeder gaat de bruid opmaken. Ik vraag haar dat zo snel mogelijk te doen, want het zou zomaar kunnen zijn dat ik haar snel nodig ga hebben. Ik stel mijn buurvrouw op de hoogte van de begonnen bevalling en ze komt gelijk naar mij toe.

Buurvrouw klokt de golvingen

Wat is dat fijn zeg. Iemand om tegen te praten of gewoon in de buurt te hebben tijdens de golvingen. Ze gaat het timen en komt er al heel snel achter dat ik elke 3 minuten een wee heb. Ik adem er rustig doorheen. Mijn ontbijt krijg ik niet naar binnen.

We gaan even een klein wandelingetje maken. Dit is waarschijnlijk mijn enige kans om nog buiten te komen vandaag. Halverwege bel ik de verloskundige. Ik heb geluk, degene waar ik op hoopte heeft dienst. Ik heb er helemaal vertrouwen in vandaag. En weet je wat! Ik blijf gewoon lekker thuis, in plaats van naar het geboortehuis te gaan.

Geen zorgen

Mijn zusje begint zich steeds meer zorgen te maken dat ze de ceremonie moet gaan missen. Ik maak me nergens zorgen om, ik vang de golven op en besluit toch maar dat de verloskundige deze kant op moet komen. Liggend zijn de golvingen niet te doen en mijn darmen en maag zijn zich lekker aan het leeggooien.

Onder de douche is het best prettig, ik kan wat meer ontspannen en geniet van de momenten dat de golving weer weg gaat. Ik stuur een app naar mijn zeer betrokken Hypnobirthing-juf: “Hoe moet je in hemelsnaam ontspannen tijdens een wee! Dat is echt niet te doen hoor.” Ze vertelt me dat er straks endorfines vrij gaan komen en ik heb daar nu al zin in!

Ik laat mij door de verloskundige toch toucheren, al is het maar zodat we bevestiging hebben dat er nog alle tijd is om deze kant op te komen ook na de ceremonie. 2 à 3 centimeter.

Wiegend op de bal

Mijn moeder vraag ik om toch zo snel mogelijk te komen, ik kan namelijk wel wat extra steun gebruiken. Rond half 12 is mijn zusje er en samen met de buurvrouw gaan we een film kijken. Ik moet weer spugen. Liggend is het nu echt niet meer te doen. De film maar weer uit gezet.

Mijn zusje vlecht mijn haren in, zo lief! Ik kan de golvingen nu goed opvangen al wiegend op de bal. Om half 2 komt mijn moeder ook binnen. Ze rijdt de auto voor zodat ik bij de buurvrouw in bad kan (100 meter verder). Heerlijk is het. Ik verdwijn steeds meer en meer in mijn lichaam. Niks en niemand kan me meer storen.

Mijn moeder en zusje helpen me met verkoelende doekjes en slokjes drinken. Ik blijf de golven rustig opvangen met mijn ademhaling en praat tegen mijn kleintje. “Niet bewegen dan wek je er een op,” en, “toe maar meisje we gaan dit samen doen”.

Zoeken naar de juiste positie

Thuis is het erg zoeken naar de juiste positie. Bal, nog eens douchen, liggen (NEE) en uiteindelijk werd het staan. Hangend over mijn zusje doen we de weeëndans (schuifelen voor groep 8-ers). Bij elke golf moet mijn moeder mijn rug masseren. Na de wee wil ik een verkoelend doekje of water.

De fan staat hard te werken om me te verkoelen. Mijn huis is inmiddels veranderd in een sauna. Ik heb rustgevende muziek op staan en probeer tussendoor een beetje bouillon en dextro naar binnen te werken.

Mijn vader en andere zusje blijven op de hoogte via de telefoon. Ze is nog bij de huwelijksceremonie geweest, maar rond 5 uur vertellen we haar dat ze toch echt moet gaan komen. Het gaat hard nu.

Druk naar beneden

Ik ben zo blij met de support van mijn moeder en zusje! Samen komen we de golvingen wel door. De verloskundige is er inmiddels weer bij gekomen. Ik hoef voor mijn gevoel niet meer getoucheerd te worden, want het gaat duidelijk de goede kant op.

Kwart over 5 voel ik een druk naar beneden ontstaan. De verloskundige ziet het en vraagt of ik persdrang heb. Ik bevestig, maar doe er nog niet zoveel mee. De golvingen worden nog heftiger en langer, ik wist niet dat dat nog kon.

