Vlak na de thuisbevalling van Puk

Omgekeerde wereld: bevalling begint in het ziekenhuis en eindigt thuis

Nog niet ingedaald

Dinsdagmiddag was ik nog bij de verloskundige en daar bleek dat Puk nog steeds niet volledig was ingedaald. Kortom: als mijn vliezen zouden breken, moest ik zo snel mogelijk gaan liggen. Donderdag de 18e zou ik 41 weken zwanger zijn en zou ik gestript gaan worden. Dat was geen fijn vooruitzicht vond ik. Gelukkig besloot Puk het niet zover te laten komen (of was het de gember en bitterlemon?).

Tjsoing!

Dinsdagavond op tijd naar bed gegaan maar ik kon mijn draai niet vinden, toch in slaap gesukkeld en rond half twaalf schoot ik wakker van het gevoel alsof er iets in mijn lichaam ‘tjsoing’ deed (beetje alsof er een elastiekje knapte). Ik heb me nog twee keer omgedraaid en toen besloot ik naar de wc te gaan om te plassen. Daar liep mijn onderbroek vol met vruchtwater, mijn vliezen waren gebroken!

Snel pakte ik mijn drink glaasje en ving ik nog iets op, het zag rozig, oranjeig uit. Toen terug naar bed gegaan en mijn man de verloskundige laten bellen. De verloskundige, V., kwam snel en constateerde dat Puk niet verder was ingedaald maar juist weer terug omhoog was gekropen. Dit maakte van mij direct een medisch geval. Ik was van plan thuis te bevallen, maar dit plan zag ik nu in rook op gaan.

Naar het ziekenhuis

Ik het ziekenhuis voor de bevalling van Puk

In de auto naar het ziekenhuis gegaan, daar werd een hartfilmpje gemaakt van Puk en eventuele weeën gemeten en een echo gemaakt. Puk zat nog steeds te hoog dus ik moest in ieder geval de nacht blijven. In ochtend zou er dan een nieuw plan gemaakt worden met de arts.

Zo rond 3.00 kreeg ik weeën, en tegen 3.30 heeft mijn man een zuster gehaald. Weer aan het hartfilmpje, maar volgens de zuster was het allemaal nog te vroeg, niet regelmatig genoeg en moest ik maar wat proberen te dommelen. Dat lukte niet. Het was ook veel te warm in de kamer, te droog en het bed lag niet lekker.

Om 8.00 ben ik de weeën gaan klokken en ze kwamen toen om de vier minuten. Om kwart voor negen kwam de arts. Zij constateerde dat Puk inmiddels volledig was ingedaald en droeg de leiding van de bevalling weer over aan de verloskundige. Ik mocht van de verloskundige kiezen of zij naar het ziekenhuis kwamen of dat ik weer naar huis zou gaan. Ik heb toen gekozen om naar huis te gaan.

Weer naar huis

Om 10.00 was ik thuis. Ik had buikweeën. De verloskundige constateerde om 10.14 dat ik 4 centimeter ontsluiting had. Wow! Dat viel me alles mee! De verloskundige ging weg en zou om 12.00 terug komen. Om 10.45 kreeg ik er rugweeën bij. Mijn man heeft als een gek in mijn rug staan duwen (volgens hem heeft hij me binnenstebuiten geduwd). Deze weeën kwamen heel snel achterelkaar, mijn man kon dus absoluut niet weglopen.

Tegen 11.10 kreeg ik hele heftige persdrang die ik nauwelijks weg kon puffen. Dit zou ik nooit lang vol kunnen houden dacht ik! Mijn man belde na twee weeën de verloskundige. Die zou snel komen. Om 11.30 was ze daar en constateerde ze volledige ontsluiting!

Echte persweeën

Vanaf zo ongeveer 12.00 begonnen de echte persweeën en mocht ik mee gaan persen. Eerst een tijd op mijn zij (met mijn man duwend in mijn rug) en na drie kwartier ben ik op mijn rug gaan liggen.

Na een uur en een kwartier persen ging de verloskundige de baarkruk halen om de zwaartekracht het laatste zetje te laten geven. Ik zag niet hoe ik uit bed moest komen. Dus ik heb een tandje bij geschakeld bij het persen (geen idee waar dat nog vandaan kon komen toen). Het schoot nog door mijn hoofd dat ik onnozel moest kijken maar ik kon alleen mijn ogen stijf dichthouden.

Mijn zoon op mijn buik

Het laatste halfuur hebben de kraamhulp (die inmiddels gearriveerd was) en mijn man mijn benen omhoog gehouden tijdens de persweeën. Na goed anderhalf uur persen heeft de verloskundige een knip gezet. In die wee is Puk geboren. Ik moest tot aan zijn kontje toe persen, circa zes keer in een wee, terwijl de wee dus allang op was lag ik nog te persen om hem er echt uit te krijgen. Toen werd ik beloond met een hele mooie gezonde zoon op mijn buik.

Puk

Hij woog 4040 gram en hij was ongeveer 52 centimeter lang.

De verloskundige en mijn man hebben me fantastisch geholpen en mijn man had de volgende dag net zo veel spierpijn als ik.

De borstvoeding moest nog een beetje op gang komen, maar die is uiteindelijk helemaal goedgekomen met behulp van tepelhoedjes en super begeleiding van de kraamhulp.

Op woensdag 17 augustus 2011 is onze zoon Puk geboren!

Elisa Verwoest-Schöne is moeder van 3 kinderen. Ze is Restaurator Moderne kunst onder naam Elisa Schöne Kunsten (www.elisaschonekunsten.nl) en eigenaar van Mijn-Mama (www.Mijn-Mama.nl). Onder de naam Mijn-Mama verkoopt ze handgemaakte kraamcadeautjes.

zwanger eerste kindje

Indalingsweeën of het echte werk?

Mamma worden was voor mijn gevoel niet iets vanzelfsprekends. Het was een verantwoordelijkheid waarvan ik niet wist of ik het zou kunnen dragen. Maar na mijn 30ste begon ik er anders over te denken. We kochten samen een 1 gezinswoning op de groei. Voor het geval dat.

Zo nu en dan gingen we op kraamvisite. Leuk, maar de baby ging toch gauw weer terug naar de mama. Niets voor mij. Breekbaar. Tot we op vakantie toch samen over de toekomst hadden. Wanneer mijn man afgestudeerd zou zijn, dan zou in dat najaar (2014) een mooie stap zijn.

Het liep even anders. Een korte breuk bracht alles even op losse schroeven. We hadden dit nodig. Gelukkig vonden we elkaar terug. Maar de kinderwens verdween even. Eerst de basis. Er werd afgestudeerd en onze relatie werd alleen maar beter.

De knoop werd doorgehakt

Ik heb altijd geweten dat hij de vader van mijn kind(eren) zou zijn. Er werd voorzichtig weer nagedacht over de toekomst. En wellicht een kindje als kers op de taart, als het ons gegeven zou zijn.

De knoop werd doorgehakt en ik ben naar de dokter gegaan om mijn spiraaltje er uit te halen. Op dat moment was ik 32. Daarna ging het snel. Ik was gelijk zwanger….!!!! Dat had ik niet zien aan komen.

Hardlopen in de zwangerschap

De gehele zwangerschap verliep soepel. Mede doordat ik mijn contract niet was verlengd en ik mij kon focussen op zwanger zijn. Dat had ik nodig. In het begin vond ik het onwerkelijk. Tot week 23 liep ik nog rustig een hardloop wedstrijd van 5 kilometer. Daarna groeide mijn buik rap. Ik was 8 juli uitgerekend, bijna een maand na mijn 33ste verjaardag (13 juni). Op deze dag had ik ook mijn babyshower. Heel speciaal. Niet wetende dat hij 16 dagen ter wereld zou komen.

Na week 38 zei ik tegen hem, je mag komen, maar ik ben het nog niet zat. Ik genoot juist van de laatste loodjes. Heerlijk de bewegingen. Op vrijdag in week 38 waren mijn darmen druk bezig met een reiniging. Ik had gelezen dat het dan niet lang zou duren. Er gebeurde niets.

Zaterdag in de nacht rond 2.00 had ik last van mijn buik. Maar het verdween en kwam later weer terug. Onder de douche werd het minder. Indalingsweeën, had ik opgezocht. Het kon nog wel even duren. Tenslotte had de verloskundige op vrijdag gezegd dat hij al laag zat.

Op en neer naar Amsterdam

We hadden op zondag, 28 juni, een tripje Amsterdam staan. Naar de megastore van Prenatal voor wat laatste dingetjes en een koffie date bij mijn neef en vrouw. Zij hadden voor ons een speciale whiskey meegenomen uit Schotland. Daar wilde wij mee proosten op de geboorte van onze zoon. De “indalingsweeën” kwamen zo nu en dan opzetten, maar niet heel vervelend.

Bij mijn neef verloor ik een stukje slijmprop. Ook dat hoefde nog niets te betekenen. Op weg naar de trein grapte we wel: “de whiskey is binnen, dus je mag komen. Zal je zien he, zijn we morgen pappa en mamma!”

Nog even op de koffie

Op weg naar huis merkte ik op in de trein dat mijn zoontje erg onrustig was. Een soort woel gevoel. Het zal erbij horen. Ik was nog steeds overtuigd dat ik indalingsweeën had. Zo voelde het. Als menstruatie pijn. Lopen ging wel iets lastiger, maar goed. We zijn evengoed nog bij een vriendin koffie gaan drinken. Fietsen ging niet van het leien dakje. Maar toch.

Ik verloor nog een stukje slijmprop. En ook hier grapte we goh zal het straks dan toch geboren worden. Nog net in juni? We gingen naar huis. De pijn in mijn onderbuik werd wel iets erger. Maar goed. Ik heb er nog geen ervaring mee.

Toch een weeëntimer

Eenmaal thuis gingen we maar naar bed en en zei mijn man: “zal ik een weeëntimer installeren?” Prima.

Ik probeerde te slapen, maar het lukte niet. De pijn nam toe. Toch maar de timer aangezet. Of ik wilde eten? Blegh. Het idee maakte mij al misselijk….!

Echt wel serieus!

We maakten tussen de weeën door grapjes. Het was nu toch echt wel serieus! Dat begreep ik ook. De weeën kwamen al best snel achter elkaar. Om 23.25 hadden we de timer aangezet. Ik probeerde nog wat houdingen om de weeën op te vangen. Wist ergens dat het niet ging werken. En dat klopte. Op mijn zij in foetus houding was voor mij veel beter.

Rotsvast vertrouwen in mijn lijf

Om 1.30 de verloskundige gebeld. Zij stond om 2.00 voor de deur. Tussen de weeën door was ik goed aanspreekbaar. Ik had al 4 centimeter. Dus als ik in het ziekenhuis wilde bevallen moesten we nu gaan! Vooruit dan maar. We konden gelukkig met haar mee. De weeën waren prima op te vangen met wat ik had geleerd tijdens zwangerschapsyoga. Daarnaast had ik ook rotsvast vertrouwen in mijn lijf en mijn zoontje.

Een maal in het ziekenhuis (2.30) kon ik mij installeren in het ziekenhuis bed. Lekker zonder kleren. Het was al warm genoeg. Wat was ook blij met de rand van het ziekenhuis. Om 2.52 voelde ik “plop”…. Dat waren mijn vliezen! Hup, op het belletje. Verloskundige en verpleging erbij. Het was gelukkig helder. We konden gerust nog even douchen met z’n tweeën. Ik dacht mijzelf: dat gaat niet gebeuren. Hij is onderweg. Ik voelde het.

Geen tijd meer om te douchen

En inderdaad een kleine 20 minuten later zei ik tegen mijn man, “piep de verloskundige maar weer op”. “Waarom? Ze is net geweest en dan bel ik voor de tweede keer in korte tijd”. Gelukkig deed hij het toch.

