waterbevalling

Zonder verloskundige bevallen

Onze oudste dochter is thuis geboren. Ik vertrouwde op de kunde van de verloskundige en liet alles over me heen komen. Het was een prima bevalling. Toch knaagde er iets. Pas achteraf kon ik reconstrueren hoe de geboorte gegaan is en bedenken waarom. Ik voelde me afhankelijk van de verloskundige, wist niet waarom ze bepaalde keuzes maakte en het weinige wat ik wel aangaf werd niet gehoord.

Dit keer anders

Zwanger van ons tweede kindje wilde ik het dit keer anders doen. Hoe verder de zwangerschap vorderde hoe meer onze wensen vorm kregen. We volgden samen een cursus hypnobirthing. Dit hielp ons om onze wensen helder te krijgen en vorm te geven in een geboorteplan. We hebben het geboorteplan besproken met één van de drie verloskundigen die onze praktijk rijk is. In grote lijnen stond zij achter ons plan. Een aantal punten hebben we in goed overleg besproken en een compromis voor gevonden.

Toch niet akkoord

Met 37 weken waren alle voorbereidingen gedaan. Het bevalbad stond startklaar en had ik met mijn peuterdochter uitgeprobeerd. De baarkruk was in huis en ik kon gaan genieten van de laatste kleine dingen. Dacht ik. In een paar korte gesprekken kwam naar voren dat afspraken niet helder op papier gezet waren. De dienstdoende verloskundige ging niet met onze eerder gevonden compromissen akkoord. Ze kon dit niet verifiëren met haar collega, die voor vier weken op vakantie was. Met 37+6 liet ze ons weten dat zij onze veiligheid niet kon waarborgen als ze aan onze geboortewensen zou voldoen. Aan ons de keus om haar als verloskundige te accepteren of een andere praktijk te kiezen.

Stress

Meer stress had ik op dat moment niet kunnen krijgen. Ik heb een paar dagen nauwelijks geslapen. Alle mogelijke contacten en netwerken die ik kon bedenken om raad gevraagd en eindeloos gegoogeld naar oplossingen. Gesteund door verschillende hele lieve mensen kon ik na een paar dagen weer langzaam gaan ontspannen. Op woensdag 24 juni had ik een fijne yogales. Kon ik spontaan besluiten iets helemaal voor mezelf te doen en had ik een heerlijke dag. Voor het eerst kon ik weer een nacht lekker gaan slapen. Donderdag 25 juni om 5.16 werd ik wakker met een bekend gevoel.

De bevalling is echt begonnen

Even twijfelde ik, is de bevalling begonnen of moet ik nodig naar de wc? Ik ben met de traplift naar beneden gegaan en kwam op de wc tot de conclusie dat ik daar niks te doen had. Weer terug in bed wilde peuterdochter graag mamamelk drinken. Al voedend kwam om 5.30 de volgende wee. Ah, dat was het bewijs, de bevalling is echt begonnen.

Met een kussen maakte ik papa wakker die na even een verwarde blik direct zijn zus belde. Na een ontbijt zou zij onze kant op komen. Peuterdochter dronk al slapend verder en de derde wee kwam al om 5.39. Toen de vierde wee zich om 5.43 aandiende was deze al zo heftig dat ik nauwelijks meer op bed kon blijven liggen. Ik heb mezelf gemaand stil te blijven liggen. Rustig pratend tegen peuterdochter: “Nog 5 tellen drinken, dan laat je los en ga je lekker verder slapen”. Gelukkig, net zoals altijd liet ze los, draaide zich om en sliep rustig verder.

Bevalbad en baarkruk

Ik ben naar beneden gegaan en heb onderweg een wee opgevangen. Er klaterde water in het bevalbad en ik kon op de baarkruk gaan zitten net op tijd voor de volgende wee. Wauw, wat was het fijn om gebruik te kunnen maken van de Kaia Birthstool. Dit voelde veel aangenamer.

Ik kreeg een flinke kop thee voor mijn neus die ik in etappes opgedronken heb. Alles in mij riep: “Ik ken dit, het ononderbroken ritme, het steeds heftiger worden van de weeën, maar wat gaat het ongelofelijk snel!” Ik worstelde me een paar keer naar de wc toe. Slechts drie meter lopen, al dan niet ondersteund door mijn vriend.

“Ik weet niet zeker of ik de verloskundige wel wil bellen”

Mijn vriend kon al gauw achter mij op de baarkruk gaan zitten. Dit was het moment dat ik mijn twijfel uitsprak: “Ik weet niet zeker of ik de verloskundige wel wil bellen”. Tijd om echt na te denken had ik niet. Mijn vriend nam me die beslissing uit handen, in telefonisch overleg met zijn zus besloten ze af te wachten tot zij bij ons zou zijn.

Rond half zes was het bevalbad vol genoeg. Er was net genoeg tijd tussen twee weeën in om in bad te stappen. Bizar om zo berekend en nadenkend bezig te zijn: “ik sta nu op dan kan ik een wee opvangen aan de rand van het bad, in de pauze stap ik er in en dan…” oh dat was fijn! Heerlijk warm water gaf weer even wat meer rust.