In controle

Om 6 uur komt mijn andere zus binnen en lossen elkaar af bij de weeëndans. Kraamzorg wordt gebeld, ik vraag waarom dat nodig is, met mijn moeder en zusjes zie ik nog een persoon erbij niet zitten, maar de verloskundige is duidelijk, ze wilt medische steun. Na haar antwoord laat ik het los.

De hele volgende fase ben ik in controle. Ik vertel aan iedereen wat ik nodig heb in losse kreten: “water,” “doekje,” “MAM!” (staat voor masseer mijn rug). Ik geef duidelijk aan wanneer de verloskundige wel of niet naar het hartje mag luisteren en zeg af en toe dat ze moet “Stoppen!”. Eerst lukt het nog met de toeter, maar helaas moet ze al snel over op de doptone. Ik heb daar niet een fijn gevoel bij dus wil dat niet zoveel.

De kraamhulp houdt zich afzijdig

Alles wordt in gereedheid gebracht voor de bevalling. Iedereen trekt slippers aan voor als het het water straks breekt. Dit bleek later vooral handig te zijn voor het bloed. De verloskundige wil graag weten hoe ver ik ben, maar ik zeg dat het goed gaat. “Kom maar kindje”.

Om 7 uur is de kraamhulp er. Ze wordt geïnstrueerd door mijn verloskundige en houdt gepaste afstand. Er komt steeds meer stuwing naar beneden en ik begin mee naar beneden te ademen en persen. Maar ik voel niks en snap het niet. Mijn buikspieren lijken verlamd en ik heb geen idee hoe ik een heel kind er aan de onderkant uit moet werken. Maar ik laat me meeslepen en we gaan het gewoon doen!

Dat was een lekkere golving!

Na een behoorlijke golving “Dat was een lekkere!” wordt me gevraagd op de baarkruk plaats te nemen en ik zie dat niet zitten. Maar als ik eenmaal zit. HEERLIJK! Mijn zusje zit achter me. Mijn andere ‘vrouwen’ staan om me heen. Het voelt zo fijn en gesteund.

Ik knijp mijn zusjes benen helemaal kapot tijdens het persen. Ik ga steeds meer mijn best doen. Na elke golving wil de verloskundige luisteren, maar ik zeg dat ze 2 golvingen moet wachten.

Weinig vordering

Het is inmiddels 8 uur en ik ben al een flinke tijd bezig het kindje eruit te krijgen. Er komt weinig vordering in. Mijn blaas word geleegd, maar daar zat ondanks het vele drinken weinig in. Ik ga steeds harder mijn best doen en kan na een tijdje met mijn vinger een hoofdje voelen. WAUW! Ik krijg haar de hoek maar niet door geperst! Het is zo hard werken, maar ik doe het met liefde.

Het gaat lukken

De verloskundige zegt dat er 2 uur persen voorbij zijn en dat er in gegrepen zou moeten worden. Ze vraagt of ze met haar vingers mee mag helpen. Dat mag. Het voelt niet prettig, maar ik weet nu wel waar ik heen moet persen. De verloskundige wordt nu ook enthousiast want ze ziet aan mijn doorzettingsvermogen, mijn kracht en aan wat ze voelt dat het mij gewoon kan gaan lukken.

Samen gaan we keihard aan het werk, iedereen moedigt me aan en ik voel haar meer en meer komen. Opeens staat het hoofdje. Dat voelt bijzonder! Maar ik kan me niet voorstellen dat ze erdoorheen gaat passen!

Ze is er, op eigen kracht!

Nog 5 keer persen denkt de verloskundige, maar na 3 keer ligt er opeens een huilend, kroelend roze babytje in mijn armen. Ik weet niet wat me overkomt! Mijn ogen puilen uit van verwondering. Ze is er! Op eigen kracht! Ik ben oertrots! Om 20.46 geboren, na 2,5 uur persen.

Ik ga met haar liggen op het matras en probeer haar de borst te geven. Ook bij de nageboorte ben ik nog scherp. “Niet op mijn buik drukken”. Een keer persen en de placenta is er. Prachtig! Mijn zusjes walgen.

Toch naar het ziekenhuis

Opeens vertelt de verloskundige dat de ambulance is gebeld, ik ben teveel bloed verloren. Krijg er ook een prik voor. Ik accepteer het. Ze vindt het heel erg om me na zo’n thuisgeboorte alsnog naar het ziekenhuis te moeten sturen, maar als voorzorg en voor controle is het nodig. Het kan me gestolen worden, mijn meisje is er op mijn eigen kracht gekomen, thuis. De rest maakt me niet uit. Als ze maar bij me blijft.