Ze kwam eraan en ik had 9 centimeter ontsluiting! Daarna ging het snel. Om 3.30 mocht ik beginnen met persen. Ik voelde een oergevoel over mij heen komen en wist precies wat ik moest doen. Daarbij werkte mijn zoontje ook mee. Echt een samenspel. Alleen het moment dat z’n hoofdje stond had ik zoiets van, “o, zo voelt dat”. En floep daar was hij om 3.42 na 12 persweeën en ongeveer 6 keer persen. Op 29 juni 2015.

Mijn man ving hem op. De verloskundige was nog net op tijd om de navelstreng om z’n nekje weg te halen (dit is normaal, het komt voor bij 55% van de bevallingen en is niet schadelijk). Zo snel ging het. Hij werd gelijk op mijn borst gelegd. Wat was hij klein! Dat was mijn eerste gedachte. Ik had letterlijk zijn kontje in mijn handen als hij bewoog! Wauw! En daarna vulde mijn hart zich met onvoorwaardelijk liefde voor dit wezentje.

De navelstreng was uitgeklopt

Hij heeft even gehuild en opende daarna zijn ogen! Samen hebben we de navelstreng door geknipt, maar pas op het moment dat deze was uitgeklopt. De placenta kwam ook vanzelf 8 minuten later. De zak was nog intact. Echt gaaf. Ik mocht kiezen of ik gehecht wilde worden of niet. Klein scheurtje, 1 hechting was voldoende. Dat was prima.

Gelijk borstvoeding

We moesten nog wel even blijven. Om de bloedsuiker te checken. Dat was prima. Zo konden wij nog even rusten, bijkomen, slapen en ontbijten. Ik heb ook gelijk borstvoeding gegeven. Dat ging gelijk goed. Mijn man nam samen met de verpleging de zorg voor hem op hen. Ik keek verliefd naar mijn man! Gelukkig waren alle metingen van de bloedsuiker goed.

7 uur later stonden we met ons zoontje buiten. Uiteraard met te grote kleren, want hij bleek maatje 44 nodig te hebben. De kraamweek vloog voorbij. Ik was snel weer op de been en zat op vrijdag alweer op de fiets. Borstvoeding ging ook goed! En nu na 9 maanden nog steeds.

Voor geen goud willen missen

Inmiddels ben ik wel weer 3 maanden aan het werk. Ik heb het eerste half jaar fulltime gezorgd voor ons zoontje. Heerlijk. Het is een makkelijk kindje! Vrolijk. Genieten dus! Tuurlijk valt het soms zwaar. Gebroken nachten zijn geen hobby. Maar als ik hem slapend in mijn armen heb, voel ik veel liefde, dan is het ok. Hij is een mooie aanvulling op ons leven en had het allemaal voor geen goud willen missen!

toch naar het ziekenhuis

Alsnog naar het ziekenhuis: ik blijf in mijn cocon

Vrijdagochtend (41 weken precies) verloor ik bij het opstaan een straal vocht met wat bloed. Geen gebroken vliezen, maar wat dan? We hadden een afspraak staan bij de verloskundige, dus dat kwam goed uit. Die constateerde dat het geen vruchtwater was, maar wilde me niet strippen, want er was duidelijk al wat aan de gang. De hele dag steeds weer beetjes verloren.

Lichte weeën

Einde van de middag begonnen wat lichte weeën. Vanaf 19.00 uur kwam er regelmaat in en kon ik ze goed weg bewegen en zuchten. Mijn man’s warme handen waren heerlijk op mijn onderbuik! Ook heerlijk was onze “weeëndans” samen. We hebben nog een film gekeken en daarna ‘chill-out’ muziek opgezet. Ik ben achterstevoren op een stoel gaan zitten met een warme kruik op mijn buik. Mijn man achter me om mijn rug tegendruk te geven tijdens een wee.

Lange buikademhaling

Alle weeën heb ik opgevangen met een lange buikademhaling. Vanuit yoga had ik geleerd om goed en diep via mijn buik te ademen. Dat deden we door ons handen op de buik te leggen en daar naartoe te ademen. Daarbij kan je visualiseren dat je buik als een ballon groter word (naar voren, opzij en achteren). Op de manier waarop je hierbij aandacht vestigt op het inademen, zo leerden we ook om intensief uit te ademen. En om dan tijdens de uitademing te visualiseren dat je je kindje helpt naar beneden te gaan, je bekkenbodem in. (Dit helpt ook goed bij obstipatie trouwens).

Tijdens de weeën kon ik, door op deze manier zo lang mogelijk uit te ademen, de weeën erg goed opvangen. Tijdens de uitademing doen ze minder pijn. Dus voelde ik een wee aankomen, ademde ik zo diep mogelijk in, was de wee op z’n hoogtepunt, dan ademde ik uit en in gedachte naar beneden. Op deze manier heb ik het tot het laatst erg goed kunnen volhouden.

De verloskundige kwam en ging

Om 23.00 uur kwamen de weeën om de 2 tot 3 minuten en hebben we de verloskundige gebeld. Die constateerde 3-4 centimeter ontsluiting en dat ik de weeën heel goed opving met mijn ademhaling! “Ga zo door,” zei ze en daar ging ze weer.

De houdingen uit de yogalessen die ik toen zo fijn vond, kon ik geen van alle meer gebruiken, want die voelden tijdens de bevalling juist niet fijn!Ik had erge buikweeën, en ik wilde mijn buik juist strekken. Bij geen van de yogahoudingen gaf het mij de verlichting die ik zocht. Dat vond ik wel jammer. Ik ben op een kruk voor het bed gaan zitten, rechtop moest ik blijven. Tussen de weeën door naar achteren tegen het bed aan geleund voor ontspanning. Mijn man kon nog even slapen.

Douchen was een uitkomst

Om 3.00 uur werden de weeën heftiger en ben ik onder de douche gestapt. Ik had er eerst geen zin in, maar toch gedaan. De warme stralen waren een heerlijke uitkomst om de weeën op te vangen! Ik heb er anderhalf uur onder gezeten en gestaan! Nog steeds met buikademhalingen en lang uitblazen.

Toen de verloskundige weer gebeld, ze kwam eraan. Uit de douche constateerde zij al 8 centimeter! Dat is mij zo meegevallen, omdat ik de weeën goed kon wegzuchten.

Met meconium naar het ziekenhuis

De verloskundige brak om 5.30 uur mijn vliezen en helaas had ons kindje in het vruchtwater gepoept, dus we gingen naar het ziekenhuis.

Ik wist van te voren dat de helft van de thuisbevallingen toch in het ziekenhuis eindigt. Dus ik wilde mij niet tèveel instellen op een thuisbevalling ook al was dat wel mijn ideale plaatje. Bovendien was ik volgens de berekening over tijd en dan schijnt het vaker voor te komen dat een kindje in het vruchtwater poept, dus ik wist dat die kans er was.

Go with the flow

Tijdens een bevalling kan alles zomaar anders gaan dan je van tevoren hebt bedacht, dus in die zin had ik me zo open mogelijk ingesteld. Op het moment zelf was ik zo met mezelf, mijn lijf en de baby bezig, dat het me helemaal niet meer uitmaakte waar ik was. Ik leefde in mijn eigen cocon leek het wel. Achteraf vind ik dat een heel mooie ervaring van de natuurlijke oerkracht in je, als vrouw.

Go with the flow! Als ik dit kon, zou dat ook goed komen!

Op m’n gemak

Wat een mooie kraamkamers in het ziekenhuis! En héél vriendelijk personeel. Ik voelde me gelijk op mijn gemak en kon doorgaan met het wegademen van de weeën. Ook daar kreeg ik er complimenten voor en de vraag of ik yoga had gedaan.

Er werd gevraagd naar mijn wensen. Ik wilde graag blijven zitten en staan, maar moest toch even gaan liggen om een draadje op het hoofd van de baby te zetten zodat ze alles in de gaten konden houden. De weeën werden toen direct iets minder, dus ben weer gaan staan en zitten naast het bed.

Conditie van de baby

Daar kreeg ik na een tijdje persdrang. Toen ging ik weer op bed om de ontsluiting te laten meten. Nog 1 centimeter te gaan, maar door het liggen duurde dat weer lang en ging de toestand van de baby achteruit.

Toen een vervelend stukje van de bevalling: voor de zuurstoftoevoer naar de baby moest ik op mijn zij gaan liggen. Ik kreeg een zuurstofmaskertje. Er werd een echo gemaakt, omdat het hoofd van de baby er nog niet goed voor leek te liggen, maar haar hoofdje bleek wel toch gunstig te liggen. Ook kreeg ik nog een infuus toegediend! In de eerste instantie was dat een waakinfuus, op het eind kreeg ik minimaal oxytocine toegediend. Mijn lichaam pakte dat meteen over.

Vervelend op mijn zij

Op mijn zij kon ik de heftigste weeën niet goed opvangen! Dat vond ik echt heel vervelend, maar kon op dat moment niet anders.

Ik kreeg al snel weer persdrang en snelle weeën achter elkaar, dus gelukkig kon ik na een tijdje weer om mijn rug liggen en mee persen. Toen was het gauw klaar: ik heb in een kwartier onze dochter eruit geperst. Zij is om 9.50 uur geboren.

Twijfelachtige placenta

Helaas daarna veel bloedverlies, waar al rekening mee werd gehouden gezien mijn familiebevallingen. Placenta kwam er na 20 minuten uit, maar ze twijfelde of die compleet was.

Gelukkig is wel aan mijn verzoek gehoor gegeven en heb ik Jente de hele tijd op mijn buik gehad en kon ze naar mijn borst zoeken. Dat is gelukt! Ze pakte mijn borst en begon hard te zuigen! Prachtig moment. Mijn man mocht de navelstreng doorknippen.

Toen moest ik toch nog naar de OK om een restje placenta te laten verwijderen. Mijn man heeft in die twee uur lekker met Jente kunnen tuttelen.

“Dit doe ik zo nog een keer”

We moesten de hele dag blijven en ook een nacht, vanwege mijn bloedverlies. De ochtend erna heb ik nog een infuus met ijzer gekregen en toen mochten we eindelijk naar huis.

Ik vind het wel jammer dat ik nu voor een volgende bevalling een medische indicatie heb vanwege het bloedverlies. Dat was zeker 2 liter. Het heeft lang geduurd voordat ik me weer helemaal fit voelde, maar dat heb je te accepteren. Toch viel me de bevalling reuze mee en ik dacht direct erna al: “Dit doe ik zo nog een keer.” De borstvoeding heb ik zes maanden kunnen geven!

DSC_0380

Prachtige thuisbevalling in bad: eerste kind

Het was de uitgerekende datum, zondag 10 april 2016. Ik geloof er nooit zo in dat men kan voorspellen wanneer je kindje komt, maar zowaar om 14.15 die dag begonnen mn weeën. Ik had ‘s morgens nog een kopje wee-opwekkende frambozenblad thee op, dus ik dacht nog: ‘wow, sterke thee. Die moet ik een paar dagen drinken.’

Ook heb ik de dag ervoor toen ik het weerbericht voor maandag 11 april hoorde, nog gezegd, “wat een warme zonnige dag, wat zou het heerlijk zijn om dan onze kleine in m’n armen te houden in de zon”. Blijkbaar heeft de kleine dat gehoord! Ik voelde een soort ongesteldheidsgevoel in m’n buik, drukkend en ongemakkelijk. Maar ik had geen last van mn rug of benen, dus ik dacht aan voorwerk en zoals gezegd geloofde ik niet zo in een uitgerekende datum.

De bevalling is echt begonnen

Ik ben dus nog in de zon gaan zitten, de poes gaan zoeken in de wijk en ondertussen de weeën timen terwijl ik af en toe nog buren sprak. Er zat frequentie in dus ik heb de verloskundige gebeld, en s’ avonds rond uurtje of 9 kregen we te horen dat we echt gingen bevallen binnen 24 uur.

Mijn vriend is op mijn verzoek het bevalbad gaan klaarzetten, met zeezout en magnesium er in, en kaarsjes er naast. Ik had nog die avond een brownie gebakken en heb mn weeën weg gedanst en gezongen op m’n yogamantra’s, daar werd en bleef ik ontspannen door.