Bewegingsvrijheid in het water

In elke pauze kon ik een andere houding zoeken voor de volgende wee zich aandiende. Het warme water gaf me welkome bewegingsvrijheid terug. De baarkruk bleek ook in bad een fijn hulpmiddel. Precies groot genoeg om met mijn armen op te leunen en de randen vast te houden.

Na krap drie kwartier kreeg ik het ook in bad te zwaar. Ik smeekte of mijn vriend alsjeblieft bij me wou komen: “Stop de sleutel in de voordeur en kom in bad!” In zijn zwembroek met de sleutel in de hand op weg naar de voordeur kwam zijn zus aanlopen. Fijn, precies op tijd. Peuterdochter lag nog heerlijk te slapen, maar met ons tweeën ‘vast’ in bad en verder niemand in huis vond ik toch een beetje eng.

De steun van een geliefde tegen mij aan in het warme water gaf precies genoeg kracht om niet in paniek te raken. Ik heb zijn huid helemaal bont en blauw geknepen. Revanche voor drie jaar geleden, toen hij mijn rug blauw geduwd heeft in een slechte poging rugweeën weg te drukken, kon ik met een glimlach denken.

Korte rustpauses

Voor mijn gevoel had ik weeën van minstens 1,5 minuut en slechts 30 seconden pauze. Het zal ongeveer 1 minuut om 1 minuut geweest zijn. Ik dacht tijdens de wee veel en vooral, wat ga ik doen in de korte rust die ik heb? Me omdraaien, iets vragen, plassen. Ik begreep niet goed waarom de vliezen nog steeds niet gebroken waren, dat bleef een onbeantwoorde vraag.

Mijn vriend zei: “het gaat wel heel erg snel he.” Zijn zus knikte en antwoordde met een korte ja. Ik kon iets uitbrengen in de trant van: “Ik weet niet of ik wel wil dat het zo snel gaat,” waarop zij zei: “Als je lichaam zo snel gaat, dan kan je dat blijkbaar aan.” Dat was het moment waarop ik een denkbeeldig knopje om kon zetten en de trein echt niet meer te stoppen was.

Zoveel kracht

Waar was mijn voornemen om op z’n hypnobirthings de baby naar buiten te ademen? Zo vaak geoefend terwijl ik op de wc zat? Ik kon niet anders dan heel hard mee doen zoveel kracht voelde ik. Een fantastisch gevoel stroomde door me heen: “Ik ga dit echt zelf doen!” Ik voelde het hoofdje duwen en tijdens een wee. Wauw! dwars door het vlies heen kon ik de scherpe randen van de schedel voelen. In de pauze die daarop volgende gleed het hoofdje wat terug en voelde ik een met vocht gevuld vlies naar buiten puilen. De volgende wee bleef het hoofdje staan. Heel bewust kon ik zelf pauzeren en wachten op de volgende wee om het hoofdje iets verder naar buiten te duwen. Boven hoorde we peuterdochter wakker worden. Haar tante ging naar haar toe. Met een enorme kracht scheurde een groot stuk vlies los en kwam het hoofdje naar buiten.

We hoorde onze net wakkere dochter zachtjes praten terwijl ze door haar tante ingelicht werd: ”De baby wordt geboren, papa en mama zitten in bad”. Een grote glimlach kwam op mijn gezicht, precies op het goede moment kwam onze peuter dochter binnen. Precies op tijd om haar zusje geboren te zien worden. In een waas zag ik hoe ze keurig, schoudertje voor schoudertje naar buiten gleed. Haar vader keek over mijn schouder mee en deed verslag van wat hij zag. Met beide handen heb ik haar voorzicht vastgepakt en met het gezichtje naar boven gedraaid. “Daar ben je dan”. Het leek of ze minutenlang in het water hing. Ze bewoog haar armpjes en op dat moment heb ik haar gezichtje voorzichtig boven water getild en tegen mijn borst gelegd. Om 7.53 is ze geboren, ongeveer, want niemand heeft meer op de klok gekeken.

Grote ogen

Een heel klein leventje lag heel rustig tussen mijn borsten. Papa is uit het bad gegaan en ik heb vol verwondering naar ons dochtertje gekeken. Ze was zo rustig en zo klein. Helemaal onder het witte smeer, natte donkere haartjes. Heel langzaam begon ze een klein beetje te bewegen. We hoorde wat prutteltjes en er kwam wat wit schuim uit haar mond en neusje. Ingeluid door een korte “èh” begon ze met ademhalen. Even later gingen voorzichtig haar oogjes open. Na een paar keer open en dicht gaan keek ze met grote ogen de wereld in.

Grote zus stond betwijfeld toe te kijken. We hadden op youtube samen geboortefilmpjes gekeken. Ook een filmpje waar een grote zus samen met de baby in bad mocht. Na een kleine aanmoediging trok ze al haar kleren uit en kwam bij ons in het water. Eerst zat ze heel voorzichtig helemaal aan de andere kant van het bad. Steeds kwam ze een stapje dichterbij. Ze heeft haar zusje over het hoofdje geaaid en werd steeds vrijer: “mag ik ook melk drinken? De baby hier en ik daar?” Natuurlijk mocht zij ook melk drinken. Daarna werd ze me iets te onstuimig. Papa heeft haar uit bad getild en in een grote handdoek gewikkeld op de bank gezet, een bordje met een boterham in de hand.