Gelukkig zijn de broeders erg begripvol en mag ze in de maxi cosi tussen de benen van de broeder naast me achterin de ambulance. Mijn moeder krijgt de taak om over haar te waken met haar leven in het ziekenhuis. Er mag niks met haar gebeuren. Maar geen moment verdwijnt mijn dochter uit mijn zicht. En al snel ligt ze op mijn borst in bed.

Heftig en krachtig

De volgende dag komt de verloskundige nog even langs in het ziekenhuis. Ze vond het een moeilijke en ook heftige bevalling, maar ze vond me zo krachtig! Ik ben haar erg dankbaar. We kwamen erg goed tot compromissen en vind dat ze het super heeft gedaan. Ik ben helemaal gelukkig en trots op ons beiden! Mijn zusjes willen na het zien van deze bevalling niet meer, maar gelukkig stelt de verloskundige ze gerust dat dit geen gemiddelde bevalling is.

Een kleine tegenvaller was de bloedtransfusie die ik ondanks het goede herstel nodig bleek te hebben, maar ‘better safe than sorry’. Ik moet genoeg kracht hebben om het straks als moeder alleen te doen. Mijn lieve meid doet het geweldig. Ik had niks beters durven wensen. Samen zijn we een sterk team!

baarkruk thuisbevalling

Eerste kindje: vlotte bevalling op de baarkruk

Toen we besloten dat we graag samen een kindje wilden, ging het heel vlot. Ik had het geluk dat ik meteen zwanger was. De eerste maanden merkte ik duidelijk dat ik zwanger was door de misselijkheid. Vanaf de vierde maand was deze misselijkheid weg. Dit vond ik zelf een gekke periode, omdat je nog niks kon zien aan mijn buik en ik me eigenlijk weer precies zo voelde als voor mijn zwangerschap. Het enige wat me er elke dag aan herinnerde was het feit dat ik meedeed aan Moeders voor Moeders. Pas rond de 22 weken begon ik steeds duidelijker wat te zien en te voelen in mijn buik. En het besef dat er een klein mensje in mij groeide werd steeds concreter.

Zwangerschapsgym

In mijn laatste trimester besloot ik me op te geven voor zwangerschapsgym. Mijn voornaamste reden was om andere zwangeren in mijn directe omgeving te leren kennen. Ook vond ik het fijn om elke week echt heel duidelijk stil te staan bij het feit dat ik zwanger was. Het waren prettige lessen die mij goed hebben voorbereid op mijn bevalling. Tijdens deze lessen werd er ook besproken waar en hoe je wilde gaan bevallen, of je borstvoeding wilde gaan geven en wie er bij je bevalling zouden zijn. Voor mij waren dit geen vragen, want ik had al snel besloten dat ik thuis op de baarkruk wilde bevallen met mijn vriend en de verloskundige erbij. Ik had geen medische indicatie. Natuurlijk zijn er risico’s tijdens een bevalling, maar binnen tien minuten zou ik in het ziekenhuis kunnen zijn. En mijn moeder had ons toch ook alle vier gewoon thuis ter wereld gebracht zonder complicaties.

Geen twijfel over borstvoeding

Ook het geven van borstvoeding was geen vraag, maar meer een vanzelfsprekendheid voor mij. Ja natuurlijk geef ik borstvoeding, wat anders? Dat het zeker niet altijd lukt om borstvoeding te geven, had ik al vaak genoeg van mijn vader gehoord, die huisarts is en dit helaas veel tegen komt in zijn werk. Jammer, want het is naar mijn mening (en van vele anderen) zo waardevol om borstvoeding te geven. Niet alleen voor de voeding, maar ook voor het contact met je kindje. Maar als je al meteen te horen krijgt dat je tepels te klein zijn en je dus maar een tepelhoedje moet gebruiken nog voordat je daadwerkelijk borstvoeding hebt gegeven, of dat je moeder tegen je zegt ‘ach meid, jij bent toch ook groot geworden op de fles’, dan is het niet zo verwonderlijk dat het geven van borstvoeding lastiger is dan je denkt in onze maatschappij.

Geen enkel voorteken

Ik voelde me erg goed in de laatste maanden van mijn zwangerschap en ik kon nog lange tijd blijven klimmen, racefietsen en zwemmen. Met 30 weken hadden we een mooie kampeer en wandelvakantie in Frankrijk en met ruim 33 weken vlogen we voor een bruiloft nog even op en neer naar Sicilië. Daarnaast probeerde ik in de tussentijd een studie af te ronden. Kortom: ik was lekker druk en ik had geen enkel voorteken dat erop wees dat de bevalling zich eerder zou aandienen dan gedacht.