Het geboortebad in

Het advies van m’n verloskundige was om nog even te slapen. Dus rond 11en stappen we ‘t bed in, maar dit voelde onnatuurlijk en ik kon weeën niet weg ademen, dus hups, het bad in. Dit voelde meteen goed, lekker warm en ontspannen en beweeg- en ademruimte. Ik werd heel rustig van de fijne sfeer en had zin in de bevalling, omdat ik uitkeek naar ons babytje.

Ik merkte dat weeën heftiger werden en anders, er kwam een drukkend gevoel bij waar ik me niet zo goed raad mee wist. Dus de verloskundige laten komen en die was verbaasd dat de ontsluiting zo vlot verliep. Al 7 centimeter. Ik was er niet zo mee bezig, maar wel fijn om te weten dat ‘t vlot ging.

Dromerige toestand

De ontsluitingsweeën opvangen lukte best goed met de ademtechniek. Ik was best moe en raakte in een bijzondere dromerige toestand met slaperige en dan weer hele wakkere momenten tijdens de weeën.

Het persen vond ik het moeilijkst. Het was als een vervelend duwend gevoel, echt alsof je moet poepen. Eerst durfde ik niet echt mee te persen en ik was bang uit te scheuren of zo. Ik voelde het hoofdje zakken en dan weer terugschuiven. Even schoot er als angst door mn hoofd heen…’hoe krijgt ik d’r in hemelsnaam uit?’

Twee wijze vrouwen

Tegenover mij zaten 2 wijze vrouwen rustig mij te observeren, de verloskundige en de kraamverzorgster, en aan mijn zijde naast het bad aan mijn hand mijn man. Ik keek ze beetje wanhopig aan en kreeg te horen dat ik helemaal mee mocht persen en dat ik het goed deed, dat was fijn. Ik zou zelfs al ‘t hoofdje kunnen voelen kreeg ik te horen, en jawel, zo dichtbij en bijna eruit was de baby.

Ik verzamelde moed en ben op een wee mee gaan persen zonder angst en met diepe ademhaling. Mijn man herinnerde me aan de yoga ademhalingstechnieken: in en heel rustig weer uit – pfff – en persen maar, fijnnn.

Een fantastisch avontuur

Voordat ik door had wat er precies gebeurde en hoe, kreeg ik te horen dat ik onze baby kon aanpakken in bad. Vol verbazing, want ik dacht nog wel even paar uurtjes bezig te zijn, en vol nieuwsgierigheid en blijdschap hield ik d’r vast met m’n man. Een prachtig kind, met een bos donker haar en een wipneusje en fijne bouw. Welkom Mila Lynn! Wat een fantastisch avontuur was jouw bevalling. Ik wens dit elke vrouw toe.

We hebben de navelstreng laten uitkloppen zodat Mila alle voedingsstoffen, ijzer, bloed nog binnen kreeg voor het afbinden. De placenta hebben we rustig zelf natuurlijk “geboren” laten worden en een klein stukje afgesneden en in een smoothie gedaan die ik meteen op dronk. De rest van de placenta is verwerkt tot capsules om aan te sterken. Ik kan elke vrouw dit aan raden. Mila en ik zijn fit, en na paar dagen al op de been en in staat om naar buiten te gaan.

IMG_5003-1

Vol vertrouwen: een gecompliceerde ligging

Het 2e en 3e trimester van de zwangerschap gingen mij heel gemakkelijk af, ik heb weinig last van kwaaltjes gehad. Ik had 6 weken voor de uitgerekende datum al verlof. Daardoor had ik genoeg rust om nog van alles te ondernemen. Mijn man Bart is voor zijn werk lange periodes weg, maar hij kwam precies 3 weken voor de uitgerekende datum thuis. Zo konden we nog mooi samen genieten en ons verder voorbereiden op de komst van onze Eva.

Benieuwd

Eén dag na de uitgerekende datum, een dinsdag, hadden we een afspraak met de verloskundige. Alles was in orde en Eva was eindelijk volledig ingedaald. Ze was al een aantal weken deels ingedaald, maar zat al die tijd nog wat los in mijn bekken. We hebben besproken hoe goed alles nog ging, maar de verloskundige gaf ook aan dat genoeg rust nemen op de dag ook belangrijk is en dat druk blijven de bevalling mogelijk wat kan uitstellen. Eigenlijk wat we tijdens de HynoBirthing ook al geleerd hadden. We zaten zelf nog niet te wachten op Eva, maar waren inmiddels wel benieuwd hoe ze zou zijn. Vanaf die dag ben ik dus begonnen met in de middag een dutje te doen, met daaraan voorafgaand een Regenboogrelaxatie. Dat was er voor die tijd eigenlijk een beetje bij ingeschoten.

Echte weeën

De dag erna zijn we nog lekker op pad geweest met familie en ‘s avonds op de bank zaten we te bespreken wat we de volgende dag zouden gaan doen. Toen we naar bed gingen, rond 23.30 uur, begonnen na het lachen om een grapje voorzichtig de weeën. Behalve wat licht gerommel had ik eerder eigenlijk nog niets gevoeld, dus wist niet echt wat het betekende en of ik het serieus moest nemen. Bart viel in slaap en bij mij bleven de weeën met steeds meer regelmaat en korter op elkaar komen.

Toen ik om 02.00 uur nog steeds niet had geslapen en toch wel de indruk kreeg dat het echte weeën waren, heb ik Bart weer wakker gemaakt. Ik kon de weeën inmiddels niet meer liggend opvangen, dus ben ik gaan staan en lopen. Bart maakte een kruik voor me en ging de weeën timen. Vrij snel werd duidelijk dat de weeën regelmatig waren (om de 3 minuten, 45 seconden lang).

1 centimeter

We stapten samen onder de douche. Bart om op te frissen en ik om de weeën op te vangen. Een uur later besloten we de verloskundige te bellen, want ook na het douchen bleven de weeën aanhouden. De verloskundige bevestigde onze vermoedens dat de bevalling begonnen was en kwam onze richting op. Rond 03.45 uur was de verloskundige er en zij ging rustig kijken hoe het er allemaal voor stond. Alles was in orde en ik had op dat moment ongeveer 1 centimeter ontsluiting. Ze gaf aan dat ze het hoofdje nog voelde bewegen in mijn bekken.

We hebben toen afgesproken dat de dienstdoende verloskundige van de volgende ochtend om 09.00 uur zou langskomen om te kijken hoe het ervoor stond. Ik kon op dat moment eigenlijk alleen nog maar staand de weeën opvangen, vaak hangend aan de deurpost. We hebben wel andere houdingen uitgeprobeerd, maar dat voelde niet prettig. Staand en draaiend met mijn heupen werkte het beste.

Drijvend in bad

Bart heeft rond 06.00 uur nog een uurtje geslapen, want ik vond dat één van ons in ieder geval maar een beetje uitgerust moest zijn. Rond een uur of 8 is Bart het bevalbad gaan voorbereiden (dat was vooraf grotendeels klaar gezet). Hoewel de verloskundige met een uur zou komen, vond Bart dat ik dat toch maar in bad moest gaan, omdat het blijven staan erg vermoeiend werd. Bart zou dan wel aan de verloskundige vragen of de onderzoeken in het bad konden gebeuren.

Rond 09.30 uur belde de verloskundige dat ze wat laat was (spoedje tussendoor en ze stond in de file). Hier heb ik zelf weinig van meegekregen, ik was in mij zelf gekeerd en had weinig besef van tijd. Inmiddels lag ik lekker in bad, met Bart op een krukje naast mij. Ik kon zijn handen of armen pakken als dat voor mij nodig was. Dat voelde voor mij als een houvast, maar ook omhullend.

Dit was erg fijn, al liggend op mijn rug in het bad kon ik goed de weeën opvangen. Ook nu draaiend met mijn heupen, drijvend en ontspannen door het warme water. Om 10.00 uur kwam de verloskundige. Dat was ongeveer tegelijk met mijn moeder, die Bart gebeld had om onze hond Jip uit te laten. Bart besloot dat mijn moeder Jip mee zou nemen omdat ze erg onrustig werd van alle nachtelijke bezoeken en het gebeuren boven.

Roes

De verloskundige was erg rustig. Ze zei zelf meteen al dat ze alles in bad kon bekijken en dat ik mocht aangeven wanneer dit voor mij kon. Op dat moment had ik 4 centimeter ontsluiting. Dit namen we ter kennisgeving aan. Het ging heel goed en er zat vooruitgang in, dus we zouden doorgaan met wat we aan het doen waren.

De weeën waren eigenlijk nog steeds even regelmatig als bij het begin, alleen wat heviger. Ook heb ik 2 keer moeten overgeven, dus gaf Bart mij tussendoor water te drinken. Maar ik voelde me goed genoeg en had voldoende energie om dit voort te zetten. Door te blijven letten op een kalme ademhaling en tussen de weeën door volledig toe te geven aan de ontspanning was dit vol te houden. Ik was in een soort roes, alsof ik elk moment in slaap zou kunnen vallen. Mijn gedachten waren gefocust op het behouden van deze ontspanning en de gedachte dat het bijna zover was dat we Eva konden verwelkomen.

Plop

Bart sprak met de verloskundige af dat ze om 13.00 uur terug zou komen. Alles ging eigenlijk rustig zo door, tot ik rond 11.30 uur in een wee een soort ‘plop’ voelde. Het voelde meteen anders: ik kreeg persdrang en wist niet of ik daaraan toe kon geven. Als ik bij mij zelf voelde, voelde ik niet een glad achterhoofdje zoals je dat zou verwachten, maar iets anders, onregelmatig. Ik vertelde dit aan Bart, maar we wisten eigenlijk beide niet wat dit betekende. Gelukkig voelde ik Eva in mijn buik nog wel bewegen en daardoor vertrouwden we er beiden nog wel op dat het wel goed zat. Ik bleef gericht op het weg ademen van de weeën en wisselde wat meer van houding zoals de verloskundige had geadviseerd.

Bart belde de verloskundige met dit verhaal. Hij kreeg haar eerst niet te pakken, maar ze zou direct onze kant op komen. Ze was 15 minuten na het telefoontje bij ons en was nog steeds de rust zelve, hoewel ze van binnen niet rustig was, begrepen we achteraf. Zij wist eigenlijk ook niet wat ze voelde met het toucheren, ze vertelde aan Bart dat er mogelijk een handje of iets anders voor zat.

Spoed

Ik moest uit het bad en op bed gaan liggen. Dat ging eindelijk nog vrij gemakkelijk tussen de weeën door. Op bed heeft de verloskundige goed gevoeld, dit was even niet prettig, maar ook dit heb ik me over me heen laten komen, omdat het gewoon moest. Hierdoor werd wel vrij snel duidelijk wat er aan de hand was. De verloskundige legde mij en Bart uit dat ze met het toucheren in het mondje van Eva zat. Ze lag er dus anders voor: met haar gezicht naar voren in aangezichtsligging en ze was ook nog een sterrenkijker.

De verloskundige legde kalm uit dat we deze bevalling niet thuis gingen doen en dat ze een ambulance zou bellen. Ik had inmiddels volledige ontsluiting en moest de persweeën wegzuchten, wat nogal onnatuurlijk voelt. Concentreren op de buikademhaling hielp me hierbij erg.Op de gang hoorde we de verloskundige aan de telefoon zeggen dat het “echt spoed” was en dat het dichtstbijzijnde ziekenhuis al vol was. Ze vroeg naar welk ziekenhuis wij zouden willen. We hadden ons hier helemaal niet in verdiept en hadden daardoor ook geen voorkeur. Als we dan toch naar het ziekenhuis moesten, maakte het toch niet veel uit. Bart koos maar voor het ziekenhuis waar we al bekend waren vanwege groei-echo’s tijdens de zwangerschap.