Placenta op de baarkruk

De navelstreng was net lang genoeg om de baby te laten drinken. Door het drinken van de baby en grote zus kwamen er flink wat naweeën op gang. Ik voelde aan alles dat de placenta helemaal los was. Toch kwam deze niet naar buiten. Ik zat al ruim een uur met baby in bad. Op voorstel van mijn schoonzusje zijn we uit bad getild. Zodra ik uit bad en op de baarkruk gezet was kwam alles in één keer naar buiten. Mijn volledige blaasinhoud en de placenta. Met de placenta in een metalen bak en baby in mijn armen ben ik op de bank gezet.

Anderhalf uur nadat onze dochter geboren werd heeft mijn vriend de verloskundige opgebeld. Na wat verwarring liet ze weten zo snel mogelijk naar ons toe te komen. Tegen die tijd lag onze dochter slapend bij papa op zijn borst, de placenta in een bak naast hem. De verloskundige heeft onze dochter vervolgens gecontroleerd. Alles was in orde. Natuurlijk, het voelde immers goed. Papa heeft de navelstreng doorgeknipt. Deze was al bijna volledig wit geworden.

Bloemenbuik

Peuterdochter werd door oma opgehaald voor een bezoekje aan de speeltuin. Vlak voor vertrek had ze een hele belangrijke vraag: “mama mag ik je buik zien?” Wat verwarring bij mij, “uh ja kijk maar.” “Waar is het gat?” “Het gat waar de baby uit kwam?” “Ja!” Gelukkig gaf papa onbedoeld een goed antwoord: ”Mama heeft een blubberbuik” “Een bloemenbuik?” “Ja, goed een bloemenbuik” Met een tevreden glimlach huppelde ze achter oma aan.

Nadat we ons huishouden en zorg voor het eten over hadden gegeven aan de inmiddels gearriveerde fantastische kraamverzorgster, vertrokken wij naar boven. Na een paar heftige fantastische uren en een onvergetelijke ervaring konden we uitrusten op bed. Blote baby op mijn blote borst. Nooit vergeet ik meer hoe klein ze was. En hoe geweldig ik me voelde met het vertrouwen dat alles goed was.

Over het opschrijven van dit verhaal

Beneden staat de televisie aan en hoor ik mijn peuterdochter spelen. Net niet hard genoeg om te verstaan wat ze papa vertelt. Ik lig boven in bed. Mijn baby ligt slapend op mijn borst. Ik geniet van het geluid van haar ademhaling en de warmte op mijn huid. Als ze wakker wordt kijkt ze me aan en krijg ik een stralende glimlach. Dit voelt heerlijk. De eerste dagen na haar geboorte, voelde ik me net zo tevreden en gelukkig als nu. Het lijkt al een eeuwigheid geleden. toch zijn er slechts twee maanden voorbij.

Een dal na de bevalling

De afgelopen twee maanden waren een achtbaan van emoties. Dit heeft alles te maken met de geboorte van onze jongste dochter. Of beter gezegd met wat ik vooral mentaal heb moeten overwinnen om de bevalling te krijgen die ik graag wilde. Ons meisje is in een razende rotvaart ter wereld gekomen, precies zoals ik me voorgesteld had. Vol vertrouwen en trots was ik de eerste dagen na de geboorte. Met die zelfde rotvaart gleed ik na vier dagen in een onzeker, troosteloos dal.

Waar was het oergevoel van een moeder gebleven? De wil om haar continue vast te houden? Het gevoel dat ik eeuwig naar haar zou willen blijven kijken? Ik wilde heel hard weg rennen. Dacht dat ze beter af was zonder mij. Ik voelde me verward door deze strijd vanbinnen. Ik heb haar bij me gehouden en gevoed, gedragen in een draagdoek en naast mij laten slapen. Compleet het tegenovergestelde van wat ik voelde, omdat ik wist dat ik dit voor haar wilde doen.

Na drie weken kon ik voor het eerst weer genieten van hoe hoe mijn meisje op dat moment was en verlangde ik niet meer terug naar haar eerste dagen. Een flinter dun laagje hoop was terug. Hoop dat het beter zou worden. Flink wat interne en externe conflicten later zit ik nu hier. Of liever gezegd: lig ik hier, in bed met mijn baby dochter op mijn borst. Klaar om het verhaal van haar geboorte op papier te zetten. Een verhaal dat in wezen heel mooi is.

img_0348

Stressloos bevallen

Op mijn blog schreef ik over de mogelijkheden van natuurlijk en stressloos bevallen, toen ik zelf op het punt van bevallen stond. Extra spannend vond ik dat, want wat als het mij dan niet zou lukken om een aangename bevalling te hebben? 

Ik geloof dat er iets gaat beginnen hier

Op 26 september 2013 rond half 8 in de ochtend is het eindelijk zover, de bevalling is in aantocht. Mijn gezinnetje, bestaand uit: vriend, zoontje van 2, mezelf en foetus in de buik, wordt langzaam wakker en begint aan zijn ochtendritueel. Langzaam worden we wakker, er worden hier en daar wat knuffels uitgedeeld en er wordt door vader en zoon aanstalten gemaakt om het ontbijt te bereiden. Ik draai me nog even om en voel verdacht regelmatige harde buiken. Ik ben extra alert, omdat ik al bijna 2 weken “overtijd” ben. Ik doe maar gewoon mee aan ons ritueel en ga douchen. Op weg naar de badkamer zwaai ik naar mijn voorbijfietsende buurvrouw. Als ze vraagt hoe het gaat zeg ik haar door het keukenraam, dat ik geloof dat er iets gaat beginnen hier. We wisselen een blije omhoogstekende duim uit.