“Vandaag voor het eerst”

We liggen in bed. Ik ben 37 weken en 1 dag zwanger en mijn vriend vraagt of ik al aan de bevalling denk. Ik denk na: ‘Ja, eigenlijk vandaag voor het eerst’. Ik mag nu thuisbevallen, want dat mag in Nederland vanaf 37 weken zwangerschap. ‘Ik voel nog steeds niks dus het zal vast nog wel even duren’, zeg ik. Eigenlijk heb ik me tijdens mijn hele zwangerschap niet echt druk gemaakt om de bevalling. Er zijn al zoveel vrouwen me voor geweest. Het is laat, twaalf uur, we kletsen nog even en dan val ik al snel in slaap.

Zijn mijn vliezen gebroken?

Drie uur later, het is midden in de nacht, sta ik op om te plassen, zoals elke nacht. Ik wil weer in bed kruipen, maar voel ineens dat ik nog een keer moet plassen. Als ik op de wc zit, komt er wel heel veel plas naar buiten. Wat is dit? Zijn mijn vliezen gebroken? Nu al? Ik probeer wat op te vangen in een kan en zie dat het erg helder van kleur is. Ik ruik geen geur. Mmmm ik denk dat mijn vliezen gebroken zijn?! Maar verder voel ik niks bijzonders. Geen harde buiken, geen weeën. Dus ik kruip maar weer in bed.

Heb ik weeën?

Thomas is in een diepe slaap. Ik draai wat onrustig op mijn zij. Voel ik toch iets. Gespannen raak ik mijn buik aan. Niks, of toch een wee? Ik wacht, maar er gebeurt niks. Na een tijdje voel ik een soort samentrekking in mijn buik. Ik pak mijn telefoon erbij om eens precies op te zoeken hoe een wee nou kan voelen. Ik struin het internet af. Het zouden heel goed voorweeën kunnen zijn, maar mijn vliezen zijn heel waarschijnlijk gebroken dus dan kan de bevalling niet lang meer duren. Toch kan het heel goed pas morgen doorzetten.

Ik probeer weer te gaan slapen, maar voel al snel steeds vaker mijn buik samentrekken. Een uur later om vier uur maak ik Thomas toch maar wakker. ‘Ik denk dat mijn vliezen gebroken zijn en misschien zijn de weeën begonnen’, zeg ik. Hij kijkt slaapdronken om zich heen en vraagt of ik niet gewoon naar de wc moet. Dus ik sta op en ga nog maar een keer naar de wc.

Ik zit net of ik voel toch een heftige pijnscheut door mijn lichaam gaan. Ik roep Thomas, die inmiddels toch al het een en ander in ons kleine huisje aan het verplaatsen is. ‘Je moet timen’, zeg ik.

Regelmatige weeën

De weeën komen nu al om de 4 minuten en regelmatig. Wat doen we? De verloskundige bellen?

Thomas belt en overlegt of ze al moet komen. ‘Ik kom wel even kijken hoe het gaat’, zegt ze. Inmiddels ben ik weer in bed gaan liggen. Dan tril ik over mijn hele lichaam.

De weeën worden heftiger. Bij elke wee roep ik Thomas naast me. Zijn hand vasthouden en erin knijpen geeft me steun. Pijn doet het zeker. Ik heb moeite om mijn ademhaling goed onder controle te krijgen. Gelukkig hebben we samen bij zwangerschapsgym een avond partner puffen gevolgd. Pf-pf-pf-pf-pffff doet hij en ik doe hem na. Het helpt.

De verloskundige arriveert

Inmiddels is het half zes en de verloskundige arriveert. De weeën volgen elkaar intussen continue binnen de drie minuten op. Ze gaat op de rand van het bed zitten en vraagt hoe ik me voel. Ja mmm hoe voel ik me?

‘De weeën zijn best heftig, maar verder gaat het wel’, zeg ik. Ahhhh daar komt weer een wee en ik roep Thomas. Hij pakt mijn hand en streelt me over mijn gezicht.

“Heb je geen persdrang?”

Ik zal eens even voelen hoe ver je bent, zegt de verloskundige. Ze voelt en kijkt me verwonderd aan. ‘Heb je geen persdrang?’, vraagt ze dan. ‘Je hebt namelijk volledige ontsluiting!’