Persweeën in de ambulance

Bart moest mij even alleen laten om de vluchtkoffer en alle spullen klaar te zetten, hierna heeft hij mij samen met de verloskundige aangekleed. Eenmaal klaar was de ambulance er al en ik werd de trap afgeholpen door de ambulancebroeder. Hier kreeg ik bij de eerste tree alweer een perswee. De ambulancebroeders werden hier zenuwachtig van en wilden eigenlijk dat de verloskundige mee zou gaan in de ambulance. Zij gaf aan dat ik “echt niet” in de ambulance ging bevallen. Volgens mij hadden we hier stiekem allemaal onze twijfels wel over.

In de ambulance, had ik echt het gevoel dat Eva elk moment zou kunnen komen, ik probeerde met mijn ademhaling de persweeën weg te ademen. Ik stak mijn hand op als er een wee kwam als signaal naar de ambulance broeder dat ik me even moest focussen op mijzelf, maar tussen de weeën was ik eigenlijk nog best helder en ik voelde me heel krachtig. Ik heb zelfs nog een grapje gemaakt toen de ambulance moest omdraaien omdat de brug openstond en dat ze de hobbelige oprit naar het ziekenhuis maar eens moesten asfalteren, omdat het zo schudde. De ambulancebroeders waren erg vriendelijk, maar ook bezorgd. Ze leken wel onder de indruk van hoe ik het allemaal deed, ze moedigden me op een positieve manier aan.

Chaos

Eenmaal in het ziekenhuis moest ik verplaatsen naar het bed en kwam ik voor mijn gevoel in een chaos terecht. Er werd apparatuur naar binnen gereden en ik werd aan banden gelegd, die overigens niet eens werkten omdat ze zo vluchtig omgedaan werden.

Op dit moment kwam Bart gelukkig ook de verloskamer binnen, die moest met zijn eigen auto naar het ziekenhuis racen. Er werd over mij heen overlegd wie het infuus aan ging leggen en of ik wel in het systeem stond. Mij werd niks gevraagd, maar ik liet het over me heen komen, ik concentreerde me vooral op mezelf.

Samengedrukt gezichtje

De verloskundige van het ziekenhuis wilde eigenlijk nog een echo maken, maar toen ik met mijn benen in de steunen lag, kwam ze tot de conclusie dat Eva er echt al bijna aankwam. Bart kon haar mond en neusje al zien tijdens de perswee, dat zag er wel erg samengedrukt uit. Ook mijn eigen verloskundige kwam binnen. Zij heeft gelijk onze camera gepakt en is foto’s gaan maken. De ziekenhuisverloskundige gaf aan dat ik kon gaan persen, dus ik deed braaf mijn aangeleerde en veelvuldig op de wc geoefende J-ademhaling.

Bart zag Eva’s hoofdje voor een deel naar buitenkomen en weer teruggaan aan het einde van de wee. De verloskundige gaf aan dat ik echt goed moest persen en mijn adem moest vast houden. Er ontstonden een beetje zorgen of Eva nog wel genoeg zuurstof zou krijgen in deze positie. Ook tussen deze weeën door voelde ik me nog heel sterk. En alsof ik heel goed wist wat ik in deze situatie los kon laten en wat niet, heb ik de verloskundige duidelijk op het hart gedrukt dat Eva direct na de geboorte op mijn buik moest worden gelegd.

Zoektocht naar de borst

De volgende wee liet even op zich wachten. Bart zei ook nog tegen me dat ik maar echt moest persen. De volgende perswee heb ik dit dan ook braaf gedaan en met diezelfde perswee werd om 12.58 uur onze Eva geboren!

Eva werd hoog op mijn buik gelegd dus heb ik haar meteen naar beneden geschoven. Haar gezichtje zag er wat bedrukt uit, gezwollen oogje en lipjes, maar alles was goed met haar. Ze greep Bart zijn vinger en begon vervolgens de beroemde zoektocht naar mijn borst. Dit zag er erg bijzonder uit en iedereen stond te kijken over hoe krachtig de natuur en ons kindje waren. Met wat voorzichtige hulp vond ze mijn tepel en probeerde te drinken.


Welkom

Ondertussen kreeg ik, ongevraagd, via het infuus oxytocine toegediend en al gauw kwam de placenta gezond en wel. We wilden vooraf eigenlijk afzien van deze procedure, maar hebben ook dit losgelaten. We waren vooral Eva aan het verwelkomen!

We kregen gelukkig de tijd om hiervan te genieten terwijl ondertussen de controles bij mij werden gedaan. Ik had weinig bloed verloren (200cc) en hoefde geen hechtingen. Ik voelde me dus, op wat slaaptekort na, heel goed. Er werd veelvuldig benoemd dat ik deze bevalling ook makkelijk thuis had kunnen doen en dat ik geboren was om te baren.

Naar huis!

Eva moest uit voorzorg nog wel gezien worden door de kinderarts, omdat ze zuurstoftekort gehad zou kunnen hebben. Dit kon niet op dezelfde kamer, dus Bart is meegegaan. Alle tests waren goed, eigenlijk zo goed dat de kinderarts dacht dat de metingen niet klopte. Eva werd gewogen (2966gr) en aangekleed, ze had op dat moment al geplast en gepoept. Desondanks wilde de kinderarts dat we tot het eind van de middag bleven ter observatie.

Bart heeft een hele tijd met Eva op zijn borst gelegen, zodat we beide konden eten en ik kon douchen. De kinderarts kwam al gauw de controle doen. Alles was in orde, we kregen instructies mee waar we op moesten letten en mochten eindelijk naar huis.

Spectaculair

Ik kijk erg positief terug op de bevalling, ik kon me heel goed ontspannen en de weeën opvangen. Hoe helder ik was tussen de weeën door, zo geconcentreerd was ik tijdens de weeën. Ik heb me heel sterk en tegelijkertijd heel ontspannen gevoeld tijdens de bevalling. Ik heb daarbij geen gebruik gemaakt van de regenboog, de houdingen, het anker, de bloemen of andere associaties van de hypnobirthing. Wel hebben we gezorgd voor een ontspannen omgeving, gedimd licht, onze eigen rustgevende muziek, het warme bad en het belangrijkste: de houvast en steun die ik had aan Bart. Ook hebben wij met zoveel vertrouwen in Eva en in mijn lijf toegeleefd naar de bevalling. Dit hielp ons ook toen het alsnog een medische bevalling werd, we konden vasthouden aan waar we in geloven; een rustige en natuurlijke bevalling.

Ook hebben we ons gesteund gevoeld door onze verloskundige, die ons thuis en in het ziekenhuis op een heel prettige en rustige manier heeft begeleid. We staan achter haar keuze om ons over te dragen naar het ziekenhuis. De ligging van Eva komt erg weinig voor en had een nogal zware bevalling kunnen betekenen. Ik vond het fijn dat ik bijna de hele bevalling thuis heb kunnen doen, op onze eigen manier. Achteraf konden we gelijk ook wel lachen over de spectaculaire wijze waarop Eva uiteindelijk geboren is. We zijn de mensen die ons hierin hebben begeleid dankbaar en we zijn tevreden met hoe het allemaal verlopen is. We hebben genoten van het voorbereiden van de bevalling, de bevalling zelf en het verwelkomen van onze Eva.

img_1072

Van angst naar liefde

Angsten

Mijn hele leven ben ik al bekend met angsten. Angst om alleen de stad in te gaan, bijvoorbeeld. Angst om de controle te verliezen. Angst eigenlijk om op mezelf te vertrouwen. In mijn studententijd was ik er zó klaar mee, dat ik de angsten heb weggestopt, genegeerd. Waarna ze natuurlijk in volle hevigheid weer terug kwamen. Na een periode van intensieve therapieën (onder andere RET, psychotherapie en EMDR) had ik langzaam weer wat meer vertrouwen in mezelf gekregen en verdwenen de angsten naar de achtergrond. Er kwam tevens een heel sterk gevoel boven borrelen dat ik niet van mezelf kende: ik wilde moeder worden.

Loslaten en vertrouwen

Vrijwel direct toen ik ontdekte dat ik zwanger werd, kwam de angst weer terug. Aan de bevalling durfde ik niet te denken, laat staan erover praten. Ik kende de bekende horrorverhalen van vriendinnen, van tv. En dat beeld klopte helemaal niet met hoe ik mijn zwangerschap ervoer. Ik voelde me vrouwelijk en sensueel, verbonden met andere zwangeren over de hele wereld. Ook voelde ik een oergevoel, diep in mijn buik. Ik voelde me aangetrokken tot de natuur. Maar ook ervoer ik diepe angst. Bang voor wat er komen zou, angst voor de bevalling. Alhoewel ik meteen voelde dat het een goede zwangerschap was met een gezond kindje, wist ik ook dat ik ‘overgeleverd’ was aan wat er komen zou. Ik had er geen enkele controle of invloed op. Ik moest loslaten en vertrouwen. En dat vond ik zo ontzettend moeilijk.

Ontspannen

Niets gebeurt zomaar. Daar ben ik van overtuigd. Dat ik bijvoorbeeld direct zwanger was, iets wat ik totaal niet verwachtte. Dit kindje wilde heel graag geboren worden. En ook dat ik mij zo kwetsbaar en ‘open’ voelde. Blijkbaar had ik nog een appeltje met mezelf te schillen. Ik had moeite om mee te gaan in het hectische leven van alledag. Autorijden werd voor mij op een gegeven moment een te grote opgave, net zoals het bezoeken van volle winkels of het dealen met harde deadlines. Ik voelde mij veel beter bij cocoonen, ontspannen, in de natuur aanwezig zijn.

Ik wist inmiddels dat het wegstoppen van dit kwetsbare gevoel niet de juiste weg is. Ik besloot daarom, hoe moeilijk ik dat ook vond, er dan maar vol in te gaan en mijn angsten in de ogen te kijken. Ook om ons kindje een zo fris mogelijke en liefdevolle start te geven, ik wilde mijn ‘shit’ niet doorgeven aan hem of haar. Ik ben aan een intensieve training begonnen waarin gewerkt werd met o.a. familieopstellingen en lichaamswerk. Om met vertrouwen naar de bevalling toe te leven, besloten mijn vriend (Koen) en ik daarnaast om op zoek te gaan naar een doula en hebben we gekozen voor hypnobirthing.

Van de eerste beval je in het ziekenhuis

Koen moest erg wennen aan het idee van een doula (en dus een extra persoon bij de bevalling). Maar hij voelde ook mijn angst en wist dat een goede doula mij zou kunnen helpen. Na de eerste ontmoeting met Gieske was hij helemaal om. Ze verzekerde ons dat zij niet in de plaats zou komen van Koen, ze zou hem juist ondersteunen en leren hoe hij mij tijdens de bevalling het beste kon helpen. Waar ik wilde bevallen, vroeg Gieske. Omdat ik zo opzag tegen de bevalling had ik daar niet over na durven denken. In het ziekenhuis, antwoordde ik dus maar, want dat doet iedereen toch bij de eerste? En ik had ooit iets gehoord over een onderzoek, waaruit blijkt dat thuis bevallen van de eerste veel risicovoller is dan in het ziekenhuis. Maar als je diep in mijn hart zou kijken, voegde ik eraan toe, dan zou ik het liefst in mijn eigen huis bevallen. Ik heb een hekel aan ziekenhuizen en voel me daar nooit op m’n gemak. Thuis leek me zoveel fijner.

Natuurlijke bevalling in het water

Naarmate mijn zwangerschap vorderde, raakte ik er meer en meer van overtuigd (ik voelde, want denken over de bevalling vond ik nog steeds eng) dat de bevalling een natuurlijk proces zou moeten zijn. Moeder natuur heeft ons vrouwen zo gemaakt dat wij in staat zijn om in 9 maanden een kind te voldragen en om dit zonder medisch ingrijpen op de wereld te zetten. Gieske gaf me boeken mee over natuurlijk bevallen (“Genieten van je bevalling” en “Vrije geboorte”). Ik was eerst huiverig om ze te lezen, was bang voor de horrorverhalen. Maar toen ik ze las viel ik haast van m’n stoel! Ik las wat ik al die tijd zelf al voelde en ervoer: bevallen is een natuurlijk proces en het kan in een warme en liefdevolle setting, in alle rust. Dat is wat ik wilde! Die boeken, met positieve bevallingsverhalen, hebben mij zo’n enorm vertrouwen gegeven. Als ik het even niet meer zag zitten, las ik weer een paar bladzijden.