De eerste echte weeën

Eenmaal onder de douche, rond 8 uur, voel ik de eerste echte weeën opkomen. Roepend door het schuifdeurtje van de douche, stel ik vriend en zoon op de hoogte. Ze staan samen ananas te snijden. Ik geef ze de opdracht op de klok te kijken om de regelmatigheid van de weeën in de gaten te houden. Als blijkt dat ze ongeveer om de 4 minuten komen, zet vriendlief voor de zekerheid alvast de kraan aan om het geboortebad, dat in de woonkamer al een paar weken staat te wachten, te vullen. 

Ondertussen comfortabel aangekleed, zet ik swingende muziek aan en dans met mijn zoontje door de kamer. Papa begint te filmen. Met 41 weken en 5 dagen zwanger en dus met de dreiging om een ‘medisch geval’ te worden in het verschiet, ben ik extra blij dat het begonnen is. De weeën vang ik op met mijn hoofd naar beneden, op een stoel leunend en draaiend met mijn heupen (ook wel spiraling genoemd: 1 van de 7 geheimen van een natuurlijke en aangename bevalling*) Ik eet ondertussen wat ananas en ander fruit en dans tevreden verder. 

Shhhh, hier komt een kind ter wereld

“En hoe is het hier?” hoor ik de buurvrouw achter mij door het keukenraam zeggen, die terug is van haar zoontje naar school brengen. “Goed,” zeg ik en direct erachter, “effe een wee opvangen hoor.” Weer duik ik met mijn hoofd naar beneden en spiral er op los. Als de wee voorbij is kijk ik mijn buuf met een brede glimlach aan. “Wat leuk dat het nou net haar vrije dag is,” denk ik, “dat is vast niet toevallig”. Ze vraagt of ze iets kan doen en stelt dan voor ons zoontje even mee te nemen. Papa en mama kunnen daardoor de boel nog wat opruimen en extra gezellig maken voor de komst van onze dochter: een compositie van zachte lichten en kaarsjes, hypnobirting-muziek en de juiste temperatuur van het water,……..shhhh, hier komt een kind ter wereld**.

Letten op mijn ademhaling

Ding, dong, de verloskundige belt aan. We hadden om 9 uur ‘toevallig’ een afspraak met haar staan, om de overdracht naar gynaecoloog en holistische verloskundige te bespreken in verband met mijn wens om, mits alles in orde zou zijn, niet in te leiden bij 42 weken. “En hoe is het hier?” vraagt ook de verloskundige, niet doorhebbend dat ik al een uur weeën heb. “Ja, het is begonnen hoor,” zeg ik, opeens wat twijfelend of de weeën wel door zullen zetten, nu zij gearriveerd is. Ze vind dat ik er zo relaxed bij zit, zegt ze, als ik een hap muesli in mijn mond stop. Ik probeer bij mezelf te blijven in deze nieuwe situatie en let even op mijn ademhaling (geheim nummer 2 van een natuurlijke en aangename bevalling*).

Dan voel ik een wee opkomen. Ik vang hem nu neuriënd op (geheim nummer 3*). De verloskundige vind dat ik de weeën goed en rustig op vang en zegt dat ze haar spullen maar even uit de auto gaat halen. Ook zij is blij voor ons dat het begonnen is en dat ik geen papieren hoef te gaan ondertekenen, dat ik vanaf 42 weken op eigen risico ga handelen.  

De temperatuur van het water regelen

Als ze terug is rond kwart over 9 ga ik op bed liggen voor een controle. Ik blijk 6 cm ontsluiting te hebben: een mooi cijfer om in bad te gaan.

Mijn kleren gaan uit en ik stap het warme water in. “Poeh, dit is veel te warm hoor,” roep ik naar vriendlief, die in de badkamer druk bezig is de temperatuur te regelen. Ik begin me wat suf te voelen en ben blij als er vervolgens wat minder warm water de slang uit stroomt. Ondanks het “oefenen” van te voren in bad beweeg ik wat onwennig rond. Geen tijd om daar verder over na te denken, want de weeën komen nu heel snel achter elkaar en ze worden steeds heftiger.

Ik probeer me te ontspannen en alle geheimen van de natuurlijke en aangename bevalling* rustig na te gaan en ze ook daadwerkelijk toe te passen: Ik ga op handen en voeten zitten en speel met mijn adem, laat mooie beelden voor mijn ogen de revue passeren en beweeg mijn bekken als een slang. Er komen zachte en hardere oergeluiden uit mij als er een wee komt, en ik voel een heerlijke energie door mij stromen. Hè?! Ik voelde helemaal geen pijn! Ik moet er zelfs een beetje van lachen, waardoor mijn lichaam een beetje gaat schokken. ‘’Hou nog even vol, Esmarel!’’, hoor ik de verloskundige roepen en laat me hierdoor helaas uit mijn geluksmomentje halen. 