Nee of eigenlijk ja nu je het zegt, en meteen voel ik de eerste perswee opkomen zetten. Zo heftig, jeetje zeg. Ik vergeet weer goed te ademen en ik roep Thomas. Ok pf-pf-pf-pf-pf-pfffff daar gaan we weer. Concentreren op mijn ademhaling.

Baarkrukwens

De perswee neemt af en ik heb heel even een moment van pauze. Ik zeg haar ondertussen waar alles ligt voor de bevalling. De verloskundige zet alles snel klaar. Ze haalt de baarkruk nog uit de auto, want dat had ik van tevoren bedacht om op de baarkruk te bevallen. Een beetje hulp van de zwaartekracht, dat leek mij wel wat. In veel plekken op de wereld bevallen vrouwen hurkend en dat zal wel een goede reden hebben.

Dan komt de volgende wee alweer. ‘Wil je op de baarkruk bevallen’, vraagt de verloskundige. ‘Nee, ik kan niet uit bed komen’, denk ik. Ik voel dat ik op dit moment al mijn kracht nodig heb om me te concentreren op de weeën. Dus ik blijf op bed liggen en probeer me op mijn ademhaling te concentreren. Weer komt er een perswee. Ik kan de oerkreten niet onderdrukken die tijdens het persen door mijn mond naar buiten komen.

Het hoekje om

Dan zeggen zowel Thomas als de verloskundige dat ik mijn adem zoveel mogelijk moet sparen zodat ik de wee goed kan opvangen door te puffen. Ik probeer het en het helpt! Ik pers en ik pers elke keer als de wee komt. Toch lukt het me niet goed om door de pijn heen te persen. ‘Ik kan niet’, roep ik. ‘Jawel’, zegt de verloskundige. ‘Toe maar, pers, pers’, roept ze als er weer een perswee opkomt. Ik probeer door de pijn heen te persen, maar ik heb moeite mijn baby het hoekje om te persen, zoals de verloskundige dat noemt.

De baarkruk voelt veel beter dan op bed

‘Ga toch maar op de baarkruk’, zegt de verloskundige. Ja, denk ik, het lukt me zo niet. Het lukt wonderwel om uit bed te stappen en ik ga op de kruk zitten. Thomas gaat achter me zitten en na elke perswee kan ik even heerlijk tegen hem aanhangen. Wat fijn, wat goed, het is zwaar, maar dit voelt veel beter zo. Wat een geweldige steun biedt hij.

Daar komt weer een goede perswee en ik voel dat de zwaartekracht me helpt. ‘Het hoofdje staat’, hoor ik de verloskundige op de achtergrond zeggen en ik voel dit heel duidelijk. Ik voel niks anders meer dan die laatste perswee. Nu moet ik persen! Ja ik kan het! Bijna mag ik mijn kindje in mijn armen nemen.

Een klein grijs gnoompje

Ik pers, en voel het hoofdje naar buiten glijden. Daarna volgen de schoudertjes…plop….plop….en dan ineens heb ik mijn kindje in mijn armen nog grijs en glibberig van het geboorte vet (vernix). Een klein grijs gnoompje, daar had niemand ons op voorbereid. Ze geeft een harde gil en kijkt me dan met grote ogen aan.

Met z’n drieën

Het is zeven uur ‘s ochtends. Wie had dat gedacht. Om drie uur ‘s nachts werd ik wakker en vier uur later ben ik moeder. Wat een prachtig wonder, ik huil van geluk. Wat mooi, wat fijn! Daar zitten we dan op de baarkruk met z’n drieën. Thomas met zijn armen om mij heen en ik in mijn armen ons kindje.

‘Willen jullie niet weten wat het is’, vraagt de verloskundige. O ja dat weten we nog niet. ‘Het is een meisje’, zegt ze. En met ons meisje op mijn borst kruip ik het bed op. Al snel hapt ze en ik leg haar vrijwel meteen aan. Ze drinkt krachtig en de verloskundige en kraamzorg staan wat verbaasd te kijken. Drie weken te vroeg en toch zo krachtig meteen aan de borst. Ik straal. ‘Je ziet eruit alsof je zo op de fiets kan stappen’, zegt Thomas een uurtje na de geboorte. Zo voel ik me ook. Ik voel me totaal niet moe, nee ik voel me juist sterk en euforisch. We hebben een kindje samen, wat prachtig!

Lees hier het verhaal van Louise’s tweede bevalling.