Ik begon mij meer en meer te verdiepen in thuis bevallen. Wat waren de risico’s? Ik leerde dat er een nieuw onderzoek is waaruit bleek dat thuis bevallen net zoveel risico met zich meebrengt als in het ziekenhuis bevallen. Daarnaast las ik ook dat het heel belangrijk is dat je je op je gemak voelt tijdens de bevalling, dat je je geborgen en veilig voelt, dat je privacy wordt gerespecteerd en dat je niet opgejaagd wordt. Zodoende maakt je lichaam de goede hormonen aan die je helpen bij de bevalling.

Voor mij werd het dus steeds duidelijker: ik wilde op mijn manier thuis bevallen, in een geboortebad.

“Weet je dat wel zeker?”

De beslissing om thuis te bevallen was niet enkel en alleen ingegeven door mijn ratio (zoals ik voorheen altijd beslissingen nam). Ik had me weliswaar goed ingelezen, de risico’s afgewogen en de voors en tegens tegen elkaar afgezet, maar het was voornamelijk een diep innerlijk voelen: ik kan mijn kindje thuis de bevalling geven die voor hem en mij het beste is. Dit voelde heel goed. Ik vond het erg moeilijk, en jammer, daarna te ervaren dat ik die beslissing keer op keer moest uitleggen en verdedigen. De reacties gingen van ‘Dat hoor je niet zo vaak’, ‘Wat bijzonder’, naar ‘Weet je dat wel zeker?’, ‘In het ziekenhuis ben je toch in goede handen?’, ‘Wat als er iets misgaat thuis?’. Alsof ik een onnodig risico zou lopen door thuis te bevallen. Terwijl ik naar mijn idee en gevoel JUIST koos voor de meest veilige manier van bevallen. Thuis zou ik mij het meest op mijn gemak voelen, waardoor mijn lichaam kon doen wat het moest doen en ik hopelijk zonder complicaties geboorte kon geven aan mijn kindje. Het was erg moeilijk, maar ook heel leerzaam, om bij mijn gevoel te blijven en om achter mijn beslissing te blijven staan, wat anderen daar ook van vonden.

Positieve flow

Het vertrouwen in mijn lichaam en in de bevalling begon te groeien. Dit kwam door de positieve verhalen die ik las en door mijn eigen weg te kiezen, die helemaal eigen en goed voelde. Onze doula heeft ons fantastisch ondersteund daarbij. Ze deed met Koen en mij een meditatie op het thema vertrouwen en leerde Koen allerlei technieken waarmee hij mij tijdens de bevalling zoveel mogelijk kon laten ontspannen. Ik ben zo blij en dankbaar dat Koen er zo goed bij betrokken werd (en dat hij er zelf ook open voor stond): de zwangerschap voelde nu echt aan als iets van ons samen.

Ik zorgde ervoor dat ik in de positieve flow bleef door horrorverhalen zoveel mogelijk te vermijden. Ik las bewust niets over de ruggenprik of andere pijnmedicatie, vermeed mainstream bladen, ging niet zoeken op internet. Als mensen er tegen mij over begonnen, dan zei ik dat ik dat liever niet wilde horen. Dat klinkt misschien als vermijden, maar het hielp mij enorm om het positieve voor ogen te houden. Ik deed bovendien geen gewone ‘pufcursus’, maar een hypnobirthingcursus. Daardoor leerde ik het positieve naar de voorgrond te halen en al het andere naar de achtergrond, als het scherpstellen van een camera. Ik wist dat die achtergrond er was (had ook een geboorteplan gemaakt voor het ziekenhuis), maar focuste mij vooral op mijn eigen droomscenario.

Ziekenhuis

Ons vertrouwen werd in mijn 33e zwangerschapsweek behoorlijk op de proef gesteld. Ik kwam in het ziekenhuis te liggen met vroegtijdige weeën. Ik had gedurende de gehele zwangerschap al het gevoel dat ons kindje eerder geboren zou worden (mijn intuïtie was zo sterk die periode), maar zo vroeg was echt niet de bedoeling. Het zou bovendien een thuisbevalling in de weg staan. We werden direct naar een verlossuite gebracht (Help! Dat is niet de bedoeling!). Ik zag verschillende zusters, gynaecologen, arts-assistenten (soms wist ik niet eens wie nu wat was). Ik verloor wat bloed en mijn cervix bleek al iets verkort te zijn. Ik werd aan CTG-scan gelegd en het hartje van het kindje werd in de gaten gehouden. De gynaecoloog twijfelde of hij mij weeënremmers moest geven of niet. Volgens ‘het protocol’ was mijn cervixlengte een twijfelgeval, bij 1 mm korter zou ik in ieder geval weeënremmers gekregen hebben.

Ik was doodsbang, maar ergens voelde ik ook dat ons kindje nog niet geboren wilde worden. Even raakte ik in paniek. Ik had geen idee wat ons te wachten stond. Zouden de weeën minder worden? Zou ons kindje toch geboren worden? Maar dat kon niet. Ik had het geboorteplan nog niet klaar, mijn elektrische waxinelichtjes niet bij me, mijn goede muziek nog niet gesorteerd en Gieske was in haar huis in Zeeland. En bovendien was het schrikkeldag, niet bepaald de beste dag om geboren te worden. Daar ging mijn droomscenario!

Ik wist dat paniek en angst mij niet zouden helpen en ik voelde dat ik moest ontspannen en contact moest maken met ons kindje. Ik zette een rustgevend muziekje op (gelukkig was er wifi in het ziekenhuis) en concentreerde me op mijn ademhaling. Ik wilde dat Koen bij mijn hoofd kwam zitten. Het voelde zo fijn om zijn vertrouwde geur te ruiken, daar in die ziekenhuissfeer. Hij streelde mijn hoofd en langzaam werd ik rustiger. Ik kon me overgeven aan het moment. Het kindje vertelde ik dat hij nog een paar weekjes moest wachten. Dat ik begreep dat hij stond te popelen om de wereld te verkennen, maar dat de beste plek nog even in mijn buik was. Het hielp. De weeën werden minder pijnlijk, maar ik bleef harde buiken houden. De gynaecoloog gaf mij het voordeel van de twijfel en ik kreeg dus geen medicatie. Wel moesten we een nachtje blijven, waarbij mijn harde buiken en het hartje van het kindje werden gemonitord. Naarmate ik rustiger werd en meer ontspannen raakt voelde ik steeds duidelijker: ons kindje komt nog niet en het gaat goed met ‘m. Ik heb zelfs het geluid van de hartmeter uitgezet, want ik wist zeker dat het goed zat. Het gepiep haalde mij alleen maar uit mijn ontspanning.

De volgende ochtend werd mijn cervix weer gemeten, door weer een andere gynaecoloog (of arts-assistent, ik weet het niet). Deze bleek ineens 6 mm gegroeid te zijn! Dit kan medisch helemaal niet, zodat er wel sprake moest zijn geweest van een meetafwijking. Blijkbaar meet elke arts weer anders. En dat vond ik raar, want aan de hand van de meting worden belangrijke beslissingen genomen. Wat als iemand anders mijn cervix had gemeten en 1 mm korter uitkwam? Dan had ik weeënremmers gekregen met alle verdere gevolgen van dien. Dit bevestigde voor mij maar weer eens dat ik thuis wilde bevallen, in vertrouwen en zonder protocollen.

Onrustig

De weken daarna bleef mijn buik onrustig. Ik had veel harde buiken en bij bewegen voelde ik steekjes in mijn baarmoeder. Ik deed het heel rustig aan en droeg een buikband. Ik vermeed rozenbladthee en de energetische drukpunten op mijn voeten die verband hielden met mijn baarmoeder. Bovendien vroeg ik ons kindje iedere dag om nog even geduld te hebben tot ik 37 weken zwanger zou zijn (dat zou op 27 maart zijn). Ik bouwde een veiligheidsmarge in en vertelde hem iedere dag te wachten tot 1 april. Het werd een soort mantra: nog even geduld tot 1 april, nog even geduld tot 1 april, nog even geduld tot 1 april… Omdat ik per se de 37 weken wilde halen, durfde ik nog niet de perfecte bevalling te visualiseren, zoals ons was geadviseerd bij hypnobirthing. Alsof ik daarmee de bevalling al in werking zou zetten ofzo. Bij 36 weken durfde ik het wel aan. Ik ging zitten en schreef het ideale scenario op. Ik wist toen nog niet dat mijn bevalling er precies zo zou gaan zoals ik het toen opschreef… Angst voor de bevalling had ik niet meer. Ik had er echt alles aan gedaan om het zo goed mogelijk te laten verlopen. Ik ging uit van een thuisbevalling, maar was ook voorbereid dat het anders kon lopen.

Geloof het of niet, in de nacht van 26 op 27 maart (1e paasdag) braken mijn vliezen met een golf vruchtwater. Ons kindje vond blijkbaar dat hij lang genoeg had gewacht en voelde dat het nu kon: ik was immers precies 37 weken zwanger!

De bevalling

Ik ging naar de WC omdat ik dacht dat ik misschien moest plassen. Ook daar weer een plens water. Ik rook duidelijk dat het geen urine was, maar vruchtwater. Ik maakte Koen wakker. In plaats van dat Koen zenuwachtig werd, werd hij rustig wakker met een brede grijns op z’n gezicht. En zo voelde ik mij ook: vol vertrouwen dat we ons mannetje eindelijk zouden mogen verwelkomen. Angst was nergens te bespeuren. Het vruchtwater bleef maar komen, wat behoorlijk hilarisch was. Alsof ik midden in de woonkamer en in de slaapkamer gehurkt zat te plassen. We kregen allebei de slappe lach! Ik merkte dat mijn weeën al behoorlijk sterk waren en snel achter elkaar kwamen. Ik belde dus meteen Gieske (het was inmiddels 05.00 uur), die – hoe bijzonder toch weer! – al wakker was omdat ze niet kon slapen.

Ik douchte nog even, schoor mijn benen en ging op de geboortebal zitten. Dat voelde goed. Daar had ik tijdens mijn zwangerschap ook uren op doorgebracht, al wiegend. Ook nu voelde het wiegen goed en het bracht mij tot rust. Koen zette de muziek op die ik voor de bevalling had uitgekozen: Divine Birth van Snatam Kaur. Ook de kaarsjes werden aangestoken, zoals we hadden afgesproken. Alhoewel ik al direct behoorlijk pijnlijke weeën had, voelde ik me op me gemak en krachtig. Ik merkte al snel dat knuffelen met Koen mij goed deed: hierdoor kwam ik nog meer tot rust en voelde ik me de ‘glazen stulp’ om me heen dikker worden. Gieske arriveerde en ineens kreeg ik het besef: het is echt begonnen. Ik merkte dat mij dat emotioneerde. De giechelige bui was voorbij en ik vond het ineens spannend. Ik knuffelde Koen en liet mijn tranen de vrije loop. Dat luchtte enorm op. Ik keerde helemaal in mezelf en had vanaf dat moment ook geen enkel besef meer van tijd. Ik weet nog dat ik ineens merkte dat het licht was.

Ja, ja, ja

Mijn weeën volgenden elkaar snel op en waren erg pijnlijk. Zelfs tussen de weeën door had ik behoorlijk veel pijn: een sterke scheut vooral in mijn linker onderrug en bil. Ik zat afwisselend op de geboortebal en in kindhouding op mijn yogamat. Ik praatte niet veel en het enige wat ik deed was ademen naar de pijn toe en ‘ja’ zeggen. Eerst in mezelf en daarna hardop (en uiteindelijk schreeuwend). De verloskundige was ook gekomen en ik bleek 3 cm ontsluiting te hebben.