Duidelijk zijn

Ik probeer weer in mezelf terug te keren, maar er komt alweer een nieuwe wee, die wel wat pijnlijker is. Ook moet er even naar het hartje geluisterd worden, wat een lichte irritatie bij mij oproept. Ik moet hiervoor namelijk naar achteren leunen, iets waar ik niet op zit te wachten. Gelukkig gaat dit vrij soepel door de draagkracht van het water en de steun van mijn vriend die inmiddels achter mij in bad is gaan zitten. Ondertussen word ik liefkozend gestreeld en aangeraakt door hem, wat me tussen de weeën door doet ontspannen, maar als hij me een momentje te hard masseert, geef ik hem een duw. Ik kan maar beter duidelijk zijn in tijden van urgentie.

Het hartje doet het super en als ik dan weer naar voren ben gebogen, voel ik persdrang opkomen. Ik vraag om bevestiging of ik daadwerkelijk mag persen en krijg een bevestigend ja te horen. In werkelijkheid ben ik helemaal niet van plan om te persen, maar om in de wee te ontspannen en gelijktijdig een flinke tegendruk te geven. Dit is een techniek die bij hypnobirthing en een orgastische geboorte met succes wordt gebruikt. Beetje vergelijkbaar met als je moet poepen en je je hoop ontspannen laat komen (daarmee kun je het van te voren ook oefenen trouwens).

Een lied van oerklanken

Tijdens de eerste 3 persweeën, waarbij ik inderdaad niet pers, maar tegendruk geef en een lied produceer bestaand uit mijn eigen oerklanken, komen de buurvrouw en mijn zoontje binnen. Ze zijn op mijn ‘gezang’ afgekomen, zegt ze. Ik krijg een snijdend gevoel bij de opening van het geboortekanaal en ik vraag of ze al te zien is. Ik mag zelf gaan voelen en voel inderdaad schattige plukjes haar aan een hoofdje vastgeplakt.

Er moet weer naar het hartje geluisterd worden, dus ik beweeg naar achteren. Op mijn knieën, naar achter leunend in de armen van mijn vriend, voel ik een enorme ontspanning. Ik geef me over en ontspan in mijn ademhaling. Daar komt de 4e én laatste wee, zo blijkt even later. Nauwelijks geef ik druk en laat haar lichaampje er uit glijden. Ik kan het nauwelijks geloven: daar is ze al! Het is ondertussen 1 minuut over 10.

Opgevangen door haar vader

In het water wordt ze opgevangen door haar vader, die haar vervolgens bij mij op de borst legt. Een verfrommeld wezentje met haar en huidsmeer zie ik in mijn armen liggen. Het magische momentje is van korte duur, omdat ze niet gelijk reageert zoals gewenst. Met lichte commotie wordt er over haar heen gewreven, waardoor ze een keel gaat opzetten. Heel eventjes maar gelukkig, want dan mag ze rustig bij me gaan liggen. Haar hoofdje boven water en de rest van haar lichaam in het warme water, een mutsje op haar hoofd.

Een intiem welkomstmomentje beleven we met haar. Ook haar broertje komt nieuwsgierig dichterbij. Hij trekt zijn kleren uit en een paar minuten later zitten we met zijn vieren in bad. Dan wordt ons kersverse gezinnetje alleen gelaten, en ook de buurvrouw, die het hele tafereel sinds haar binnenkomst heeft gefilmd, legt de camera neer. 

We genieten samen van dit bijzondere moment, elkaar aankijkend en omarmend, langzaam wennend aan deze nieuwe situatie. Welkom prachtig zusje en dochter, wat zijn we dankbaar jou op deze manier te mogen verwelkomen.

Oervertrouwen

Elke vrouw kan bevallen, maar kan ze het ook als een prettig ervaren? Ik ben ervan overtuigd, dat elke vrouw, als ze wil, veel mogelijkheden kan creëren voor een prettige bevalling. Mijn eerste bevalling was prima, maar overkwam me. Ik liet gebeuren wat er gebeurde en vertrouwde op de artsen om me heen, ondanks tegenspraak van mijn gevoel.

Mijn tweede bevalling was een wonder, een geschenk, dankzij ontwikkeling van mijn instincten en de voorbereiding en ontdekking van de ‘’geheimen’’ van een natuurlijke bevalling. En het belangrijkste: een oervertrouwen!

*de 7 geheimen voor een natuurlijke en aangename bevalling: https://www.youtube.com/watch?v=taSSKqQoYZs

**Shhhhh…hier komt een kind ter wereld, is de slagzin van de ENCA = European Network of Childbirth Associations, die zich o.a. inzet voor het behoud van thuisbevallingen: http://www.enca.info/

Esmarel Gasman is moeder van twee en initiatiefnemer van moedernetwerk ‘OERmoeders van Nu’ en informatieve ouderschapssite www.oermoedersvannu.nl

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Licht uit, lichaam aan

De zomer van 2016 besloten ik en mijn vriend Jasper dat een tweede kindje welkom was in ons gezin. Onze dochter Kyra was inmiddels een leuke sociale beweeglijke peuter van 3 jaar. Ik vond een groter leeftijdsverschil tussen de kinderen wel fijn en gunde Kyra een broertje of zusje. Een broer of zus hebben geeft weer een andere dimensie aan gezin en dat wilde ik haar graag meegeven.