Het was tijd om in het bad plaats te nemen. Ik weet nog zo goed dat ik daar voor het eerst in stapte. De warmte ontspande mijn lichaam direct en ik wist: het is goed zo. Ik gaf me over aan de weeën en dacht niet meer na. Ik was één met mijn lichaam. Koen kwam bij me zitten en hield me vast. Ik hing over de rand heen en wiegde ondertussen mijn onderlichaam. En ik bleef maar herhalen: ja, ja, ja… Na een tijdje kreeg ik ineens persweeën, die ontzettend pijnlijk waren. Ik kon ze niet meer wegademen. Ik zag veel gouden licht, met daarin een hartje. Ik wist: het kindje komt eraan!

Je kunt het!

De verloskundige onderzocht mij op bed (het was heel pijnlijk om te moeten liggen) en ik bleek pas 7 cm ontsluiting te hebben. Wat was dat een teleurstelling. Ik bleef uit het water, want het ontspannende effect was na al die uren weg. De weeën werden pijnlijker. Ik was ontzettend misselijk, had geen trek, had het dan weer warm en dan weer koud en voor mijn gevoel droop het zweet van me af. Ik zat weer op de yogamat, liep wat heen en weer. De knuffels van Koen hielpen mij niet meer om te ontspannen. Ik was inmiddels zo’n 8,5 uur bezig en ik begon de moed te verliezen. Ik wist niet of ik nog wel verder kon en ineens begreep ik waarom vrouwen om een ruggenprik vragen. Ik bedacht me ook dat ik dit nooit meer wilde meemaken. Ik zat op de baarkruk die Gieske mee had genomen. Ik zei haar dat ik niet meer kon en dat ik zo misselijk was. Of ik over moest geven? Ja, zo voelde het wel, maar het kwam niet. Steek dan je vinger maar in je keel, zei Gieske. Dat deed ik. Er volgde een enorme golf water. Ik gaf niet alleen over, ik had me daarmee ook over gegeven. Figuurlijk.

Ineens had ik de behoefte om alleen te zijn. Ik ging naar de WC. Daar heb ik mezelf vloekend toegesproken: je kunt het! Je kunt het wel! Ik kwam terug en de verloskundige onderzocht me. Volledige ontsluiting! Eindelijk! Het kindje lag goed, maar het kon nog iets beter. De verloskundige vroeg mij daarom nog even een paar weeën te wachten om te kijken of het kindje wat zou draaien. Ze wist niet dat ik ondertussen al een aantal persweeën aan het wegpuffen was (wat echt niet lukte). Gelukkig had Gieske het door. Je mag persen hoor, als je persweeën hebt! Je hebt volledige ontsluiting! Ik lag op bed, maar wilde per se het kindje baren in het bad. Ik was voor mijn gevoel één groot baringskanaal, maar het lukte me toch nog in bad te stappen. 2 persweeën later werd onze prachtige zoon Max geboren. In het bad, terwijl zijn volle bos haar in het water danste en onder luide aankondiging van de kerkklokken van de Sint Jan.

Conclusie

Ik ben zo ontzettend trots op mezelf en dankbaar dat ik zo’n mooie bevalling heb mogen hebben. Het heeft mij ontzettend veel kracht gekost, maar het is helemaal gegaan zoals ik mij dat had voorgesteld. Ik heb enorm veel geleerd in de aanloop ernaartoe, vooral om te kiezen voor mijn eigen dromen en idealen. In mijn zwangerschap ontmoette ik veel vrouwen die helaas niet wisten dat zij zoveel te kiezen hebben bij hun bevalling. Dat begint met de locatie (thuis, ziekenhuis), maar bijvoorbeeld ook of er in het ziekenhuis co-assistenten aanwezig mogen zijn, wat er moet gebeuren met de navelstreng (uit laten kloppen of niet), welke houdingen je aan wilt nemen en hoe bijvoorbeeld de communicatie moet verlopen. Ook weten veel vrouwen niets van een doula. En dat is zo ontzettend jammer. Doula’s doen zulk fantastisch werk. Gieske heeft voor mij en Koen heel veel betekend en zij heeft ons geholpen Max het mooiste cadeau te geven van zijn leven: een warme en liefdevolle zwangerschap en bevalling. Mijn verhaal is absoluut niet bedoeld als een pleidooi voor een thuisbevalling. Hopelijk is het wel een inspiratie om voor jezelf te durven kiezen en je eigen droombevalling te beleven, helemaal op jouw manier.

stuitbevalling zwanger

Een stuitligging betekent nog geen keizersnede

Stuit

En dan hoor je dat je kindje niet ideaal ligt. Rond 34 weken is zichtbaar dat de baby met de billen omlaag ligt en met de beentjes omhoog. Een onvolkomen stuitligging. Wat nu? Aangezien ik in de medische wereld zit en een lezer ben, verdiep ik mij in de wetenschappelijke artikelen die er te vinden zijn over een stuitbevalling versus keizersnede. Een heel klein percentage kans op meer complicaties voor de baby bij een natuurlijke stuitbevalling in één groot onderzoek van een aantal jaren geleden maakt dat veel gynaecologen in Nederland licht aansturen op het kiezen van een keizersnede. Maar een keizersnede heeft ook risico’s voor moeder en kind.

Versie

Een versie (draaipoging) heeft zo’n 50% kans op slagen. Dat willen we in ieder geval proberen. Eerst volgt een poging door een gespecialiseerd verloskundige. Helaas lukt het niet. De billen komen net uit het bekken, maar het hoofdje kiept niet naar beneden. Ik vind het niet erg pijnlijk, het is goed te doen. Die dag voelt mijn buik wel op 2 plekken waar ze geduwd heeft, beurs. Blauwe-plek-achtig. Vervolgens wordt een paar dagen later in het ziekenhuis nog een poging gedaan, nu ondersteund met een middeltje wat de baarmoeder helpt te ontspannen. De billen waren helaas al niet meer te liften en ook deze poging faalde.

Acupunctuur en moxa

Niet sterk onderbouwd, maar toch zijn er enige wetenschappelijke onderzoeken gedaan die aantonen dat de therapie kans op draaien vergroot. Onder het motto: baat het niet dan schaadt het niet, ga ik naar een acupuncturist met uitgebreide ervaring in deze behandelmethode. Ik krijg een paar naalden geplaatst op mijn benen en armen en flink stinkende soort van kruidensigaren worden aangestoken en dichtbij mijn kleine tenen gehouden. Ook krijg ik moxastaafjes mee voor thuis om nog enkele dagen deze aan te steken en bij de tenen te houden. Gelukkig is het hoogzomer en manlief en ik zitten ‘s avonds te stinken in de achtertuin. Daarna is een douche en schone kleding meer dan nodig. Helaas heeft mij deze therapie niet geholpen. Maar vervelend was het niet en af en toe zelfs humoristisch.

Keizersnede of vaginale stuitbevalling

Als het kindje was gedraaid had ik mijzelf een badbevalling thuis cadeau gegeven. Dat leek mij de ideale wijze van bevallen. Ik ben gek op warmte en een thuissituatie met weinig mensen om mij heen leek mij erg ontspannen. Deze droom viel steeds verder in duigen.

Ziekenhuis

Dan volgen de gesprekken in het ziekenhuis. Met een verpleegkundige, met een arts-assistent en vervolgens met een gynaecoloog. Al met al blijft de conclusie: Jullie mogen zelf het besluit nemen. Maar na 41 weken adviseren we wel een keizersnede. Dit laatste advies geeft ons wel een deadline waar we aan vast willen houden. Aangezien ik nog geen bevalling heb mee gemaakt en ik dus niet weet hoe heftige een gewone bevalling is, is het erg moeilijk om zo’n keuze als deze te maken.  

We besluiten voor de natuurlijke stuitbevalling te gaan en weten dat als e.e.a. niet snel genoeg verloopt (als de start traag is, zal het eind mogelijk traag gaan), het alsnog een keizersnede kan worden. Ik moet dit kunnen! Er zijn mij al zoveel voor geweest.

Week 40

De uitgerekende datum is al voorbij en we hebben een afspraak om een datum te gaan prikken voor de keizersnede in week 41. De ochtend van de controle-afspraak wordt ik wakker en ik voel dat ik vocht verlies. Het zal toch niet…. En ja hoor, witte kleine vlokjes en ik verlies ongecontroleerd vocht dat geen plas is. We bellen het ziekenhuis en we moeten komen. Ik vraag of de ziekenhuistas mee moet want ik heb nog geen weeën. Ja die moet mee. We verblijven een dag in het ziekenhuis en wederom wordt ons gevraagd of we nog voor de natuurlijke bevalling gaan. Zo ja, dan moeten de weeën wel binnen 24 u komen. 

‘s Avonds om 20u gaan we even koffie drinken in de kantine en ineens heb ik hevige buikpijn. Nu weet ik het, dit is de eerste wee. Gauw gaan we naar de kraamkamer en vervolgens gaan de weeën razendsnel achter elkaar. De puftechnieken waar ik vooraf nogal luchtig over deed helpen mij toch. In het ziekenhuis krijg je veel en vaak verschillende mensen aan je bed. Ik probeer me daar niet over te frustreren. Ze zijn er allemaal om mij te helpen.

Persen is een verlichting

Na 2 uren blijk ik zo’n 4 cm ontsluiting te hebben en omdat de weeën zo heftig zijn wordt de anesthesist gebeld om een ruggenprik te plaatsen. Nog voor deze prik goed zijn werk kon doen vroeg ik om nog een controle en ik bleek al volledige ontsluiting te hebben. Van de heftige pijn weg puffen naar persen over gaan is een verlichting. Ik kan nu wat doen! Ik blijf denken in de richting waar het kind heen moet. De pijn, de wee is er om mijn kindje omlaag te krijgen dus ik werk deze niet tegen en puf en ontspan me. Mijn blaas wordt even geleegd middels een katheter (geen last van gehad!) om ruimte te geven voor de baby. In vervolgens nog 20 minuten en een knip (overigens niet pijnlijk) is onze kleine baby ter wereld! Wat is ze prachtig!

Omdat de bevalling dusdanig snel ging, was de optie keizersnede niet meer mogelijk. Gedurende de dag in het ziekenhuis heb ik nog vaak lopen wikken en wegen. Verschillende artsen (wisselende diensten) vroegen steeds weer, “wat willen jullie?” Maar de gynaecoloog in opleiding die uiteindelijk tijdens de bevalling aan mijn bed stond heeft mij ontzettend goed gecoacht en gaf mij net dat beetje extra vertrouwen dat ik nodig had. “Dit gaan we doen,” zei ze, en ze straalde rust en zelfvertrouwen uit. 

Terugblik

Bijna iedereen die hoort dat de baby in stuit lag, zegt, “ohw dus je hebt een keizersnede gehad?”

Bij deze wil ik andere vrouwen helpen met hun keuze maken. Ik heb een kerngezonde baby en merkte niet dat het hoofdje er moeilijker uit te persen was dan het lijfje. Enkele uren na de bevalling konden we al naar huis en dat was bij een keizersnede niet mogelijk. Ook heb ik geen belemmeringen voor een mogelijk volgende bevalling. Deze zou thuis mogen en wie weet, als we nog een kindje willen, doe ik deze bevalling in bad!

IMG_0260

Eerste kind: op de baarkruk

Als ik in oktober 2012 in verwachting raak, ben ik zo groen als gras als het aankomt op baby’s. Het verlangen naar een kindje is heel groot, maar verder heb ik me er nog niet in verdiept. Ik ben de eerste van mijn vriendinnengroep die zwanger is. Mijn beeld van bevallen is beperkt en bestaat uit de beelden die je in de media ziet, en het korte, weinig romantische verslag van mijn moeder over haar bevalling van mij, dat bestond uit: “je kwam maar niet, ik werd na twee weken overtijd ingeleid en had een vreselijke weeënstorm van rugweeën, en toen was je er. En die pijn ben je zo vergeten.”