Binnen twee maanden was het raak. Exact de tijd die we ook nodig hadden om zwanger te raken van Kyra.

Mijn zwangerschap ging voorspoedig, wat misselijkheid en aversies tegen bepaald eten. Ik had met name een aversie voor noten, wat met een dochter die dol is op noten en pindakaas een aardige uitdaging was. Een lage bloeddruk zorgde wel eens voor duizeligheid. Ik hoefde daarom geen zout te laten staan maar mocht zout toevoegen. Al met al kon ik erg genieten van het zwanger zijn.

De bevalling van mijn oudste

Op de bevalling van Kyra kijk ik zeker niet negatief terug, maar er waren een aantal aspecten die ik anders zou willen deze keer. Bij Kyra ben ik thuis in bad begonnen, maar na het breken van de vliezen bleek er meconium in het vruchtwater te zitten. Dit betekende een transfer naar het ziekenhuis. Daar ben ik in bed en op mijn rug bevallen. Op ‘t einde heb ik erg lang persweeën moeten wegzuchten, wat ongelofelijk intens was. Ik heb geen behoefte aan een herhaling hiervan.

Ik wilde weer een badbevalling thuis, en dan nu ook echt thuis blijven. Om me voor te bereiden op de bevalling heb ik een hypnobirthing cursus gevolgd. Ik was in eerste instantie wat sceptisch. De term Hypnobirthing heeft wat zweverigs. maar na een introductieavond bij Karina Vos werd me duidelijk dat je eruit pikt wat werkt voor jou. Het was een cursus met partner, dus ik moest Jasper ook overtuigen. Hij is nuchter en analytisch, dus hij deed de cursus meer voor mij, maar wel fijn dat hij er voor mij was, om mij te ondersteunen om goed voor te bereiden op de bevalling.

Tijdens de cursus werd me vooral duidelijk dat je je lichaam conditioneert om ontspannen te blijven, en dat de cursus een selectie aan mogelijkheden biedt die je kunt gebruiken en oefenen om hier te blijven. Hypnobirthing werkt ook volgens het principe dat je lichaam wel weet wat het moet doen, dus dat je je daaraan moet overgeven. Met verschillende ademtechnieken om in verschillende fases van de bevalling te gebruiken kun je in de ontspanning blijven.

Hands-off bevallen

Na het volgen van de hypnobirthing cursus wilde ik zoveel mogelijk hands-off bevallen. Dus niet getoucheerd worden, geen vliezen breken maar volledig op mijn lichaam vertrouwen dat het weet wat het moet doen, en zelf met deze flow meegaan. Ik wilde niet weten hoever ik al was, en weten of ik al mocht persen, ik wilde gewoon mee kunnen gaan met de behoeftes van mijn lichaam.

Naast Jasper wilde ik ook graag vriendin en doula Paulina bij de bevalling aanwezig hebben. Zij kon voor wat extra zachte vrouwelijke energie zorgen en met haar ervaring als doula ondersteunen. Ook onze dochter Kyra mocht van mij bij de geboorte aanwezig zijn. Om haar op te vangen vroeg ik ook of mijn moeder er weer bij wilde zijn (zij was ook bij geboorte van Kyra). Daarmee was mijn bevalteam compleet, om een fijne bevalling te hebben.

Het bleef een zwangerschap zonder complicaties. Bij de 20 weken echo kregen we te horen dat het een jongetje was. Omdat Kyra een zusje wilde, hebben we haar verteld dat ze een broertje kreeg. Dit bracht even teleurstelling bij haar, maar al gauw was ze helemaal om en gaf ‘Jochie’ (onze werktitel voor de baby) kusjes en zong liedjes voor hem.

Jochie lag nog lang in stuit, maar flipte keurig op tijd naar ‘head down’, wellicht met wat hulp van wat rebozo sifting en spinning baby oefeningen via Paulina.

Wachten op het begin

37 weken ging voorbij, the magic number om thuis te mogen bevallen. Maar nog geen Jochie die zich aandiende.

38 weken, nog steeds geen Jochie. Ik kreeg steeds meer van mijn checklist gedaan, waaronder nog een keukenvloer laten leggen.

39 weken gingen voorbij. Ook 39+2 ging voorbij, de termijn waarop Kyra geboren is. Vanaf nu liep ik langer door dan Kyra. Vanaf toen leek ook in eens de zwangerschap zwaarder te worden. Veel druk op mijn schaambeen, en wat onrustige nachten, maar niks regelmatigs dat leek door te zetten.

Tussen de 37 en 40 weken waren heel veel dagen dat ik liever niet wilde bevallen, een hoop verjaardagen, koningsdag, dodenherdenking, bevrijdingsdag. Een mijnenveld van dagen om te ontwijken. Gelukkig gebeurde er niks op deze dagen.

Wie bevalt er nu op de uitgerekende datum

Op 6 mei 2017, de dag voor mijn uitgerekende datum, was de eerste mooie dag in weken. Omdat ik niet wist wanneer ‘t zou beginnen besloten we nog lekker naar de speeltuin en kinderboerderij Rotsoord te gaan om van de zon te genieten. Paulina en haar man en kinderen gingen ook mee. In de speeltuin zaten we te grappen over wat nou een mooie datum zou zijn voor Jochie om te komen. Ik noemde dat ik 7 mei 2017, de uitgerekende datum, wel een mooie datum vond, maar het komt zo weinig voor dat je bevalt op uitgerekende datum.