Waardevolle yogalessen

Ik zoek op ‘verloskundigenpraktijk’ op internet, en kom terecht bij een grote praktijk met zes verloskundigen, die in het ziekenhuis praktijk houden. Verder geef ik me op voor zwangerschapsyoga, omdat me dat een fijne voorbereiding lijkt. En het zijn deze yogalessen die me enorm helpen een beeld te vormen bij de bevalling. De yogadocente vertelt vol passie over de kracht van het vrouwelijk lichaam. En ik hoor elke les nieuwe en stuk voor stuk waardevolle dingen. Over verschillende bevallingshoudingen. Over het nut van ontspanning, van verticaal bevallen en van beweging tijdens de bevalling. En bovenal is de yogales een heerlijk ontspanningsmoment, samen met mijn baby. Door de wijze woorden van mijn yogadocente groeide naast mijn baby ook het vertrouwen in mij dat ik in staat ben zelf, ‘hands-off’, en thuis te bevallen.

Caseload verloskundige

Ik heb een heerlijke zwangerschap. Rond 28 weken zwanger switch ik van verloskundige. Van een grote praktijk naar een ‘caseloader’, een zelfstandig werkend verloskundige die een beperkt aantal zwangere vrouwen per maand aanneemt, zodat ze eigenlijk altijd bij je bevalling is. Het geeft me een fijn gevoel dat ik mijn verloskundige echt wat leer kennen, voordat ik zal bevallen, en haar manier van werken staat me aan.

Ook voel ik me niet thuis in het ziekenhuis. Na twee intense jaren overleed mijn vader namelijk toen ik 12 weken zwanger was, en om nu al weer in het ziekenhuis te zitten, terwijl er juist iets fantástisch met me aan de hand is, terwijl ik een mensje aan het bouwen ben in mijn buik, en alles voorspoedig verloopt, dat voelt gewoon niet goed.

Als twee personen zo krachtig

Ik ben half juli uitgerekend. Het is super warm die zomer, maar gelukkig kan ik goed tegen de hitte en geniet van iedere seconde van mijn verlof. Ik waggel heerlijk in mijn hippiejurk een beetje rond, zonder iets te moeten. Ik voel me mooier dan ooit, en ben ontzettend trots dat ik zwanger ben. Dat er een baby in mijn buik zit, een dochter, ik blijf het de hele zwangerschap een wonder vinden. Intens verdriet. Intens geluk. Rouw en euforie gaan hand in hand. Mijn geluk helpt me de rouw om mijn vader te dragen. Ik besta uit twee personen en ik ben ook als twee personen zo krachtig lijkt het wel.

De bevalling visualiseren

Die laatste weken kijk ik veel YouTube filmpjes van allerlei soorten bevallingen, en zo probeer ik keer op keer mijn eigen bevalling te visualiseren. Ook lees ik alles dat los en vastzit over bevallen. In mijn omgeving word ik nog wel eens wat meewarig aangekeken, en ik krijg behoorlijk wat ‘Ja ja, ik spreek je later wel’-achtige uitspraken voor de kiezen, maar in mijn ogen was mijn voorbereiding heel logisch. Waarom zou je de dingen waarop je wel invloed uitoefent aan je voorbij laten gaan? Waarom zou je niet zoveel mogelijk dingen ondernemen om het voor jezelf zo prettig mogelijk te maken? Als de dag daar is wil ik zoveel mogelijk opties hebben om mijn weeën op te vangen, en zoveel mogelijk dingen om me heen die ik fijn vind.

Goed voorbereid

Zo, ik installeer ik de yogamuziekjes op mijn laptop, bedenk me waar ik de baarkruk wil hebben, hang een laken aan de deur, mocht ik willen hangen tijdens het opvangen van de weeën, want ik had gelezen dat dat fijn was, en leg de bevalbal in de woonkamer. Ik visualiseer hoe ik onder de douche zou staan om mijn weeën op te vangen en lees nog eens door hoe het verloop van een bevalling ongeveer gaat, en waar ook alweer die drukpunten zitten in je rug en oefen deze met mijn man. Zelfs de waxinelichtjes zet ik klaar, ja ik heb er zin in! Ik kijk ernaar uit in mijn vertrouwde omgeving van mijn dochter te bevallen.

Eerste harde buik in negen maanden

Twee dagen na mijn uitgerekende datum krijg ik ’s avonds een harde buik, en ik heb dat de hele zwangerschap nog niet gehad. Ik weet het zeker: morgen ga ik bevallen. Een beetje zenuwachtig ga ik naar bed, maar slaap toch behoorlijk goed. ’s Ochtends worden mijn man en ik rond een uur of acht wakker en we gaan rustig ontbijten. Maar het smaakt me helemaal niet en ik krijg geen hap door mijn keel.

Na het ontbijt voel ik me wat onrustig. En in het uur dat volgt moet ik verschillende keren naar de wc. Alsof mijn lijf helemaal leeg en schoon wil zijn voor het begint.

Het is begonnen

En dan om 11.00 uur is hij daar: de allereerste echte wee. Ja, het is nu dan echt begonnen! Het gevoel zoals de yogadocente dat omschreef klopt. Als een golf die langzaam aanspoelt, kapot valt in de branding en weer wegebt. De weeën zijn meteen regelmatig en komen iedere ruime minuut. Ik loop opgewonden door de kamer…’oh, nu gaat het echt, écht beginnen! Ons meisje is op weg naar de uitgang!’ Hoewel het meteen sterk van start gaat, is het goed vol te houden.

Ik stuur diverse mensen berichtjes dat het ook vandaag weer rustig is tot nu toe, en hang nog een smoes op tegen een vriendin met wie ik had afgesproken die dag te gaan zwemmen. Ik wil zo min mogelijk afleiding, of het idee dat mijn familie op ons telefoontje zit te wachten. Ik ga wat op de bevalbal zitten, maar vind er ineens niks aan.

Zonnestralen in plaats van waxinelichtjes

Ook de waxinelichtjes blijven ongebruikt liggen, want het is helemaal niet midden in de nacht zoals ik had bedacht van tevoren, het is 34 graden buiten en een warme zomerochtend. De ramen staan open. Plotseling hangt onze overbuurman door het openstaande raam aan de straatkant om te vragen hoe het gaat. Ik zit net tussen twee weeën in en zeg, ‘uitstekend!’ Hij bekijkt me van top tot teen, om vervolgens vast te stellen dat ‘die baby nog wel even blijft zitten, wat je buik zit nog veel te hoog’, ik knik en trek een sprintje naar de slaapkamer om een wee op te vangen, terwijl mijn man met een stalen gezicht het gesprek netjes probeert af te handelen, zonder in lachen uit te barsten.

Wandelen

Eén ding is wel zoals ik het van tevoren bedacht had. En dat is dat ik loop. Ik kan niet stilzitten en wandel continu door de woonkamer. Nadat ik een uur buikweeën heb gehad, draaien de weeën naar mijn rug. Oef! Dat is pittig en ik moet even wennen.

Toch gaat het allemaal nog redelijk die eerste uren, ik loop, ik kreun wat, maar ben nog prima aanspreekbaar. Om 13.00 uur ’s middags bedenk ik plotseling dat er per se een nieuw zeiltje op het bed moet en stuur mijn man naar de winkel om het te halen. Maar het moment dat hij de deur achter zich dichttrekt, gebeurt er iets bijzonders: mijn weeën vallen stil!

Ik denk aan mijn yogadocente, die tijdens de partnerlessen vertelde dat je bij een geboorte niet anders functioneert dan een ander zoogdier, zoals bijvoorbeeld een leeuw en een leeuwin. De leeuwin bevalt het liefste in haar eigen omgeving, en eigenlijk bijna altijd als het mannetje daar ook is, zodat hij haar kan beschermen. Er blijkt geen woord van gelogen, want als manlief de deur openzwaait, en mét nieuw zeiltje terugkomt, komen de weeën ook weer in volle hevigheid terug.

Rond 15.00 uur begint er wat te veranderen, ik wil niet meer echt praten, keer meer in mezelf en de weeën worden erg sterk. Mijn man drukt elke wee met zijn beide vuisten in mijn onderrug om zo de acupressuur drukpunten dicht te drukken. Het werkt erg goed, en hij moet constant in de buurt blijven van mij om me hiermee te helpen. We bellen de verloskundige, en ze raadt aan onder de douche te gaan staan, voor wat extra verlichting. Oh ja, helemaal vergeten dat te doen. We spreken af dat we weer bellen als de vliezen breken. Ondertussen installeert mijn man de camera op het statief, want ik wil mijn bevalling graag terugkijken.

In trance

Ik ga onder de douche staan en de warme stralen voelen heerlijk aan. Het is alsof ik nog verder in mezelf keer, in een soort trance raak. Ik denk terug aan de woorden die ik eens ergens las: een bevalling is als een bloem die langzaam opengaat en bij elk blaadje komt je kindje dichterbij. Er zijn nu zoveel blaadjes open, dat ik het toch ook wel spannend begin te vinden: hoe zal dit verder verlopen? Maar ik herhaal als een mantra in mijzelf dat dit is wat ik kan, dat mijn lijf gemaakt is om te baren. Zo motiveer ik mezelf en houd ik mezelf ontspannen. Op de achtergrond de heerlijke muziek van de yoga.

Schreeuwen en stampen

Wat is het fijn dat ik thuis ben. In het uur dat volgt schreeuw, wandel en stamp ik naakt en zonder enige gêne de weeën weg. Ik loop heen en weer tussen douche en slaapkamer. Leun dan weer over de rand van het bed, steun dan weer tegen de douchemuur, terwijl de weeën als golven onverminderd komen aanrollen, omslaan en wegebben.

Om 16.30 uur gaan de weeën nog een versnelling zwaarder. Bij elke wee maak ik hele diepe geluiden, die wel vanuit mijn tenen lijken te komen. Het zijn diepe en lage oerklanken, en ik wist niet dat ik zulke geluiden kon maken.

Natural high

Ik ervaar een intens gevoel ervaar, het gaat vérder dan pijn zoals ik het ken en lijkt het alsof ik het niet langer kan waarnemen. Ik ben, zoals je dat zou kunnen omschrijven, natural high. De hormonen gaan hun gang en nemen me mee op de reis die de bevalling werkelijk is.

16.50 uur breken dan toch mijn vliezen. We bellen de verloskundige, die aangeeft onderweg te gaan en om 17.20 uur staat ze voor onze deur, met een baarkruk onder haar arm, in de bloedhitte. Tussen twee weeën door controleert ze mijn ontsluiting. En hoe vaak ik ook het verloop van een bevalling heb gelezen: ik had mezelf wijsgemaakt dat ik misschien net op de helft zou zijn. Niets in mijn had er rekening mee gehouden dat het ook wel eens heel anders kon zijn. Ze vertelt me namelijk dat ik al volledige ontsluiting heb. Van de ontlading dat ik al zo ver ben, begin ik te juichen. ’Yes!’

Op de baarkruk

Tussen de weeën door sta ik op van het bed, om terug te gaan naar de warme stralen van de douche. Maar er verandert opnieuw iets. Daar waar het water eerst geweldig was, wordt het nu plotseling storend. En dan…heb ik plots het gevoel dat ik opnieuw naar de wc moet.

De verloskundige geeft aan dat dat persdrang is en haalt de baarkruk op. Ze verplaatst de baarkruk al gauw naar de slaapkamer, in plaats van in de badkamer, want ‘het water doet niets meer voor me!’, roep ik uit. Ik ga zitten en ik krijg de eerste echte perswee. Wow wat een krachtig gevoel, zo anders dan ontsluitingsweeën. Fijn zelfs, op een of andere manier. Ik hoef niets zelf te doen, mijn lichaam perst voor me. Het gaat automatisch.

Na de eerste perswee is het ineens, na die uren van ontsluitingsweeën totaal rustig in mijn lichaam. Mijn lijf gunt me vijf minuten pauze en ik vraag om een glas zoete limonade. Het is inmiddels 17.40 uur en ik heb natuurlijk al de hele dag niets gegeten.

Wachten op de volgende wee

Bij de derde perswee roep ik uit ‘Nu gaat het gevoel helemaal niet meer weg!’. De verloskundige houdt een warme washand tegen mijn perineum en vertelt me dat het hoofdje staat. Het washandje voelt hemels aan. De spiegel, die de verloskundige zo vriendelijk vasthoudt om me mee te laten kijken, duw ik weg; ik kan er naast dat gevoel niets meer bij hebben, en wacht op de volgende wee.