In de speeltuin rommelde het wel in mijn buik, maar niet regelmatig, en niet heel heftig. Toen we op de fiets stapten naar huis toe zei ik tegen Jasper en Paulina dat ‘t onrustig was in mijn buik. Uiteindelijk ben ik direct naar huis gefietst en is Jasper nog wat boodschappen gaan doen.

Ook thuis bleef het rommelen aanhouden. We hebben lekker makkelijk soep gegeten, daarna heb ik Kyra in bad en in bed gedaan, waarbij het rommelen aan bleef houden.

Regelmatige, korte weeën

Ik besloot eens te timen. Weeën om de 8-10 min. Inmiddels was er wat meer regelmaat in de weeën, maar ze hielden niet heel lang aan. Mijn moeder appte me op dat moment of ‘t nog rustig was. Zij ging naar cabaretvoorstelling van mijn broer (hij is cabaretier). Ik wilde haar niet voor niks daar van wegroepen dus ik wist even niet wat ik haar moest antwoorden. Uiteindelijk heb ik: “Het rommelt, maar nothing conclusive,” geantwoord.

Ze heeft vervolgens de hele voorstelling met de telefoon op d’r schoot gezeten.

Kyra is zonder problemen gaan slapen. Ik durfde nog niet te zeggen of het begonnen was, daarvoor wilde ik zelf in bad gaan en kijken of ‘t bleef aanhouden terwijl ik ontspande. In bad zette ik de Hypnobirthing ‘rainbow relaxation’ op. De ontspanning in bad was fijn, maar de weeën bleven, hoewel ze in de ontspanning lichter voelden. Voor mij was ‘t nog steeds niet helder of ‘t nu begonnen was of niet. Het liep tegen 23.00 uur. Wat nu doen? Mijn rust pakken, wat proberen te slapen, of ervoor gaan en actief wakker blijven?

Rust pakken

Ik hield Paulina ook op de hoogte via de app. Zij woont verderop in de straat en kon er in een paar minuten zijn. Na wat overleg met Jasper en Paulina besloten we dat we nu beter onze rust nog kunnen pakken, nu het nog kon. Dit lieten we ook aan mijn moeder weten.

Maar eerst belde we de verloskundige nog voor we de nacht in gingen. Om haar van mijn status op de hoogte te brengen. Doorgegeven dat ik weeën had om de 10 minuten, dat ze nog niet heel intens waren en dat we haar nog niet nodig hadden, maar wellicht wel later vannacht. Marieke had dienst. Ze vroeg aantal dingen en wenste ons daarna een goede nacht.

Licht uit, lichaam aan

Daarna kropen we in bed. Ik keek nog wat cabaret, Pieter Derks was op televisie. Fijn om nog een beetje afleiding te hebben. Toen deed ik het licht uit, en ging mijn lichaam aan. Binnen een paar minuten kwamen de weeën zo kort op elkaar dat ik de weeën timer er bij pakte. Ik had weeën van 1½ minuut om de 3 à 4 minuten. Het was begonnen, en hoe! Het was toen kwart voor 12.

Paulina was er binnen een paar minuten. Terwijl Jasper beneden de boel ging verbouwen en het bad klaar ging zetten hield Paulina mij gezelschap. We grapten dat Jochie nu toch op 7 mei 2017 geboren ging worden.

De weeën kwamen kort op elkaar, maar tussen de weeën door kon ik goed ontspannen met de Hypnobirthing ademhalingstechnieken. Ik voelde dat de weeën heel effectief bezig waren en de druk naar beneden zetten. Toen alles klaar gezet was beneden ging ik tussen twee weeën in naar beneden. De verloskundige bleek nog niet opnieuw gebeld te zijn, Jasper belde terwijl ik naar de WC ging. De verloskundige kwam onze kant op.

Endorfine

Ondertussen ging ik op het matras liggen in de woonkamer, met kussen tussen mijn benen onder een dekentje de weeën opvangen. Paulina aaide me en masseerde mijn hoofd om endorfines los te krijgen. Ik wilde nog niet in bad gaan tot de verloskundige er was. De weeën werden ondertussen wel heftiger. Ik voelde dat er van onder naar boven toe getrokken werd. De pauze tussen de weeën werd korter denk ik. Ik was al lang niet meer aan het timen. Ik bedacht al wel dat ik dit geen 10 uur vol zou houden.

De verloskundige arriveerde, kwam zachtjes binnen en wachtte rustig af met contact maken tot ik er klaar voor was. Ze luisterde daarna even naar het hartje. Daarna ben ik nog een keer naar de WC gegaan. Een flinke tijd op gezeten, en nog verder leeg gespoeld (ik dacht echt dat ik na dit WC bezoek wel leeg was). Ondertussen kwam mijn moeder ook binnen en waren we compleet.