Mijn man staat achter me, omarmt me, veegt mijn natte haren uit mijn gezicht en kust me zo nu en dan. Hij kijkt over mijn schouder mee. Dat komt er een krachtige wee en ja, daar is het hoofdje, ik schreeuw het uit en eigenlijk meteen na het hoofdje volgt de rest van het lijfje. Ik pak haar nog net aan en houd dat kleine mopje tegen mijn buik aan. Onze dochter is geboren om 18.33.

In de uren die volgen maken we langzaam kennis met onze dochter, maar komen we ook langzaam terug op aarde van deze prachtbevalling. En leer ik dat je tijdens de bevalling van je eerste kind, je zelf ook een beetje opnieuw geboren wordt in de wereld: als moeder.

Lees ook het spannende geboorteverhaal van Elyse’s tweede kind!

fullsizeoutput_b2f

Ongekende oerkrachten

In de laatste dagen voor de geboorte van mijn zoon heb ik veel positieve energie opgedaan door de verhalen op deze website. Daarom besloot ik dat ook ik een bijdrage wil leveren door het delen van mijn verhaal.

Weerstand

Toen mijn man, Alex, en ik besloten in het avontuur te springen en te stoppen met anticonceptie was het vrij snel raak. Twee maanden later gaf de zwangerschapstest namelijk al twee streepjes aan: er zat een kleintje in mijn buik! Dat was sneller dan verwacht en ik moest dan ook wel wat wennen aan het idee. Elke nieuwe fase van de zwangerschap was weer een drempel die ik nam met enige scepsis en soms wat tegenzin. Het eerste bezoek aan de verloskundigenpraktijk met al haar overdaad aan borstvoedingsfolders en kraamhulpreclame bijvoorbeeld, de glaasjes wijn die ik moest laten staan, de broeken die niet meer pasten, mijn veranderende lichaam en groeiende buik en de eerste zwangerschapscursus. Toch bleek dat het, als ik het een beetje tijd gaf, steeds alles reuze mee te vallen en overwon de blijde verwachting en het spannende gevoel het van de onzekerheid over wat me allemaal overkwam.

Toch nog wat ‘zweverige gekkigheid’

Ondanks dat ik voor mijn zwangerschap niets wilde horen over zwangerschapscursussen en meer van die, naar mijn mening toen, ‘zweverige gekkigheid’, besloot ik een paar weken voor de uitgerekende datum toch een cursus Hypnobirthing te volgen. Ik had er goede verhalen over gehoord en nu de komst van de baby dichterbij kwam leek het me verstandig om me toch een beetje voor te bereiden. In het kort gezegd krijg je tijdens een cursus Hypnobirthing tools om in een zeer ontspannen gemoedstoestand te raken waardoor je de bevalling makkelijker op een natuurlijke manier kunt beleven.

De eerste lessen vormden weer een flinke drempel. Ik moest wennen aan de licht spirituele inslag, de bevallingsfilmpjes en vooral dat alles rondom de bevalling en het vrouwelijk lichaam werd benoemd en besproken. En dat waar onze mannen bij zaten! Soms kon ik met mijn rode konen wel door de grond zakken.

Meditatieve sfeer

De derde les besloot ik dus ook om Alex thuis te laten en alleen te gaan. De hypno-juf fungeerde als mijn geboortepartner en ja hoor, juist die les lukte het me voor het eerst om in de oefeningen op te gaan en in een heel ontspannen, bijna meditatieve sfeer te komen. Dat wilde ik met Alex delen! Dus de keren daarop mocht hij weer mee en hebben we samen nog veel geleerd. Mijn weerzin veranderde in een lach. Zeker toen Alex tijdens een oefening iets te ontspannen werd, en zijn ademhaling overging in een snurkend geluid.

Op de valreep een bevalbad

De dag van de uitgerekende datum brak aan en de whatsappjes vlogen om mijn oren. Waar blijft de baby nou? Die zat nog lekker in mijn buik en uit niets bleek dat hij of zij zin had om te komen. Ik vond het zelf stiekem niet zo erg. Ik volgde nog wat colleges, maakte zelfs nog een tentamen en las veel positieve verhalen over bevallingen. Maar toen ook de 41 wekengrens passeerde, werd ik toch wel ongerust. Ik wilde liever geen ziekenhuis-bevalling, maar dan moest het nu wel opschieten. Op een nacht werd ik wakker met het idee: ik wil in bad bevallen! In een bevallingsbad! In de slaapkamer! En wel snel want het kon immers elk moment gebeuren! De volgende dag reden we naar Delft om een een groot opblaasbad te huren.

De dag erop moesten we ons melden in het ziekenhuis. Ze wilden checken of het veilig was om de baby nog even te laten zitten. Dat bleek het geval. Zijn hartje deed het goed, het vruchtwater was voldoende en ook ik was in goede staat dus ik kreeg wat uitstel tot max 42 weken en 1 dag. Dan zou ik echt ingeleid worden en dus een medisch geval worden.

Krampen of weeën?

Gelukkig kwam het niet zover want bij 41 weken en 3 dagen begon het te ‘rommelen’ zoals ze dat noemen in de verloskunde-praktijk. Omdat ik geen ervaring had met harde buiken of voorweeën wist ik niet zeker of de krampen die ik voelde weeën waren. Ik werd er wel wat zenuwachtig giechelig van en tegen het eind van de middag ging ik de ‘weeën’ bijhouden op een papiertje, terwijl Alex in de kamer naast me aan het werk was.

Ik bleek om de vijf minuten toch wel zo’n gevoel van kramp te krijgen en dat hield een minuut aan. Was het dan toch begonnen? Ik probeerde de aandacht van Alex te trekken, maar hij zat in een conference call en reageerde niet op mijn aandachttrekkerij. Toen hij rond 6 uur eindelijk ophing, liep ik naar hem toe en vertelde hem dat ik dacht dat er mogelijk iets begonnen was.

Vier centimeter ontsluiting

Omdat ik erg honger had, besloten we eerst eens een gebakken eitje te maken met kaas. Maar terwijl ik daar in de keuken rondliep, kwamen de weeën om de drie minuten en moest ik echt leunen op het aanrecht om ze op te vangen. Snel werkte ik de boterham naar binnen terwijl Alex de verloskundige belde. Tegen zeven uur stond ze op de stoep en constateerde: het is absoluut begonnen! Ik had vier centimeter ontsluiting.

Toen werd het menens. Ik besloot eerst in mijn eigen badkamer-bad te gaan waar Alex de kaarsjes had aangestoken en rustige hypnobirthing muziek had opgezet. De weeën werden heftiger en pijnlijker. Ik schrok er een beetje van, maar door de ademhaling die ik had geleerd op de cursus lukte het me om heel rustig te blijven. Ook merkte ik dat ik erg leunde op de ingesproken hypnobirthingtekst. De tekst die ik eerder zweverig had gevonden, sleepte me er nu volledig doorheen.

Een goede concentratie

Alex zat naast me en sprak me bemoedigend en heel rustig toe. Als er een golving kwam probeerde ik het gewoon over me heen te laten komen. Alsof ik de pijn op een surfboard zette en het surfboard in tien seconden naar mijn tenen zuchtte. Met een goede concentratie lukte het me om de steeds hevigere pijngolvingen op te vangen. Maar zodra ik me eventjes bemoeide met gesprekken om mij heen, had ik het zwaar te verduren.

Na drie uur was ik zo geconcentreerd dat ook Alex niets meer tegen mij mocht zeggen. Na een uur of vier in mijn gewone bad, besloot ik te gaan verzitten. Dát zette pas echt de boel in werking. Tijdens de volgende wee ervoer ik op eens een ander soort kracht. Een gevoel dat ik moest persen. Dat vormde zich in een soort oerkreet, waar ik mij niet tegen kon verzetten. Ik schrok er ontzettend van. Wat was dit? Zover was ik toch nog helemaal niet?

Gauw het bevalbad opzetten

De verloskundige kwam er snel aan en riep naar Alex dat hij het bevallingsbad gereed moest maken. Terwijl het bevallingsbad volliep werd ik gecheckt op bed. 10 centimeter ontsluiting. Ondertussen kwamen er oerkrachten in mij los waarvan ik het bestaan niet kende. Ik botvierde me op het t-shirt van Alex. Dat deze heel gebleven is, mag een wonder heten.

Door de kracht die in mij loskwam, raakte ik van slag. Het deed niet zozeer pijn, maar de heftigheid was niet onder controle te houden. Het nam mijn lichaam over en ik vond het lastig om die controle te verliezen. Van de rustige meditatieve sfeer in mijn badkamer-bad, kwam ik in een wervelwind terecht en kondigde de baby zich echt aan.

Brullen als een leeuw

Ik was op slag vergeten wat we hadden geleerd over ademhaling tijdens persweeën en liet me begaan. Dat zorgde ervoor dat ik voor mijn gevoel als een leeuw kreten uitbrulde en merkte zelfs tussendoor nog op: “Shit, de buren!” De verloskundige sprak me streng toe. “Gebruik je kracht om te persen, niet om te brullen. Anders kun je straks je moeder niet meer bellen om het blijde nieuws te vertellen.”

Een goede opmerking om het geluid te dempen, maar toen ik de kracht ging gebruiken om te persen, ging het pas echt snel. Na twee of drie flinke persweeën voelde ik het hoofdje tussen mijn benen en na nog drie tot vier keer persen riep de verloskundige: geef me je handen! Zo vingen Alex en ik samen het kindje op in het warme water.

Blij en trots

Ik kon het niet gelijk geloven en keek wazig voor me uit. Wat was er nu net gebeurd? Maar een luide huil riep mijn aandacht er weer bij en ik keek naar het kindje dat ik in mijn handen had. Een jongetje! Wauw, door emoties overmand staarde ik wat versuft voor me uit. Blij dat het voorbij was, blij dat mijn zoon gezond ter wereld kwam en ook een beetje trots op hoe ik dit klaargespeeld had.

Wankelend stapte ik het bad uit en ik wachtte, met mijn zoon op mijn borst, tot de navelstreng uitgeklopt was. Daarna mocht Alex de navelstreng doorknippen en werd onze zoon gewogen. Het bleek een flinke knul: 4160 gram schoon aan de haak. Na met de verloskundige en de kraamverzorgster te hebben geproost met een glaasje priklimo gingen zij weer naar huis en bleven we met z’n drietjes achter. Gek genoeg hebben we zelfs nog een paar uurtjes geslapen voordat de zaterdagochtend zich aandiende en een nieuwe kraamverzorgster op de stoep stond met achter haar de eerste nieuwsgierige familieleden die niet konden wachten om de kleine man te zien.

Bijna een week oud

Al met al vond ik de bevalling een overweldigende, heftige maar tegelijkertijd ook mooie ervaring. Mede dankzij de tools die ik had meegekregen tijdens de cursus hypnobirthing, de mooie thuissetting, het bevallingsbad en de nuchtere en relaxte houding en aanmoediging van de verloskundige en Alex. Wat ik een volgende keer anders zou doen is meer tijd nemen tijdens de persfase. Naar mijn idee had de schade dan nog iets beperkter kunnen blijven. Maar achteraf is altijd makkelijker praten.

Onze zoon is nu bijna een week oud. En heus loopt niet alles op rolletjes. De borstvoeding gaat bijvoorbeeld niet vanzelf en is wat pijnlijk, daardoor verloor de baby iets te veel gewicht in de eerste dagen. Maar met behulp van wat bijvoeding en een lactatiedeskundige gaat alles nu de goede kant op. Het leukste is om de liefde te voelen groeien. Elke gekke bek die hij trekt, elke minuut kroelen, die kleine handjes op je borst voelen en die zachte wangetjes tegen je aan. De bevalling was overweldigend, maar de liefde die we nu voelen voor dit kleine mensje is nog overweldigender.