Bewegingsvrijheid in bad

Met frisse moet ging ik het bad in. Het fijne van het bad vond ik de bewegingsvrijheid. Ik kon makkelijk van positie wisselen. Ik heb tussen de weeën in heerlijk kunnen drijven en ontspannen. Maar dit waren korte momenten. Al snel kwamen ze zo kort op elkaar en was het moeilijk om met de weeënademhaling de weeën door te komen. Langzaam maar zeker kwam er persdrang bij op de top van de weeën. Het voelde ook fijner om over te gaan op de ademhaling om je kindje ‘naar beneden’ te ademen, de J-ademhaling. De laatste inhoud van mijn maag werd er uitgewerkt. Dit was een teken voor de verloskundige om haar spullen te gaan pakken.

Ik kon geen houding meer vinden die fijn was. Ik probeerde verschillende houdingen, hangend op mijn armen over de rand, liggend op mijn rug, maar niks werkte meer, mede omdat er ook rugweeën bij waren gekomen. De verloskundige vroeg of ik persdrang had en of ze nog een keer naar het hartje mocht luisteren. Dat mocht van mij, alleen wanneer wist ik even niet. Er zat geen pauze meer in de weeën.

De vliezen braken

Een uitdrijvingsoerkracht nam het over. Met iedere wee voelde ik Jochie lager komen en zijn hoofdje verder tussen mijn benen. Ik had ook erge rugweeën en mijn darmen bleken toch niet helemaal leeg. Het bekende branden volgde snel, maar t hoofdje stond nog niet, met iedere wee vroeg ik me af of ‘t hoofdje nu stond, nee nog niet, nog meer brandden, nog niet. En toen deed ‘t plop… De vliezen braken. Snel daarna stond het hoofdje, en werd ‘t hoofdje geboren, en ik riep dat ‘t hoofdje geboren was. Ik draaide van handen en knieën naar mijn rug. Ik voelde aan het hoofdje. Wat was het zacht!

Onze dochter kwam kijken

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ondertussen had mijn moeder Kyra wakker gemaakt. Kyra had aangegeven bij de geboorte te willen zijn. We hadden samen ook verschillende bevalfilmpjes op YouTube gekeken. Ze wist dat mama hard moest werken om een baby geboren te laten worden. Kyra was verder door alle drukte heen geslapen en ze wilde nu ook niet wakker worden. Mijn moeder heeft haar uit bed getild en mee naar beneden genomen. Ze waren net op tijd om het lijfje van Jochie geboren te zien worden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

2.22 uur Daar was hij dan, zwemmend onder water. Wat was hij zacht en klein. Ik haalde hem zelf naar boven. Hij bleef heel rustig, ademde en keek rond. Daar was Tobias, ons jochie.

Placenta op het droge

Samen bleven we in bad zitten. Kennismaken en wennen aan elkaar. Tobias bleef heel rustig. We lieten hem zwemmen hielden hem warm onder water. We hebben een klein uur in bad gezeten. De placenta was nog niet gekomen maar ik was ook nagenoeg geen bloed verloren. Ik vroeg me af wanneer het badwater zou verkleuren, maar dit gebeurde niet. Toen het water kouder begon te worden koos ik er zelf voor om uit bad te gaan en daar dan de placenta te laten komen. De navelstreng was te kort om verbonden te blijven. Jasper heeft toen samen met Kyra de navelstreng doorgeknipt. Eenmaal op het droge kwam de placenta met een gutsje bloed, en dat was ‘t dan met het bloedverlies.

geboorte Tobias_20170507_1676

De uren daarna waren heerlijk ontspannen. Tobias lag bij mij huid op huid. Kyra pakte onze koekjes met muisjes om uit te delen. Na een uurtje werden alle controles gedaan. Dit was allemaal goed en we konden hem gaan aankleden. Ik had toch nog een paar hechtingen nodig, maar dat mocht de pret niet drukken.

Geheel volgens mijn wensen

Tijdens mijn hypnobirthing cursus had ik in een visualisatie oefening mij een bevalling voorgesteld van 3 uur. Dat dit ook werkelijkheid is geworden is voor mij heel bijzonder en krachtig, alsof mijn lichaam zich ook op die tijd had ingesteld.

Verder ben ik dus niet getoucheerd. De verloskundige was er, maar ze heeft verder niks gedaan behalve 1 keer naar het hartje geluisterd tijdens de bevalling.

In de kraamweek die volgde ben ik enorm verwend met 2 kraamverzorgers (1 stagaire), en een hele lieve Paulina die lekkere dingen bracht. De borstvoeding kwam goed opgang, Tobias lukte het binnen een paar dagen om goed aan te happen en te drinken. Ik was al snel weer op de been en beneden. Dat ik nu een heerlijke kraamtijd heb gehad heeft ook te maken dat ik de kennis en ervaring van de eerste keer naar deze keer meeneem. We wisten welke acties gedaan moesten worden en konden snel actie ondernemen, zoals kolven. Dit gaf zo veel rust dat ik echt op mijn kraamwolkje heb gezeten.

Ik gun iedereen een bevalling en kraamtijd die ik heb gehad. Het is precies verlopen zoals ik me gevisualiseerd had. Ik heb erg veel gehad aan de hypnobirthing cursus. Ik heb uit de cursus gepakt wat ik wilde om mijn bevalling te gebruiken. Daarnaast was de aanwezigheid van Paulina heel erg fijn. We hadden van te voren ook doorgesproken waar ze mij het beste in kon ondersteunen en dit heeft zij fantastisch gedaan.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Lees hier het krachtige geboorteverhaal van Liza’s oudste kind, Kyra.